ชะตาร้ายลิขิตรัก |NC20+

17 กักขัง

ภายในห้องพัก

ตุบ!! "อ๊ะ!"

ฉันร้องเสียงหลง เมื่อถูกโยนลงบนเตียงใหญ่อย่างแรงจนจุกไปถึงท้อง

"อีตาบ้ามันจุกนะ .."

"แค่นี้ไม่ตายหรอก!"

เขากระแทกเสียงตอบฉัน

"ไอ้คนไร้หัวใจ"

ฉันพูดงึมงำในลำคอ

"ถ้าคิดหนี..ฉันจับเธอตอกกลางหาดแน่!!"

ทุกคนคงคิดว่าฉันจะกลัวคำขู่เขาใช่ไหม บอกเลยไม่ คนอย่างมายด์ด่าได้แต่ขู่ไม่ได้

ฉันมองตามหลังคาร์มินจนเขาหายไปจากสายตา ก่อนจะค่อย ๆลุกจากเตียงเดินไปหน้าประตูมองดูรอบ ๆเพื่อเช็คดูว่าเขาไปแล้วจริง ๆ

พอไม่เจอ ฉันก็รีบก้าวขากำลังจะเดินออกไปจากบ้านพัก ทว่า!! ต้องหยุดฝีเท้าลงเมื่อเห็นกลุ่มชายชุดดำ ยืนล้อมรอบบ้านเอาไว้ อย่าบอกนะว่าคนพวกนั้นคือคนของเขา นี่เขาถึงขั้นเรียกลูกน้องมาเฝ้าฉันไว้เลยหรอ แบบนี้ฉันจะหนีได้ยังไง โอ้ยย!! อยากจะบ้าตาย ทำไมเขาไม่ปล่อยฉันไปสักทีจะรั้งฉันไว้ทำไมกันทั้งที่เขาก็ไม่ได้รักฉันซะหน่อย หรือต้องการเอาคืนที่ฉันเคยทำกับเขา เคยนอกใจเลยอยากแก้แค้นฉันงั้นหรอ ถ้าอยากแก้แค้นจริง มีตั้งหลายวิธีทำไมต้องเลือกวิธีนี้ด้วย

ฉันเดินหน้าบึ้งกลับเข้าไปในบ้านพักนั่งลงบนเตียงอย่างหมดหนทางหนี จะให้หนีไปไหนได้ลูกน้องเขารายล้อมบ้านขนาดนี้

หลายชั่วโมงต่อมา

ไม่รู้เขาไปไหนนี่ก็3ชั่วโมงแล้วที่เขาเอาฉันมาทิ้งไว้นี่ หรือเขาตั้งใจเอาฉันมาทิ้งไว้จริง ๆนี่คิดกักขังฉันไม่ให้ออกไปไหนเลยหรือไงกัน อยู่แบบนี้มันน่าเบื่อจะตาย มือถือฉันเขาก็เอาไปเงินก็ไม่มีติดตัวสักบาท เฮ้อ~น่าเบื่อชะมัด ด้วยความเบื่อหน่ายฉันเลยหยิบรีโมทขึ้นมากดเปิดทีวี กะว่าจะหาอะไรดูแก้เบื่อ ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนจอกลับมีแต่ภาพชายหญิงคู่นึง กำลังทำเรื่องอย่าว่า

' อ๊า~อ๊า~อ๊า~อ๊างง~อื้อ~'

ฉันรีบกดปิดทันที "นี่มันบ้าอะไรเนี่ย ทำไมทีวีมีแต่หนังXทั้งนั้นเลย หนังปกติธรรมดาไม่มีหรือไง!"

"ปิดทำไมไม่ดูต่อล่ะ"

เสียงเข้มอันคุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำฉันสะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาเห็นพอดี

"คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"เธอเห็นตอนไหนก็มาตอนนั้น"

ฟังคำตอบเขาสิ กวนประสาทใช่ย่อยเลย

"ทำไมทนคิดถึงฉันไม่ได้จนถึงกับต้องดูอะไรแบบนี้เลยหรอ?"

