KAÇIŞ/ "İntikam"
Kaçış – 2 / 22. Bölüm * * * * * * * * * * Uğultular yankılanarak kulaklarıma geri döndüğü zaman kapı sessiz bir gardiyan gibi usulca ardımdan kapandı. Canını yaktığını bildiğim kelimelerle onu yalnız bırakmıştım. İntikamımı almamış mıydım? Peki şimdi beni bir anda esir eden bu karamsar prangalar da neyin nesiydi? Kendi ellerimle araladığım karanlığın içinde boğuluyordum ve artık sığınabileceğim bir limanım yoktu… Derin bir kuyunun içine atılmıştık. Olduğumuz yeri tarif edebilmemin tek yolu buydu. Kendi sesimiz dışımızda duyabildiğimiz tek ses, yine kendi sesimizin yankısıydı. Bağırtılarımız yükseldikçe sesin bize vuran aksi büyüyor ve bizim bağırtımızdan daha farklı şeyler söyleyen bir sese dönüşüyordu. Kurtarılmayı beklemiyorduk. Bilakis orada ölüme evlatlık yapabilmekti derdimiz. Ve
- Writer
