“หลานย่า” คุณธิดาเรียกเด็กชายผู้เป็นหลานตรงหน้าก่อนจะยกมือขึ้นประคองใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มที่เหมือนกับลูกชายตัวเองตอนเด็กๆอย่างกับถอดกันมาพร้อมน้ำตาใสที่คลอเบ้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย
ความรู้สึกดีใจที่เธอมีหลานอย่างใครๆเขา ความรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้โอบอุ้มหลานตั้งแต่แบเบาะ และที่สำคัญ ความรู้สึกในตัวแม่ของหลานชายอย่างพร้อมตา จากปกติคุณธิดาที่รู้สึกผิดต่อพร้อมตามาตลอดอยู่แล้วจากสิ่งที่คนแก่โง่เขลาอย่างเธอได้ทำลงไป พอมารู้ว่าพร้อมตาต้องจากไปและต้องเลี้ยงดูหลานตัวน้อยเพียงตัวคนเดียว
ด้วยหัวอกของคนเป็นแม่มาก่อนรู้ว่ามันเหนื่อยและยากเย็นแค่ไหนกว่าจะผ่านไปแต่ละวัน นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดจนไม่รู้จะชดใช้ให้อย่างไรแล้ว ไม่รู้ว่าเธอจะมีหน้าที่ไหนจะกล้าพบเจอกับพร้อมตาได้อีก
“ย่า...ย่าขอโทษนะลูก ขอโทษที่ไม่เคยได้ดูแลน้องติณห์เลย” คุณธิดาหลั่งน้ำตาออกมาอย่างรู้สึกผิดต่อหลานมากจริงๆ ทั้งปู่ย่าที่ไม่เค