เขาพูดสายตาก็เหลือบไปมองทีวี

"พูดบ้าอะไรของคุณ ฉันจะคิดถึงคุณทำไม..ว่าแต่คุณเถอะไปไหนมาถึงกลับมาเอาป่านนี้"

ถึงเขาไม่บอกฉันก็พอเดาได้ คงไปง้อยัยเมียน้อยนั่นมาล่ะสิถึงหายไปเป็นชั่วโมงขนาดนี้ เสร็จไปกี่รอบล่ะ คงหลายรอบเลยสิ หน้าซีดขนาดนี้

"นี่เสื้อผ้าเธอ..คงพอดีตัวนะ"

เขาโยนถุงกระดาษใบใหญ่มาให้ฉัน พอหยิบออกมาดู ก็มีแต่เสื้อผ้าผู้หญิงแม้แต่ผ้าอนามัยยังมี เขาไปซื้อของมาให้ฉันหรอกหรอนึกว่าไปง้อยัยนั่นมาซะอีก

"เที่ยงแล้วหิวไหม จะกินอะไรฉันจะให้ลูกน้องไปซื้อมาให้"

"ไม่เอาฉันไม่หิว ฉันอยากกลับบ้าน"

"อยากกลับบ้านหึ! ฝันไปเถอะ"

เขาตอบเสียงเรียบ..แล้วเดินมานั่งลงบนเตียงข้าง ๆฉันจากนั้นก็เอนหลังลงนอนอย่างสบายใจ

ก๊อก ๆๆ ~

นอนได้ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น คาร์มินไม่ได้เดินไปเปิดประตูแต่เขาตะโกนถามคนด้านนอกแทน

"มีอะไร!"

"เฮียทิมโทรมาบอกว่าคุณวันจันทร์ร้องไห้ไม่ยอมหยุดตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลครับ"

"กูรู้แล้ว บอกไอ้ทิมให้ดูเธอไปก่อน"

สิ้นเสียงเขา เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆห่างออกไป จนกลายเป็นความเงียบอีกครั้ง

"ไม่เหนื่อยหรือไงนอนสิ" พูดจบก็หลับตาลงเหมือนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

นี่เขายังมีกะจิตกะใจมานอนอีกหรอ คนรักกำลังจะตายนี่เขาไม่สนใจเลยหรือไง

"นี่คุณไม่ไปหาเธอหรอ..เธอรอคุณอยู่นะ"

"อยากให้ฉันไป?"

เขาถามตาคมก็ลืมขึ้นมามองอย่างรอคำตอบ

"แน่สิ..ก็คุณเป็นแฟนเธอนิถ้าเห็นหน้าคุณวันจันทร์คงดีขึ้นไม่น้อย"

"แล้วเธอล่ะ เห็นหน้าฉันแล้วรู้สึกยังไง?"

จู่ ๆเขาก็ถามอะไรแปลก ๆ

"ฉันต้องรู้สึกอะไรหรอ?"

"...."

คาร์มินมองฉันแววตาหยั่งลึกยากจะคาดเดาก่อนลมหายใจอันร้อนผ่าวจะถูกพ้นออกมาอย่างแรง

"...เดี๋ยวฉันกลับมา"

พูดจบก็ลุกเดินออกไป แต่ก็ไม่ลืมทิ้งมือถือไว้ให้

พอเขาออกไปฉันก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาบอล เพื่อให้เขามาช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ แต่..เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาทำฉันหัวร้อนจนอยากตะโกนด่าคาร์มินดัง ๆ

( ไม่สามารถโทรออกได้เนื่องจาก สัญญาณไม่มี )

อีตาบ้ามิน เขาตัดสัญญาณมือถือฉัน!!