“หลีกไป!” เสียงที่ดังจากหน้าห้องเข้ามาในห้องทำให้ตฤณถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย
“คุณตฤณไม่สะดวกพบแขกค่ะ คุณกลับไปก่อนนะคะ”
“ฉันบอกให้หลีกไป!”
พลั่ก! แล้วเสียงประตูห้องทำงานของตฤณก็ถูกเปิดออกมาด้วยฝีมือของดาวิกาที่เดินใบหน้าบึ้งตึงเข้ามาหาตฤณ ตามด้วยเลขาที่ตามเข้ามาอย่างรู้สึกผิด
“คุณออกไปก่อน” ตฤณบอกเลขาออกไปโดยไม่ได้ตำหนิอะไร เพราะรู้ว่าเธอทำเต็มที่แล้ว
“ค่ะ”
“ทำแบบนี้ไม่มากไปหน่อยหรอคะตฤณ คุณจะตัดขาดการติดต่อกับดาทุกทางเลยหรอคะ!” ดาวิกาเอ่ยถามออกมาทันทีอย่างไม่รอช้า เพราะตั้งแต่วันนั้นที่ตฤณไล่เธอออกจากบ้าน เขาก็ให้แม่บ้านเก็บเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ของเธอในเช้าวันต่อมาทันที
ไม่เพียงแค่นั้น หลังจากนั้นเขาก็โยนงานของเธอให้กับลูกน้องเขาดู โดยที่ไม่ติดเธอเลย และไม่ว่าเธอจะติดต่อยังไงก็ไม่สามารถติดต่อตฤณได้อีก ไม่ว่าเธอจะอ้างเรื่องงานแค่ไหนตฤณก็ไม่สนใจ จนบางครั้งเธอก็ขู่เข
