ชะตาร้ายลิขิตรัก |NC20+

10 ร่องรอย

ฉันนอนพักอีกสามชั่วโมงเพื่อให้ร่างกายกลับมามีแรงอีกครั้ง เวลาผ่านไปตอนนี้ก็ บ่ายสามแล้ว ฉันอยากกลับห้องตัวเองแล้ว กำลังจะลุกขึ้นทว่า! เสียงประตูก็เปิดเข้ามา พร้อมเสียงฝีเท้าหนัก ๆของใครบางคน ฉันรีบหลับตาลงทำเหมือนยังไม่ตื่นทั้งที่ความจริงตื่นแล้ว

"หึ!!..ถ้าเธอไม่ตื่นฉันจะเอาเธออีกรอบ!" เหมือนเขาจะรู้นะว่าฉันแกล้งหลับ พอได้ยินคำขู่น่ากลัวแบบนั้นฉันก็ลืมตาขึ้นทันที ยิ้มแห้งให้คนตรงหน้าน้อย ๆ

"คุณรู้ด้วยหรอ เอ่อ..คือฉัน.."

"อยากโดนเอาอีกรอบ.."

ฉันทำตาโตรีบส่ายหัว..อย่างเร็ว

"ไม่!..เอ่อ..ฉันว่าฉันกลับห้องดีกว่า"

พูดจบก็ลุกพรวดทว่า!! เสื้อผ้าฉันไม่มีสักชุดเลย นี่เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าให้ฉันหรอ!! ด้วยความตกใจบวกกับความอายฉันรีบหยิบผ้าห่มผืนใหญ่มาคุมตัวโดดลงจากเตียงใหญ่ วิ่งกลับเข้าห้องตัวเองอย่างรวดเร็วลืมไปแล้วว่าแรงไม่มี

ปัง!! พอเข้าห้องได้ก็ลงกรเรียบร้อยอีตาบ้านั่นไม่มีทางเข้ามาได้ แน่ เฮ้อ~เหนื่อยชะมัด เหนื่อยขนาดนี้ฉันคงทำอะไรต่อไม่ไหวแล้วงั้นนอนเอาแรงไปก่อนล่ะกัน

นึกแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆแต่ไม่ทันไรเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ๆๆ~

"คุณมายด์คะ..คุณผู้หญิงมาหาค่ะ"

พอได้ยินแบบนั้นจากที่กำลังหลับตามันก็ลืมขึ้นทันที ฉันดีดตัวจากที่นอนลุกขึ้นนั่งรีบสวมเสื้อผ้าปกปิดร่องรอยเมื่อคืนไม่ให้แม่เห็นแล้วรีบลงไปข้างล่างด้วยความรวดเร็ว

"ม๊า! "

ฉันเรียกแม่เสียงดังด้วยความดีใจรีบวิ่งเข้าไปกอดแม่อย่างคิดถึง

"ยัยเด็กนี่โตขนาดนี้แล้วยังจะมาทำตัวเหมือนเด็กอีก"

"ก็มายด์คิดถึงม๊านิคะ..ขอมายด์กอดให้หายคิดถึงหน่อยนะ"

ม๊ายิ้มท่านกอดตอบฉันอย่างอบอุ่น กอดนี้ดีจริง ๆทำให้ฉันอดนึกถึงแม่ไม่ได้ พอนึกถึงแม่ทีไรน้ำตามันมักจะไหลตลอด แต่ดีที่ฉันยังกลั้นมันไว้ได้

"ม๊ามายด์ขอไปอยู่บ้านเราสักพักได้ไหม"

ม๊าผละตัวฉันออก มองหน้าฉันอย่างสงสัย เมื่อก่อนเป็นฝ่ายขอออกมาจากบ้านเองตอนนี้ดันขอกลับไปไม่สงสัยสิแปลก

"มายด์ลูกพูดอะไรนะ?"

