16 ลักพาตัว
999 Words
สองวันต่อมา
บริษัทการตลาด
"คุณมายด์คะ..มีคนมาขอพบค่ะ"
"ใคร?"
สิ้นเสียงฉันประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาเป็นเขาเอง คาร์มิน
เขามาพร้อมกับทิมลูกน้องคนสนิท "คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรคะ?"
ฉันยังคงนิ่งทำเป็นไม่สนใจ
"คุณมายด์งานที่ให้จัดการเรียบร้อยแล้วครับ..นาย!"
เขามาไม่ทันไร บอลก็เข้ามาพอดี ตอนแรกฉันนึกว่าพอบอลเจอเจ้านายเก่าจะเกรงกลัวซะอีกที่ไหนได้ ยังนิ่งเหมือนเดิม นี่คนหรือหุ่นยนต์กันแน่ทำไมนิ่งได้ขนาดนี้
"ไอ้บอล!ทำไมมึงถึงมาอยู่นี่ได้"
"สวัสดีครับคุณมิน..ผมเป็นเลขาคุณมายด์ครับ"
"เลขา?" เขาพูดสายตาก็เหลือบมองมาที่ฉันอย่างขอคำอธิบาย
"ใช่คุณฟังไม่ผิดหรอก คนของคุณตอนนี้เป็นคนของฉันแล้ว ก็นะฉันให้เงินเดือนเขามากกว่าคุณให้เป็นสิบเท่า..ทิมถ้านายสนใจมาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ฉันด้วยก็ได้นะ เงินเดือนฉันจะให้เท่าบอล 2ล้านสนใจไหม"
ฉันแกล้งแหย่คาร์มินด้วยการแย้งลูกน้องเขามาเป็นลูกน้องฉันซึ้งๆหน้า
"สมายด์จะมากเกินไปแล้วนะ กล้าดียังไงแย้งตัวคนของฉัน!"
"แล้วคุณล่ะกล้าดียังไง ให้คนตามดูฉัน คนของคุณฉันจะแย้งมาให้หมด ถ้าคุณยังไม่เลิกส่งคนตามดูฉัน ที่มามีแค่นี้ใช่ไหมถ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปเถอะ"
"ฉันมีเรื่องที่สำคัญกว่านี้!"
"เรื่องอะไรรีบพูดมา ฉันไม่ได้มีเวลามาพูดกับคุณทั้งวัน"
"กลับบ้านกับฉัน..เธอรบกวนคุณจันกับคุณเดชานานไปแล้ว เกรงใจพวกท่านบ้าง !"
"หึ!! ฉันว่าคนที่ควรเกรงใจน่าจะเป็นคุณนะ นั่นป๊ากับม๊าฉัน ฉันจะอยู่บ้านตัวเองมันผิดอะไร หรือไปหนักส่วนไหนบนหัวคุณ!"
"สมายด์!! "
เขาตะคอกเสียงออกมาดังลั่นยอมรับว่าก็มีสะดุ้งบ้าง แต่แล้วไง เขาก็มีวันจันทร์แล้วจะมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีกทำไม
"ไหน ๆคุณก็มาแล้ว ดีเลยงั้นเราหย่ากันเลยดีกว่า คุณจะได้แต่งงานกับคนที่คุณรัก บอลเอกสารหย่า"
"นี่ครับคุณมายด์"
บอลส่งเอกสารให้ฉัน จากนั้นฉันก็รับมันมาหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อแล้วส่งให้เขา เซ็นต่อทว่าสิ่งที่ได้ กลับกลายเป็นว่าเขาฉีกมันทิ้งจนไม่เหลือแม้แต่เศษ
"อยากหย่านักใช่ไหม หึ! ไม่มีทางอย่าคิดว่าฉันจะยอมให้เธอไปพลอดรักกับไอ้ต้นได้..เธอต้องอยู่เป็นเมียฉันจนกว่าฉันจะเบื่อ!!"
ยิ่งได้ฟังคำพูดเห็นตัวของเขาฉันยิ่งเกลียดเขา มากกว่าเดิม
"ได้อยากอยู่แบบสามคนผัวเมีย หรอหึ! ถามวันจันทร์ก่อนไหมว่าเธอยอมหรือเปล่า "
ฉันพูดแล้วหยิบมือถือขึ้นมาโชว์หน้าจอชื่อวันจันทร์ที่อยู่ในสายให้เขาดู
"นี่เธอ!!"
