ชะตาร้ายลิขิตรัก |NC20+

03 สงสัย

คำพูดฉันเหมือนจะทำให้เขาผิดหวังมาก ต้นมองฉันด้วยความเศร้าตาเขาแดงก่ำเหมือนคนจะร้องไห้ เขารักเจ้าของร่างขนาดนี้เลยหรอ รู้สึกผิดจัง

"ผมเข้าใจว่าคุณไม่เคยรักผม ผมมันไม่คู่ควรกับคุณเอง"

โอ้ย! แกทำอะไรอยู่เนี่ยยัยหนึ่งทำเขาร้องไห้แล้วเนี่ย เอายังไงดี ฉันไม่ใช่คนใจแข็งซะด้วยสิ

"ผมรักคุณนะ ถึงคุณจะมองว่าผมไม่คู่ควรก็ตาม.."

"เปล่า เปล่า..ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ คือนายดี ดีมาก แต่ฉันแค่รู้สึกว่าแบบนี้มัน ไม่ถูก"

"ไม่ถูก!.."

ต้นพูดทวนคำพูดฉันแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ารอยยิ้มเขามันน่ากลัวแบบนี้นะ น่าแปลกฉันรู้สึกว่าหมอนี่ดูอันตรายกว่าคาร์มินซะอีกหรือฉันคิดไปเอง

"ได้ถ้าคุณอยากจบผมจะจบให้ แล้วลูกเราเป็นยังไงบ้าง"

ลูก !

แปลว่าเขารู้อยู่แล้วว่าไทเกอร์คือลูกชายเขา

ฉันควรตอบปฎิเสธยังไงดี

"ไทเกอร์สบายดี ตอนนี้ก็นานมากแล้วที่ฉันออกมาฉันต้องกลับแล้วไว้เจอกันใหม่นะ"

ฉันรีบพูดตัดจบเพราะไม่อยากให้มันยืดเยื้อมากไปกว่านี้ ถ้าเกิดลูกน้องเขาไปรายงานคาร์มินมีหวังฉันถูกเขาฆ่าแน่

หมับ!!

ฉันลุกขึ้นยืนกำลังจะเดินหนีออกมาทว่า!! ถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้ ซะก่อนต้นขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาสวมกอดฉันจากด้านหลังพร้อมกับกระซิบเบา ๆที่ข้างหูจนฉันขนลุกไปหมด

"ถ้าคุณต้องการผมว่างเสมอนะ "

พูดจบก็ปล่อยมือจากเอวฉัน ทันทีที่เขาปล่อยมือฉันก็รีบเดินออกมาอย่างรวดเร็ว คำพูดเขาเมื่อสักครู่ ไม่ต้องอธิบายก็คงรู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง ดูท่าต้นเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร คนดีที่ไหนจะมายุ่งวุ่นวายกับเมียเพื่อน จนเธอท้อง เฮ้อ~ ทำไมชีวิตของยัยป้านี่มันมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่หยุดหย่อนแบบนี้นะ

คิดถึงป๊ากับม๊าจังไม่รู้ป่านนี้จะยังนอนเฝ้าร่างฉันอยู่เหมือนเดิมไหม

ในขณะที่ฉันกำลังคิดเรื่องที่บ้านอยู่เสียงคนด้านหลังก็ดังขึ้นมาให้ได้ยิน

"เฮ้ย!!เดินยังไงว่ะ!!..."

เสียงเอะอะดังขึ้นเรียกความสนใจจากผู้คนมากมายที่เดินผ่านให้หันไปมอง สวนฉันก็ใช้โอกาสนี้แอบซ่อนตัว

"ขอโทษครับพี่ผมเดินไม่ระวังเอง"

ผู้ชายคนนั้นที่ถูกลูกน้องคาร์มินชน ทีแรกเหมือนจะไม่พอใจแต่ไม่รู้ลูกน้องเขาไปทำอีท่าไหนไอ้หนุ่มนั่นถึงกลัวจนต้องยอมขอโทษเอง ช่างเถอะในเมื่ออยากตามนักฉันจะให้ตามจนจะพอใจเลย

ฉันเดินไปช๊อปปิ้งแวะทำเล็บนวดหน้าทำผิวให้ขาวใสขึ้น

จงใจทำให้ลูกน้องของเขาเบื่อหน่ายแล้วยอมกลับไปเอง แต่ไม่ว่าจะทำยังไง เข้าร้านเสริมสวยสักกี่ร้าน ผ่านไปกี่ชั่วโมงคนของคาร์มินก็ยังไม่ยอมไป สงสัยคนของเขาคงเป็นพวกความอดทนสูงแน่ จะเอายังไงดีล่ะ

เอาแบบนี้แล้วกัน ในเมื่อไม่ยอมหนีงั้นก็ดึงมาเป็นพวกซะ

ฉันยิ้มมุมปากก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากคลินิกเสริมความงาม ไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนั้น

"ตามฉันเหนื่อยไหม?"

"คะ คุณมายด์.."

