13 แยกกันอยู่
1077 Words
[ Talk Smile ]
ตื่นขึ้นมาฉันก็ไม่เจอเขาแล้ว..อีตาบ้า พอทำเสร็จก็ทิ้งฉันไว้คนเดียวเห็นฉันเป็นอะไร ทิชชู่หรอใช้เสร็จก็ทิ้ง
นี่ฉันทำอะไรลงไป ทั้งที่ตั้งใจจะมาบอกเขาเรื่องย้ายกลับไปอยู่บ้าน แต่ฉันดันขึ้นเตียงกับเขาซะได้ ยอมเขาง่ายขนาดนี้ใจง่ายเกินไปแล้วมั้งยัยมายด์
ฉันมองไปรอบ ๆห้องอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้องจริง ๆก่อนยื่นมือไปหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกไปกองรวมกันบนพื้นมาสวม จากนั้นก็ลุกจากเตียง หยิบกระเป๋าเดินออกมาจากห้องช้า ๆ ทว่า!!ฉันกลับได้ยินสิ่งที่ไม่ควรได้ยินโดยไม่ตั้งใจ
วันจันทร์เมียเด็กคาร์มินอยู่ข้างนอก และดูเหมือนเธอกับเขากำลังทะเลาะกันรุนแรง!
!!!เพล้ง!!! ( เสียงแก้วแต่ )
"คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงไหนบอกว่าไม่ได้รักเธอแล้วไปนอนกับเธอทำไม!!"
วันจันทร์โว้ยวายเสียงดัง เธอร้องไห้อย่างเสียใจ คำพูดเมื่อกี้เธอคงรู้แล้วว่าฉันกับคาร์มินมีอะไรกัน
"ฉันไม่มีข้อแก้ตัว ฉันผิดเองที่ทำแบบนั้น แต่มันจะไม่มีครั้งต่อไปอีก"
"ไม่มีครั้งต่อไป หึ!! คุณคิดว่าฉันจะกล้าเชื่อคุณอีกหรอมิน คุณลองให้ฉันไปนอนกับคนอื่นดูไหมล่ะ พอทำเสร็จก็บอกว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีก เป็นคุณจะเชื่อไหม!!"
"อีกอย่างคุณกับเธอเป็นสามีภรรยากัน มีอะไรกันก็ไม่แปลก แต่เป็นฉันเองที่หลงรักคุณหลงเชื่อใจคุณ คิดว่าคุณจะไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นแต่สุดท้าย ..มินเราเลิกกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่แบบนี้อีกแล้ว ตอนนี้คุณทำให้ฉันรู้แล้วว่าคุณไม่ได้เป็นของฉัน..เป็นฉันที่คิดไปเอง"
"ต้องเลิกกันเลยหรอ..ฉันรู้ฉันผิดฉันขอโทษที่หักห้ามใจไม่ได้ เธอให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหมวันจันทร์ฉันขอร้อง ฉันรักเธอนะวันจันทร์ฉันให้คำมั่นกับเธอมันจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกนะ..เชื่อใจฉันนะ จบเรื่องนี้เราจะแต่งงานกันตกลงไหม"
คาร์มินเดินเข้าไปสวมกอดวันจันทร์ไว้แน่นเขาพูดกับเธออย่างหนักแน่นว่าจะไม่ปล่อยให้เรื่องระหว่างฉันกับเขาเกิดขึ้นอีก ไม่รู้ทำไมพอได้ยินเขาพูดแบบนั้นกับเธอความรู้สึกเจ็บแปลบตรงอกข้างซ้ายก็พุ่งเข้ามากลางใจทำไมฉันถึงได้รู้สึกปวดหนึบตรงอกเวลาเห็นเขากอดคนอื่นนะ เพราะอะไรกัน ความรู้สึกที่อยู่ในใจมันคืออะไรกันแน่ ทำไมฉันถึงรู้สึกหดหู่ขนาดนี้ ทั้งที่เขาแค่บอกรักเมียเขา แบบนี้มันดีแล้วไม่ใช่หรอ อีกไม่นานเขาต้องขอฉันหย่าแน่ นี่คือสิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่หรอมายด์ทำไมตอนนี้มาเศร้าได้ เธอควรดีใจสิที่จะได้เป็นอิสระจากเขาสักที
"คุณพูดจริงหรอมิน..ฉันกลัวเสียคุณให้เธอ.."