"ได้ยินแล้วนะ ไม่ใช่ฉันไม่ยอมหย่าแต่ สามีของเรา ต่างหากที่ไม่ยอมหย่า "ฉันจงใจเน้นย้ำคำว่าสามีของเราให้วันจันทร์ได้ยิน จนปลายสายเงียบไป
( มินคุณหลอกฉัน!!)
ตัดสาย... ไม่นานสายก็ถูกตัดไป
"อุ้ย! ทำไงดีล่ะ เมียน้อยคุณ ตัดสายทิ้งไปแล้วไม่ตามไปง้อหรอ เดี๋ยวเธอก็เสียใจจนโดดตึกตายไม่รู้ด้วยน๊าา!"
หมับ!! "อ่อย! เจ็บนะ!" ฉันร้องท้วงเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่คว้าข้อแขนแล้วบีบอย่างแรง
"ต้องการอะไร รักมันมากถึงกลับยอมทำแบบนี้เพื่อมันเลยหรอวะห๊ะ!"
"ฉันว่าคุณเลิกสนใจเรื่องส่วนตัวของฉันแล้วกลับไปหาเมียของคุณดีกว่าไหม..ไม่งั้น.."
"ไม่งั้นอะไร คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอไปหรอ..ไม่มีทาง เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว!"
พูดจบก็ลากตัวฉันออกมาจากห้องทำงาน พอฉันไม่ยอมก็อุ้มตัวฉันขึ้นพาดบ่า
"อร้าย!! อีตาบ้าปล่อยฉันลงนะ! บอลช่วยฉันด้วย!!"
"ไอ้ทิมหยุดไอ้บอลไว้!"
เขาหันไปสั่งลูกน้อง ก่อนจะอุ้มตัวฉันไปที่รถ ตัวเอง
ลาดจอดรถ
ภายในรถ
"คาร์มิน ปล่อยนะ!!"
"หยุดดิ้น..ไม่งั้นฉันจะเอาเธอมันในรถนี่แหละให้ลูกน้องเธอเห็นเลยเอาไหม!!"
เพราะถูกขู่แบบนั้นฉันเลยจำใจต้องหยุด คนอย่างคาร์มินไม่เคยขู่ใครเล่น ๆฉันยังไม่อยากลงหน้านึง
ไม่นานรถราคาแพงก็ขับออกจากลานจอด ไม่รู้เขาจะพาฉันไปไหน ทั้งที่วันจันทร์ได้ยินขนาดนั้นแทนที่เขาจะรีบไปง้อเธอดันมาอยู่กับฉัน ตกลงเขาต้องการอะไรกันแน่ ไหนบอกจะขอฉันหย่า หย่าเสร็จจะแต่งงานกับยัยนั่นไง ทำไมไม่ทำตามที่ตัวเองพูดเลย!
"คุณจะพาฉันไปไหน!"
"..."
คาร์มินเงียบไม่ยอมตอบ ใบหน้าคมคายเย็นชากว่าครั้งไหน ๆดูท่าครั้งนี้เขาจะโมโหมาก หน้าแดงก่ำเชียว
สัตหีบ
บ้านพักริมทะเล
"ลงมา!"
"ไม่..คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม..ฉันไม่ลงฉันจะกลับบ้าน!"
ฉันตะคอกใส่หน้าเขาบ้าง
"จะลงไม่ลง!"
เขาถามเสียงเหี้ยมใบหน้าดุดันกว่าเคย
"ไม่ลง!"
ฉันตอบ มือก็จับสายเบลท์เอาไว้แน่นยังไงฉันก็ไม่ลงเด็ดขาด!
"หึ!! ดื้อนักใช่ไหม!"
คาร์มิน พูดเสียงดุ ก่อนจะขึ้นมาบนรถ กระชากสายเบลท์ออกไปจากตัวฉันแล้วลากฉันลงมาอย่างแรง จนรู้สึกเจ็บที่แขน
"อ่อยมันเจ็บนะเบา ๆหน่อยสิ!"
"ทีเมื่อกี้ทำเป็นดื้อตอนนี้มาขอให้เบา ไม่มีทาง!!"
- Writer
