19 ควรจบ
717 Words
เช้าวันต่อมา
ฉันลืมตาตื่นมองไปรอบ ๆห้องก็ไม่เจอเขาอีกตามเคยทำเสร็จก็ทิ้งฉันให้นอนคนเดียว สำหรับเขาฉันมันก็เป็นได้แค่ที่บำเรอกามของเขาเท่านั้น คนที่สำคัญกับใจเขาคือวันจันทร์ต่างหาก
"อ๊ะ!เจ็บจัง"
พอจะลุกความรู้สึกเจ็บแปลบบริเวรร่องน้องสาวก็พุ่งขึ้นมาเล่นงาน ก็คาร์มินสิกระแทกฉันทั้งคืนเลย แถมไม่ทำธรรมดายังเล่นท่ายากกับฉันอีก เอาซะจนฉันเจ็บร่องไปหมด ถ้าไปล้างคงแสบมากแน่ ๆ
นี่ก็เข้าวันที่สองแล้วที่เขาพาฉันมาสัตหีบ ไม่รู้ที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง
ฉันฉวยโอกาสที่เขาไม่อยู่แอบหยิบมือถือคาร์มินออกมาจากกระเป๋าส่วนตัวของเขา เพื่อส่งข้อความไปหาบอล ให้มาพาฉันหนีออกไปจากที่นี่
พอแอบส่งข้อความเสร็จ ก็รีบเก็บสมาร์ทโฟนราคาหลายหมื่นเข้าไปในกระเป๋าเขาเหมือนเดิม แล้วกลับไปนั่งลงที่เตียงทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม เดินออกไปข้างนอก ทอดสายตามองชายหาดสีขาวท้องทะเลกว้างใหญ่ที่มองไปเท่าไหร่ก็ยังไม่เห็นฝั่ง ฉันถอดร้องเท้า เดินเท้าเปล่าตามชายหาดทามกลางสายตาลูกน้องของคาร์มินที่พากันจดจ้องสายตามาที่ฉัน ราวกับฉันเป็นนักโทษไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยจริง ๆ
"ออกมาทำไม!!"
เสียงอันดุดันดังตามหลังมา ไม่ต้องหันไปมองก็พอรู้ว่าเป็นใคร
"ฉันแค่เบื่อ"
ฉันตอบเขาโดยที่ไม่ได้หันไปมอง
"แล้วทำไมใส่ออกมาแค่นี้!"
คาร์มินเดินตามมารั้งข้อมือฉันไว้พร้อมกับปรายตามองเสื้อผ้าที่ฉันสวมอยู่ มันก็ไม่ได้น่าเกียจนิ ฉันแค่สวมเสื้อตัวใหญ่เลยเหมือนกับใส่แค่เสื้อกางเกงไม่ใส่แค่นั้น เขาจะโวยวายทำไม
"ไปใส่กางเกง"
"ไม่!"
ฉันจงใจป่วนประสาทเขา
"ดี..อยากโดนแบบเมื่อคืนอีกใช่ไหม?"
เขาขู่ฉัน
"คุณจะหย่าให้ฉันเมื่อไหร่"
ฉันไม่สนใจคำพูดก่อนหน้าทวงถามการหย่าจากเขา โดยไม่สนว่าอีกคนจะรู้สึกยังไง ฉันต้องการหลุดพ้นจากเขา เบื่อที่ต้องมาคอยจัดการความรู้สึกตัวเองแบบนี้
"อยากหย่ากับฉันขนาดนั้นเลย!"
"คุณเองก็จะได้ไปแต่งงานกับผู้หญิงที่คุณรัก ฉันเองก็อยากใช้ชีวิตกับผู้ชายที่เขารักฉันไม่ใช่ผู้ชายโลเลแบบคุณ"
พูดจบฉันก็เดินหนีออกมาทิ้งให้เขายืนทบทวนกับการกระทำของตัวเองว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันคือการโลเลหลายใจ
ภายในห้องพัก
หมับ!!
"ฉันไม่เคยโลเลหลายใจ!"
เขาเดินตามฉันมารั้งตัวฉันไว้
"งั้นคุณเห็นฉันเป็นอะไร ที่ระบายอารมณ์ความใคร่งั้นหรอ ฉันก็คนนะมีหัวใจมีความรู้สึกไม่ใช่ทิชชู่ที่คุณใช้เสร็จก็โยนทิ้ง.."
"ฉันไม่เคยมองเธอแบบนั่น"
น้ำเสียงเขาดูอ่อนลง
"แล้วมองฉันแบบไหน หรือแค่ภรรยาบำเรอกาม พอสมใจก็ไปอยากเมื่อไหร่ก็มา ฉันไม่ใช่ของตาย!"
ฉันสะบัดแขนออกจากมือเขา..เดินไปหยิบมือถือขึ้นมา ไม่นานคนที่ฉันรอก็มาถึง
ก๊อก ๆๆ~
เสียงเคาะประตูดังขึ้นฉันรีบไปเปิดประตู เป็นบอลยืนอยู่หน้าประตูฉันหันมองรอบ ๆบ้านก็เห็นว่าลูกน้องคาร์มินก่อนน่าที่เฝ้าอยู่ตอนนี้นอนล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นแล้ว อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของบอดี้การ์ดฉัน
"ไอ้บอลมึงมาได้ยังไง!!"
คาร์มินเอ่ยถามบอลน้ำเสียงแปลกใจ ก่อนสายตาคมหันมามองที่ฉัน
"เธอส่งที่อยู่ของเราให้มัน?"
"ใช่ คาร์มินเรื่องของเรามันควรจบได้แล้ว คุณรักวันจันทร์ก็ควรหย่ากับฉันแล้วไปแต่งงานกับเธอซะไม่ใช่วันนี้อยู่กับฉันอีกวันอยู่กับเธอ ฉันเป็นคนรักศักดิ์ศรีไม่ชอบใช้สามีร่วมกับผู้หญิงอื่น!"
- Writer