"ไม่หรอก..ฉันมีแค่เธอคนเดียวเชื่อใจฉันนะ "
"งั้นคุณหย่ากับเธอเลยได้ไหม..ตอนนี้เลยฉันไม่อยากรออีกแล้ว"
"ได้รอให้เธอตื่นฉันจะพูดกับเธอเลยตกลงไหม"
วันจันทร์พยักหน้าในอ้อมกอดเขาทั้งคู่กอดกันอยู่นานก่อนจะเป็นเขาที่ผละตัวออก
"เธอกลับไปรอฉันที่คอนโดก่อน คุยธุระเสร็จฉันจะไปหา"
"ก็ได้..คุยเสร็จคุณต้องมานะ"
"ฉันจะไปหาเธอแน่.."
แล้วทั้งคู่ก็แยกย้ายกัน วันจันทร์เดินออกไปจากห้อง ส่วนเขาก็นั่งลงบนโซฟา ถอนหายใจออกมาอย่างแรงเหมือนเรื่องร้ายแรงได้ผ่านพ้นไปแล้ว
ฉันรีบปิดประตูล็อคกรกลับไปนั่งลงบนเตียงที่เดิม ในหัวก็นึกถึงแต่เหตุการที่พึ่งเกิดขึ้นไป ทำไมฉันถึงสะลัดคำพูดเขาที่พูดกับวันจันทร์ออกไปจากหัวไม่ได้นะ
ก๊อก ๆ ~~
เสียงเคาะดังขึ้นทำฉันตกใจไม่น้อย คงเพราะมั่วแต่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่องใจลอยไปหน่อยเลยตกใจง่าย
ฉันหลับตาลงทำใจอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ
"ตื่นแล้ว?"
คาร์มินพูดอย่างจับผิด เขายังคงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ฉันจะกลับบ้านแล้ว..อีกอย่าง..ฉันขอกลับไปอยู่บ้านม๊านะ"
ฉันพูดออกไปตามตรงไม่รออีกต่อไป ยังไงก็จะหย่าแล้วแยกกันอยู่ไปเลยจะดีกว่า
"กลับไปกี่วัน แล้วจะมาเมื่อไหร่?"
"ไม่รู้สิ" อาจถึงวันที่เราหย่ากันมั้ง พูดในใจ
"ได้ กลับมาเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกันผมจะให้ไอ้ทิมมันไปรับ"
"ไม่ต้องหรอก..คนที่บ้านป๊ากับม๊าก็มี..งั้นฉันไปก่อนนะ"
มาจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่พูดเรื่องหย่ากับฉัน ไหนบอกพอฉันตื่นจะขอหย่าไงฉันกำลังรออยู่นะรีบพูดสิ
"ทำไมมองฉันแบบนั้น?"
เขาถามอย่างสงสัยสายตาคมจ้องมองฉันด้วยความไม่เข้าใจ
"คุณไม่มีอะไรจะพูดกับฉันหรอ?"รอเขาพูดฉันคงได้กลับก่อนพอดี ไม่สู้ถามออกไปตรง ๆเลยดีกว่า
"เธออยากให้ฉันพูดอะไร?"
ถึงตอนนี้เขาก็ยังคงแสดงท่าทางงุนงงสงสัยทำเป็นไม่รู้เรื่อง ได้ในเมื่อเขาไม่ยอมพูดฉันจะเป็นคนพูดเอง
"พรุ่งนี้เราไปหยะ.."
"นายครับที่บริษัทเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!!"
ยังพูดไม่ทันจบ ทิมลูกน้องคนสนิทของเขาก็แทรกขึ้นมาซะก่อน ทำให้ฉันต้องหยุดประโยคต่อไปกลางคัน
"เกิดเรื่องอะไรที่บริษัท!"
คาร์มินถามลูกน้องตัวเองน้ำเสียงกังวนดูท่าเขาคงมีงานเข้า เรื่องหย่าคงไม่ได้พูดแล้ว งั้นก็ช่างมันเถอะช้าเร็วสุดท้ายก็ได้หย่าอยู่ดี
"เรื่องของเราค่อยคุยกันผมมีงานด่วนที่บริษัทคุณกลับไปก่อนนะ"
"ค่ะ.."
แล้วเจอกันใหม่นะคาร์มิน
- Writer
