04 ทำความรู้จัก
1325 Words
"อร้ายย!!คาร์มินคะ..คุณ..คุณเข้ามาได้ยังไงออกไปเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้า!!"
ด้วยความตกใจฉันเลยเผลอด่าเขาออกไปเสียงดังลั่นบ้านแต่อีตาบ้านั่นกลับยังยืนนิ่งไม่สะทกสะท้านอะไรเลยนี่เขาใช่คาร์มินคนถือศักดิ์ศรีที่ใครก็หยามเกียรติไม่ได้อยู่ไหม ! ทำไมไม่เห็นเขาแสดงท่าทีโกรธเคืองเลยมีแต่ใช้สายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกมองฉันแต่จะว่าไปสายตาเขาก็น่ากลัวอยู่นะ..ไม่คิดเลยอีตาบ้ากามนี่จะเยือกเย็นขนาดนี้ นี่ขนาดฉันด่าเขาเขาก็ยังเอาแต่ยืนกอดอกเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันพูดอย่างนั้นแหละ
พอตั้งสติได้ฉันก็พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองหลังจากตกใจที่เขาจู่ ๆก็เปิดประตูเข้ามาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเล่นเอาฉันตั้งตัวแทบไม่ทัน ดีนะผ้าขนหนูอยู่ใกล้มือเลยหยิบขึ้นมาปิดร่างกายไว้ทันอีตาบ้านี่คิดว่าตัวเองเป็นใครนึกอยากเข้ามาก็เข้านี่ห้องส่วนตัวฉันนะ
"ทำอะไรของคุณ เข้ามาก็ควรเคาะประตูด้วยสิ!!"
ฉันโวยวายใส่หน้าเขา อย่างไม่พอใจไปเป็นสามีแล้วไง เข้าห้องฉันก็ควรมีมารยาทหน่อยสิ
"หึ!! อย่าทำเหมือนผมไม่เคยเห็นของคุณหน่อยเลย..ทุกส่วนผมเห็นมาหมด คุณจะอายทำไม"
เขาพูดอย่างหน้าตาเฉย ทำเอาฉันอึ้งพูดอะไรไม่ออกเลย รู้แค่ว่าตอนนี้หน้าตัวเองมันร้อนผ่าวไปทั้งหน้า แล้วคาร์มินก็เดินเข้ามาในห้องนั่งลงบนเตียงตรงหน้าฉัน สายตาที่เขามองมาเหมือนกำลังจับผิดท่าทีฉัน
"วันนี้ไปไหนมา?"
คำถามเดิมอีกแล้ว
"เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับคุณ ปกติไม่เคยถามวันนี้อะไรเข้าสิงถึงอยากรู้ขึ้นมา"
"..."
เขาเงียบไป ทั้งที่ควรโกรธที่ฉันพูดออกไปแบบนั้น แต่น่าแปลกที่เขาไม่โกรธ เพราะอะไรนะ?
"คุณรู้ที่อยู่ไอ้ต้นไหม?"
จู่ ๆเขาก็มาถามเรื่องของเพื่อนตัวเองกับฉัน เขาต้องรู้เรื่องของฉันกับเพื่อนเขาแล้วแน่!!
ฉันควรตอบไปว่ายังไงดี ถ้าบอกไปว่าไม่รู้ก็เท่ากับฉันช่วยต้นปิดบังคาร์มิน ถ้าเขารู้เข้าก็จะยิ่งเกลียดฉันมากกว่าเดิม แต่ถ้าบอกไปว่ารู้เขาคงใช้ลูกน้องไปลากคอต้นมาแน่ ถ้าเป็นแบบนั้นก็เท่ากับฉันช่วยเขาฆ่าคนนะสิ!
จะทำยังไงดีนะ!!
"เอ่อ..คือ.." แต่ต่อให้เขาจับต้นได้ยังไงเขาก็ไม่มีทางฆ่าต้นแน่ ไม่ว่ายังไงต้นก็เป็นพี่ชายวันจันทร์
"หึ!! คิดหนักเลยสิ อยากปกป้องมันขนาดนั้นเชียว?..."
คาร์มินยิ้มมุมปากหัวเราะในลำคอเบา ๆสายตาที่เขามองฉันมันเยือกเย็นขึ้นจนหน้ากลัว
"ฉันไม่เคยคิดจะปกป้องคนอื่น...อยากรู้ใช่ไหมได้เขาอยู่ที่โรงแรม******ห้อง108" ฉันบอกออกไปตามตรงไม่คิดปิดบังอีกต่อไป เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่กล้าทำร้ายพี่ชายคนรักตัวเองแน่นอน
"คุณ..ไม่กลัวผมจะฆ่ามันหรอ?"
"มันเรื่องของคุณกับเขา ฉันไม่เกี่ยว อีกอย่างเรื่องของฉันกับต้นมันจบไปแล้ว ลูกน้องคุณคงรายงานแล้วมั่ง.."
คาร์มินเงียบไป เขาจดจ้องสายตามองมายังฉันอย่างครุ่นคิดก่อนสายตานั้นจะหยุดลงตรงหน้าอกหน้าใจของฉันที่มันโผล่พ้นออกมาจนเห็นเนื้อเนินอกอวบ ๆ
"มองอะไรออกไปได้แล้ว!"
