Dün hikayeyi okuyanlar fark etmiştir. Ynalışlıkla 19. bölümü attım. Sildim Şimdi kaldığınız yerden devam edebilirsiniz. Güzel okumalar dilerim.
🦅
Bazen hiç doğmamayı dilemiştim. Nefes almak bazen ızdırap gibi gelsede artık bir zorunluluk hale gelmişti. Ya da bir yana, yaşamak artık bana sadece nefes alıp vermek gibi gelmişti. Aldığım yapay nefes bile artık ağır geliyordu ciğerlerime.
Belki de son bir umut bir nefes alıp ahşap eski dolabına yapışmış olan kırık aynaya baktım. Üstümde bel kısmı tam oturan kolları uzun siyah elbise bana bir istemeye gittiğimi değil bir cenaze elbisesi olduğunu haykırıyordu resmen.
Bilek kısmında toplanıp parmaklarıma kadar uzanırken, göğüs tarafı kalp şekline benzerdi. Kiloş şekilde olan eteği dizlerimin bir karış üstünde bitiyordu. Bir farkı yoktu sade