ผู้ชายคนนั้นหน้าเสียเล็กน้อย เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับฉัน

"8แสน มาเป็นคนของฉัน เขาให้เงินเดือนนายเท่าไหร่ฉันให้มากกว่า" ฉันเสนอออกไปตรง ๆแต่หมอนี่ก็ยังเงียบ

"ผม..ทรยศนายไม่ได้ครับ"

"ฉันก็ไม่ได้บอกให้นายทรยศเขานิ แค่คอยบอกความเคลื่อนไหวของเขาให้ฉันรู้ เขาไปไหนหาใครบ้าง แค่นั้น"

ดูท่าการหวาดล้อมลูกน้องเขาจะไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

"1ล้าน มาเป็นสายลับให้ฉัน"

พอฉันเสนอเงินเพิ่มเขาก็รีบเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อว่าฉันจะยอมทุ่มเงินขนาดนี้

"ว่าไงหรือถ้ายังไม่สน งั้นฉันหาคนอื่นมาแทนนายก็ได้.."

ฉันทำท่าจะเดินหนี หมอนั่นก็รีบฉุดรั้งฉันเอาไว้ด้วยคำพูด

"เอ่อ..ครับผมตกลง"

หึ!! เสร็จฉัน

"แล้วเรื่องของคุณผมยังต้องรายงานให้นายรู้ไหมครับ"

"รายงานต่อไป แต่ไม่ต้องบอกว่าฉันไปโรงพยาบาล อ๋อ..อย่าลืมบอกเขาด้วยว่าฉันจบความสัมพันธ์กับเพื่อนเขาแล้ว"

"ครับ"

แค่นี้ก็จบเรื่อง คาร์มินคุณมีลูกน้องได้ฉันก็มีได้ !

ต่อจากนี้ฉันจะดึงคนของคุณมาเป็นคนของฉันให้หมด :

โรงพยาบาล

ห้องICU

ร่างฉันยังไม่ได้ออกจากห้องดูท่าอาการคงหนักไม่น้อย แต่เดี๋ยวนะถ้าฉันเข้ามาอยู่ในร่างนี้ถ้างั้นคนที่อยู่ในร่างฉันก็คือยัยป้านั่นหรอ!!

ทำไมฉันถึงพึ่งมานึกได้เอาป่านนี้ นะ!!

"คุณคะมาหาใครคะ?"

เสียงของใครบางคนเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลังฉัน เสียงนี้คุ้นหูจัง ม๊าหรอ

ฉันค่อย ๆหันหน้ากลับไปมองที่ม๊าทั้งที่พยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลแต่มันก็ยังไหลลงมาอยู่ดี

ฉันรีบก้มหน้าหยิบแว่นขึ้นมาสวมแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ฉันยังไม่กล้าบอกม๊า ถ้าบอกไปแล้วม๊าไม่เชื่อล่ะ เรื่องสลับร่างมันเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติใคร ๆจะไปเชื่อได้ว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นได้ ขนาดฉันเป็นคนประสบพบเจอยังคิดว่ามันอาจเป็นเพียงฝัน แล้วต่อแต่นี้ชีวิตฉันต้องอยู่ในร่างนี้ตลอดไปเลยหรือไม่มีทางกลับเข้าร่างเดิมแล้วใช่ไหม ความจริงนี้มันยากจะยอมรับได้จริง ๆ

บ้านหลังใหญ่

พอกลับมาถึงบ้านก็เห็นคาร์มินกำลังนั่งเล่นเป็นเพื่อนลูกชายอย่างสนุกสนาน ทั้งที่มันเป็นเรื่องดีแต่ทำไมฉันไม่สบายใจเลยนะ ถ้าเขารู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกเขาคาร์มินจะยังรักไทเกอร์แบบนี้ไหม

มันเป็นคำถามที่วนไปวนมาอยู่ภายในใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเรื้อรังสลัดออกไปกี่ครั้งก็ไม่หาย

"กลับมาแล้วก็ควรมาหาลูกบ้างนะไม่ใช่เอาแต่เที่ยวเตร่ไปวัน ๆ"

เขาพูดจาถากถางแบบอ้อม ๆแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองฉันตรง ๆ ฉันไม่ได้ตอบอะไรเดินขึ้นไปบนห้องเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นจะว่าจงใจยั่วโมโหเขาก็ใช่ ใครใช้ให้มาว่าฉันก่อน ทีตัวเองออกไปหาเมียน้อยซ้ำยังพาเธอมารู้จักกับไทเกอร์ฉันยังไม่เคยว่ามาตอนนี้มีสิทธิ์อะไรมาด่าฉันไม่สนใจลูกตัวเขาเคยทำหน้าที่พ่อที่ดีด้วยหรอ

พอเข้าห้องได้ความโกรธที่มีก็ค่อย ๆเบาลงฉันถอนเสื้อผ้าออกจนหมดกำลังจะเดินเข้าไปในห้องน้ำทว่า!! จู่ ๆประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาโดยคาร์มิน!!