พาร์ตรามิล
ผมนึกย้อนกลับไปในอดีตเมื่อราว ๆ สองปีที่แล้ว ในตอนนั้นผมแทบจะตั้งตัวไม่ทันเรื่องลูก รวมทั้งเรื่องมนด้วย
ผมกลับมาที่คอนโดฯ ของตัวเองแล้วยืนมองอยู่หน้าห้องเด็กเล็กที่ผมตั้งใจออกแบบ ตอนนี้มันกำลังอยู่ในขั้นตอนทาสีใหม่ ผมทอดสายตามองมันด้วยความว่างเปล่าก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วต่อปลายสายไปยังผู้รับเหมาทำห้องนี้
“ไม่ต้องทำห้องเด็กต่อแล้วนะครับ เดี๋ยวผมจะเอาแบบใหม่มาให้ทำ” นิ้วเรียวกดตัดสายทิ้งทันทีก่อนจะต่อสายไปหาน้องสาวต่างมารดาที่เคยอ้อนขอห้องนี้เอาไว้ “รดา พรุ่งนี้มาดูห้องได้เลยนะจะได้คุยกับช่างถูก”
ผมนั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นด้วยสายตาเลื่อนลอยไม่ต่างอะไรจากหัวใจของผมที่ตอนนี้แทบไม่เหลืออะไรแล้ว ในมือถือแก้วไวน์เอาไว้ ดวงตาร้อนผ่าวไปหมดจนกลั้นน้ำตาแทบไม่ไหวแล้ว
เสียงร้องไห้ระงมดังอยู่ใต้ผ่ามือทั้งสองข้างที่ยกขึ้นมาปิดใบหน้าเอาไว้ ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าตัวเองเสียใจเรื่องอะไร