ฉันตวาดเสียงใส่เขาแล้วรีบเอามือปิดหน้าอกตัวเอง ไอ้คนโรคจิต กินกับชู้รักมาไม่พอหรือไง ถึงเอาแต่จ้องหน้าอกฉันอยู่ได้
พอถูกตวาดคาร์มินก็รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดประโยคที่ฉันไม่อยากได้ยิน
"คืนนี้ผมจะพักที่บ้าน ห้องนี้" เขาชี้นิ้วลงกับพื้นเหมือนต้องการยำให้ฉันเข้าใจ
แต่ทำไมต้องพักที่นี่ห้องฉันด้วย จะพักทำไม..ทำไมไม่กลับไปหาชู้รักตัวเอง
"งั้นฉันจะไปนอนห้องลูก "
ฉันพูดปฎิเสธแบบอ้อม ๆโดยใช้ลูกมาเป็นข้ออ้าง หวังให้เขาเข้าใจว่าฉันไม่ต้องการให้เขามาพักห้องฉัน
"คุณไม่อยากนอนกับ..."
เขาหยุดที่คำนั้นก่อนจะลุกขึ้นยืน มองใบหน้าฉันตรง ๆอย่างเต็มตา
"ช่างเถอะผมไม่รบกวนคุณแล้ว คืนนี้ผมจะนอนกับลูก"
"ค่ะ"
ฉันตอบแค่นั้น และเหมือนคำตอบฉันจะทำให้อีกคนงุนงงสับสน
คาร์มินจ้องฉันเขม็งก่อนจะละสายตาจากใบหน้าฉันไปมองสิ่งอื่น เขาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่คงเป็นเรื่องของวันจันทร์แน่ท่าทางเขาดูเครียดไม่น้อย หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ยอมเดินออกไปจากห้องโดยไม่ได้พูดอะไรอีก
ทันทีที่เขาออกไปฉันรีบปิดประตูลงกลอนทันทีกลัวเขาจะเข้ามาอีกรอบ
พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ฉันก็ออกจากห้องเพื่อไปหาลูก
ก๊อก ~~~
"ไทเกอร์ครับ..อยู่ไหม?"
ไม่มีเสียงตอบรับ
"มี๊เข้าไปแล้วนะ"
แกร๊ก~~~
ฉันเปิดเข้าไป ไม่เจอใครเลย ไทเกอร์ไปไหนนะแต่ฉันก็ได้เห็นข้อความในมือถือของใครบางคนที่ลืมเอาไปด้วย
( ฉันรอคุณอยู่หน้าบ้าน)
วันจันทร์
หึ!! ที่แท้ก็ชู้รักมาหานี่เอง คงจะพาไทเกอร์ไปด้วยสินะ ช่างเถอะไม่เกี่ยวกับฉันเขาจะไปหาใครก็ช่างฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตรัก ๆใคร่ ๆของใคร
"ม่ามี๊"
ฉันหันไปมองตามเสียงเรียกด้วยความตกใจเล็กน้อย เพราะคิดว่าไทเกอร์ไปกับเขา แต่พอหันไปมองก็เห็นคาร์มินยืนจับมือกับลูกอยู่ที่หน้าประตูห้อง เขาไม่ได้ไปพบยัยเด็กนั่นหรอกหรอ หรือไปมาแล้ว แต่ทำไมกลับมาเร็วจัง
"คุณเข้ามาทำไมในห้องลูก.."
คำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยส่งผ่านมาทางสายตาตอนมองมาที่ฉัน นี่เขาคงไม่คิดว่าฉันมาหาเขาหรอกนะ
"หรือคุณมีเรื่องอยากพูดกับผม?"
ว่าแล้วเชียว ทำไมตอนซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างนะ
"ฉันมาหาลูก..ไทเกอร์พรุ่งนี้เป็นวันเกิดคุณยายไทเกอร์ไปงานวันเกิดคุณยายกับมี๊ไหม?"
"ครับ ผมอยากเจอคุณยายพอดี"
"ชวนแค่ลูก?"
เขาเอ่ยถามมือยกขึ้นเกาหัวคิ้วตัวเองเบา ๆสายตาก็ชำเลืองมองมาทางฉันเล็กน้อย
"ถ้าอยากไปก็แล้วแต่คุณ..มาไทเกอร์ง่วงหรือยังให้ม่ามี๊เล่านิทานให้ฟังไหม"
"เย ๆเล่านิทานเล่านิทาน"
ไทเกอร์ยิ้มร่าตบมืออย่างดีใจท่าทางเด็กคนนี้จะชอบให้เล่านิทานให้ฟังสินะ ฉันเอื้อมมือไปลูบแก้มอ้วน ๆของลูกเบา ๆก่อนจะอุ้มลูกมาที่เตียง นอนลงข้าง ๆเขาเล่านิทานให้ฟังจนลูกหลับ
"ลูกหลับแล้ว"
คาร์มินพูดบอกฉัน พอเงยหน้าขึ้นมาฉันก็ผงะเล็กน้อย เพราะเราทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก ๆไม่รู้เขามานอนข้างลูกตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่รู้เลย ตอนนี้ไทเกอร์นอนอยู่ตรงกลางส่วนเขานอนอยู่ข้างตัวลูก
"ลูกหลับแล้วงั้นคุณก็นอนเถอะฉันจะกลับห้อง"
เขาไม่ได้พูดรั้งอะไรฉัน แค่มองตามหลังมาเท่านั้น ไม่รั้งนะดีแล้วอีกไม่นานถ้าเขาขอฉันหย่าอีกฉันจะตอบตกลง
- Writer
