ชะตาร้ายลิขิตรัก |NC20+

21..เจอกันอีกครั้ง

สามวันต่อมา

งานศพ

ผมยืนมองรูปภาพหน้าศพของเธอด้วยความเจ็บปวด มือหนายกขึ้นลูบไล้ใบหน้าสวยหวานที่ตอนนี้ผมไม่มีวันได้เห็นอีก รอยยิ้มที่เธอเคยส่งให้ผม รสจูบแสนหวานที่เธอเคยมอบให้หลังจากนี้ผมไม่มีทางได้สัมผัสมันอีกแล้ว

ฮือๆๆๆ~ "มายด์ทำไมถึงทิ้งผมไปผมขอโทษกลับมาหาผมเถอะมายด์"

"นาย..คุณมายด์เธอคงไม่อยากเห็นนายเสียงใจแบบนี้หรอกครับ ถ้าเป็นคุณมายด์เธอคงอยากเห็นนายใช้ชีวิตต่อไป อยู่เพื่อคุณชายน้อยมากกว่าเสียใจนะครับ"

"มันเป็นความผิดกู..ถ้าวันนั้นกูรั้งให้มายด์อยู่ได้ มายด์ก็จะไม่จากกูไปแบบนี้ ทุกอย่างมันเป็นเพราะกูที่ไม่ชัดเจนกับเธอแต่แรก ทำให้เธอน้อยใจหนีกูไปจนเกิดเรื่องแบบนี้ ทุกอย่างเป็นเพราะกูคนเดียว ฮือออ~"

"ป๊า..แล้วม๊าล่ะครับม๊าอยู่ไหน"

เสียงไทเกอร์เอ่ยถามผมตั้งแต่มายด์เสียไปไทเกอร์ก็เอาแต่ร้องหาเธอไม่หยุด ไม่เจอแม่ไทเกอร์ก็ไม่ยอมนอน จนมาถึงวันนี้ ผมไม่ควรทำให้ลูกเสียใจ ผมจะบอกว่ามายด์ตายไม่ได้ ไทเกอร์ยังเด็กลูกยังไม่พร้อมรับเรื่องพวกนี้ ผมรีบเช็ดน้ำตาออกจากหน้า แล้วหันไปหาลูก

"ม๊าไปต่างจังหวัดครับ..ไทเกอร์รอม๊าก่อนนะเดี๋ยวม๊าเขาก็กลับมา"

ผมพูดพร้อมกับกอดลูกเอาไว้ อุ้มตัวไทเกอร์ขึ้นพาลูกเดินไปที่รถเพื่อพากลับมา

บ้านหลังใหญ่

หลังกล่อมลูกหลับ ผมก็แอบกลับไปนอนห้อง ภายในห้องยังคงหลงเหลือกลิ่นอายของเธอ เสื้อผ้าที่มายด์เคยสวมผมหยิบออกมาจากตู้ทีล่ะชิ้นเก็บมันเข้าไปในกระเป๋าทั้งน้ำตา ถึงใจผมยังยากเก็บเอาไว้แต่เพื่อลูกผมจำใจต้องเก็บไปไว้ที่ใดที่นึง ผมมองไปบนเตียงภาพคืนวันเก่า ๆค่อย ๆหวนกลับมาทำร้ายใจ ภาพเธอกับผมนอนสวมกอดกัน เสียงครางเรียกชื่อผมจากริมฝีปากอวบอิ่มยังคงฝังลึกอยู่ในใจ ชาตินี้ผมคงไม่มีทางลืมเธอได้ และไม่มีใครมาแทนที่เธอได้ทั้งนั้น

1 อาทิตย์ต่อมา

[ Talk Numneung ]

โรงพยาบาล

ห้องพิเศษ

หลังประสบอุบัติเหตุพอตื่นขึ้นมาฉันก็พบว่าตัวเองกลับเข้ามาในร่างเดิมแล้ว เวลาผ่านไปไม่นาน ฉันก็เห็นข่าวร้ายผ่านทีวี ว่าไฮโซสาวภรรยานักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตขณะนำตัวส่งโรงพยาบาล ถามว่าฉันรู้สึกยังไง ก็ใจหายไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ส่วนคาร์มิน เขาคงไม่เสียใจหรอก ก็ข่าวออกดังคึกโครมขนาดนั้น ว่าเขาไม่แม้แต่จะเสียน้ำตาให้ภรรยาตัวเองเลย ขนาดงานศพเขาก็ยังไม่เคยโผล่หน้าไปให้ใครเห็น เขาคงเกลียดฉันมาก แต่แบบนี้ก็ดีฉันจะได้ตัดใจจากเขาง่ายขึ้น

"หนึ่ง ตื่นแล้วหรอครับ?"

เสียงทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้น พี่วีเดินเข้ามาใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุเขาก็คอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง ไม่คิดทิ้งฉันไปไหน

"ซื้ออะไรมาคะ?"

ฉันมองของในมือพี่วี มันเยอะมาก มีแต่ของกินทั้งนั้น อย่าบอกนะว่าเขาซื้อมาให้ฉัน

"ผลไม้สำหรับคนป่วยครับ"

ว่าแล้วเชียว "เยอะขนาดนี้เลยหรอคะ" พี่วียิ้มก่อนจะวางของพวกนั้นไว้บนโต๊ะข้างเตียงนอนแล้วนั่งลงข้าง ๆเตียงมือหนายกขึ้นมากุมมือฉันอย่างอบอุ่น แต่ฉันกลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือเขาเลย เพราะอะไรนะ หรือเพราะในใจฉันมีคนอื่นแล้วถึงรับความรู้สึกของพี่วีไม่ได้

"หิวไหมอยากทานอะไรหรือเปล่าครับ"

ยิ่งเขาดีกับฉันฉันยิ่งรู้สึกผิดต่อเขา

"ทำไมถึงดีกับหนึ่งขนาดนี้คะ?"

"ถึงตอนนี้หนึ่งยังต้องถามอีกหรอว่าเพราะอะไร.."

"เพราะพี่รักหนึ่ง"

ฉันก้มหน้าตอบเบา ๆ

"ใช่พี่รักหนึ่ง..หนึ่งคือชีวิตของพี่"

ยิ่งได้ฟังคำตอบจากปากเขา ฉันยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิม

"ถ้าวันนึง เราไม่เข้าใจกันหรือหนึ่งเปลี่ยนไปพี่จะเกลียดหนึ่งไหม?"

พี่วีส่ายหน้าแล้วยิ้มออกมาน้อย ๆ

แต่เป็นรอยยิ้มที่เศร้ายังไงไม่รู้ หรือเขาไปรู้อะไรมา

"พี่ไม่มีวันเกลียดหนึ่ง..ถึงแม้วันนึงหนึ่งจะไม่รักพี่หรือรู้สึกกับพี่ไม่เหมือนเดิม คนที่พี่รักก็ยังเป็นหนึ่ง"

"พี่วี! ขอบคุณนะคะที่รักหนึ่ง"

วันนึงหนึ่งจะกลับมารักพี่เหมือนเดิมให้ได้