"มายด์พูดจริงนะม๊ามายด์อยากกลับไปอยู่บ้านเราจริง ๆ"

ตอนนี้ก็ขอกลับไปอยู่บ้านให้ได้ก่อน ถ้าบอกไปตรง ๆว่าอยากกลับไปทำงานที่บริษัทมีหวังป๊าคงหาว่าฉันไปหลอกเอาเงินที่บ้านอีกแน่ รอได้กลับก่อนค่อยหาทางเข้าบริษัทอีกที

"มายด์พูดจริงหรอลูก..แล้วคาร์มินล่ะเขาจะยอมหรอ"

นั้นเป็นอีกเรื่องที่ฉันยังคิดไม่ตก แต่สำหรับเขาแล้วมีฉันหรือไม่มีก็เหมือนกันนั่นแหละยังไงซะฉันก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาอยู่แล้ว จะอยู่หรือไปเขาก็คงไม่แคร์หรอก ดีไม่ดีอาจอยากให้ฉันไปใจจะขาด

หลายชั่วโมงต่อมา

หลังจากคุยกับม๊าเสร็จท่านก็กลับไป ส่วนฉันยังอยู่ที่นี่รอพูดกับเขาให้รู้เรื่อง เมื่อก่อนเขาขอฉันหย่าทุกวันแต่ทำไมเดี่ยวนี้ไม่เห็นเขาขอนะ ฉันก็รอให้เขาพูดอยู่ทุกครั้งที่เจอหน้า

"พริม..คาร์มินไปไหน?"

เพราะรอตั้งแต่เช้าก็ยังไม่เห็นเขาโผล่หัวออกมาจากห้อง หรือออกไปไหนนะ

"คุณผู้ชาย ออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ"

ออกไปตั้งแต่เช้า!! หึ!! ไม่บอกก็รู้ว่าไปไหนคงไปหายัยเมียเด็กนั่นอีกล่ะสิ เมื่อคืนทำกับฉันมันยังไม่หนำใจเขาอีกหรอถึงได้วิ่งโร่ไปหาเมียน้อยแต่เช้า!!

แล้วฉันจะหงุดหงิดทำไมเขาจะไปไหนก็ไปสิใครสน

"ฉันรู้แล้วเธอออกไปเถอะ"

พริมพยักหน้าเบา ๆแล้วเดินออกไป ในเมื่อไม่อยู่งั้นฉันก็จะไปหาเขาเอง

[ Talk Kamin ]

เพนท์เฮ้าส์

ห้องน้ำ

เสียงน้ำจากฝักบัวไหลลงมาอาบร่างกาย ครั้งนี้ผมเลือกกลับมานอนที่เพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวมากกว่าไปหาวันจันทร์ผู้หญิงที่ผมคิดว่ารักเธอ มันจะแปลกไหมถ้าเกิดผมรู้สึกไม่อยากพบวันจันทร์อีก ตั้งแต่ผมได้สัมผัสความหอมหวานจากร่างกายขาวนวลยวนเย้าของมายด์ใจผมก็นึกถึงแต่เธอ ทุกครั้งที่หลับตาลงภาพที่ผมกับเธอสัมผัสร่างกายกันและกันมักผุดขึ้นมาในหัววนเวียนอยู่อย่างนั้นซ้ำ ๆราวกับถูกมนต์สะกดให้นึกถึงแต่ใบหน้าสวยหวานเย้ายวนน้ำเสียงที่ครางชื่อผมยังคงดังก้องอยู่ข้างหู นึกถาพนั้นทีไรไอ้เจ้างูหลามยักษ์ของผมมักตื่นตัวทุกครั้งไม่เว้นแม้แต่ครั้งนี้

พออาบน้ำเสร็จผมก็เดินออกมาจากห้องที่ไว้สำหรับอาบน้ำ มายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดตัว ทว่า!สายตาผมก็เหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนบนแผงอกที่เธอทำไว้เมื่อคืน ผมมองรอยนั้นนิ่ง ๆแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมเดินออกไปจากห้องน้ำ

ติ่งต่อง~

ออกมาจากห้องน้ำได้ไม่นานเสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น ปกติถ้ามีคนมาไอ้ทินที่ยืนอยู่หน้าประตูจะโทรมาหาผม รายงานว่ามีคนมาแต่ทำไมครั้งนี้มันถึงไม่โทรมาบอกผม หรือไอ้ทินจะไม่อยู่