ชะตาร้ายลิขิตรัก |NC20+

23 ไม่อยากเจอ

ข้อมือฉันก็ถูกรั้งไว้ด้วยมือหนาเย็นเฉียบ ไม่รู้เพราะมือเขาเย็นหรือฉันร้อนรนจนความร้อนนั้นส่งออกมาภายนอกก็ไม่รู้

"คุณทำไอศกรีมที่ผมจะซื้อไปให้ภรรยาตก จะชดใช้ยังไง?" เขาพูดบอกฉัน มือหนาชี้ไปยังไอศครีมกะทิถ้วยนึงที่ตกอยู่บนพื้นเละเทะดูไม่น่ากิน

แล้วเมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ! ซื้อไปให้ภรรยาหรอ? อย่าบอกนะว่าภรรยาที่เขาพูดถึงคือวันจันทร์

เหอะ!! ฉันตายยังไม่ถึงปีเลยนะ เขาก็แต่งงานกับเธอแล้ว อยากอยู่กับเธอขนาดนั้นเลยหรอ ถึงขั้นไม่สนใจเสียงคนนินทา เมียตายไม่ถึงปีคนเป็นผัวก็รีบพาชู้เข้าบ้าน ดูท่าตอนนี้เขาคงมีความสุขกับยัยนั่นจนลืมฉันไปแล้วมั่ง

ตอนแรกก็คิดว่าตัวเองตัดใจจากเขาได้แล้วแต่พอรู้ว่าเขาแต่งกับคนอื่นทั้งที่ฉันพึ่งตายไม่กี่เดือน ความรู้สึกเดือดดาลก็พลันแล่นเข้ามาจนควบคุมอารมณ์โกรธไม่อยู่

"...หึ! คุณนี่รักภรรยาเหลือเกินนะคะ เมียเก่าตายไม่ถึงปีก็แต่งใหม่ซะแล้ว..นี่ถ้าเธอรู้คงดีใจมาก ที่รู้ว่าสามีรักเธอมากขนาดนี้!"

ฉันจงใจพูดเสียดสีให้คนตรงหน้ารู้สึกไม่ดี คนอย่างเขาควรโดนซะบ้างจะได้คิดถึงคนอื่นบ้างไม่ใช่คิดถึงแต่ความรู้สึกตัวเอง

คาร์มินยังคงนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับคำด่าฉัน ทั้งที่ฉันด่าเขาอย่างจงใจแทนที่เขาจะโกรธแต่เขากลับยังทำหน้านิ่งเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันพูด

"พูดจบหรือยัง..จบแล้วก็ชดใช้ค่าเสียหายมา"

เขายื่นมือมาตรงหน้า..ทำท่ารอรับเงินจากฉัน

เงินแค่ไม่กี่บาทต้องทวงด้วย "รอแป๊บนะคะฉันไม่ได้เอากระเป๋าตังมา.."

พูดจบก็ทำท่าจะเดินกลับไปขอเงินจากพี่จูน แต่เขาก็ฉุดรั้งฉันไว้ด้วยคำพูด

"ไม่ต้องแล้ว..แค่เศษเงินยังไม่มี..คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินคนอื่น ผมขอเตือนก่อนจะพูดด่าใครควรไปสืบประวัติเขาให้ดีก่อนไม่งั้นคนที่ต้องเดือดร้อนจะกลายเป็นตัวคุณเอง!"

พูดเตือนสติฉันจบก็เดินเลี่ยงไป ที่เขาพูดหมายความว่าไง หรือจะบอกว่าไม่ได้แต่งงานใหม่หรอ แล้วภรรยาที่เขาพูดถึงคือใครกันถ้าไม่ใช่วันจันทร์

[ Talk Kamin ]

บ้านหลังใหญ่

กลับมาถึงบ้านผมก็รีบเอาไอศครีมที่ซื้อมาวางบนโต๊ะตรงหน้ารูปมายด์ ผมจำได้ว่าเธอชอบไอศครีมกะทิมากที่สุด ไอ้บอลบอกว่าเธอมักแวะไปทานอยู่บ่อย ๆเวลาอารมณ์ไม่ดี

"มายด์ผมซื้อของโปรดคุณมาให้ ชอบไหม..ถ้าชอบก็ทานเยอะ ๆนะ"

ผมพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ พยายามกลั้นน้ำตาแห่งความคิดถึงเอาไว้ แม้ในใจอยากร้องไห้แค่ไหนก็ตาม ไอ้ทิมมันมองการกระทำผมอย่างไม่เข้าใจ มันคงคิดว่าเมื่อก่อนตอนมายด์อยู่ทำไมผมถึงไม่รู้จักทำดีกับเธอมาตอนนี้เธอเสียไปแล้วทำดีไปก็เปล่าประโยชน์ยังไงเธอก็ไม่มีทางรับรู้ได้อีกแล้ว นั่นนะสิทำไมตอนเธออยู่ผมถึงไม่รู้จักถนอมเธอไว้นะ คิดว่าทำดีตอนนี้เธอจะซาบซึ่งอย่างนั้นหรอ..ไม่มีทาง ถ้าเธอยังอยู่คงเกลียดผมมาก มันก็สมควรแล้วล่ะที่จะเป็นแบบนั้น

ในขณะที่ผมกำลังนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆเกี่ยวกับมายด์ จู่ ๆใบหน้าคนคนนึงก็แทรกเข้ามาในหัว ทำไมผมนึกถึงยัยดาราไร้มารยาทนั่นได้ น่าแปลกที่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับท่าทางของเธออย่างบอกไม่ถูก เหมือนคนที่ผมเคยรู้จักมักคุ้นเป็นอย่างดี ..ทั้งท่าทางการพูดสายตาที่มองทำไมถึงเหมือนกับเธอนักเหมือนมาก แต่คงไม่มีทางเป็นไปได้ บางทีผมอาจคิดถึงมายด์มากเกินไปเลยมองผิด ยัยดารานั่นจะเหมือนมายด์ได้ยังไงไม่มีทาง!

วันต่อมา

[ Talk Numneung ]

บริษัทเคเอ็ม

วันนี้คือวันถ่ายงานวันแรก แต่ใจฉันอยากให้มันเป็นวันสุดท้ายซะด้วยซ้ำจะได้ไม่ต้องมาที่นี่อีก

"เดี๋ยวน้องหนึ่งไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ..ค่อยมาถ่ายงาน"

พี่ช่างเเต่งหน้ายื่นชุดถ่ายงานให้ฉัน จากนั้นก็สั่งให้ไปเปลี่ยนในห้องน้ำของบริษัท ซึ่งห้องน้ำที่พี่ช่างแต่งหน้าบอกมันเป็นห้องน้ำส่วนตัวของคาร์มิน ไม่มีใครรู้แต่ฉันรู้ฉันจำได้ว่านี่เป็นห้องน้ำส่วนตัวของเขา ทำไมช่างแต่งหน้าถึงบอกให้ฉันไปใช้ห้องนั้น ทั้งที่บริษัทนี้มีห้องน้ำตั้งเยอะทำไมต้องเป็นห้องนี้ด้วย

"เอ่อ..หนึ่งขอไปใช้ห้องอื่นได้ไหมคะพอดีห้องนี่มัน..."

"ห้องนี่มันทำไมหรอคะ!.."

พี่ช่างแต่งหน้าพูดขึ้นน้ำเสียงคล้ายไม่พอใจ เธอยืนกอดอกมองฉันด้วยสายตาขุ่นเคืองเหมือนกำลังด่าฉันในใจว่าเรื่องมากคนอื่นยังเข้าได้ฉันเป็นใครใหญ่มาจากไหนแค่ดาราคนเดียวจะเรื่องมากไปถึงไหน!! ฉันเลยจำใจต้องถือชุดแล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องนั่น เพราะไม่อยากมีปัญหา แค่เปลี่ยนชุดแป๊บเดียวคงไม่เจอเขาหรอก ตอนนี้เขาเองก็น่าจะยังไม่มาทำงานเพราะมันยังเช้าอยู่