ชะตาร้ายลิขิตรัก |NC20+

24 ใส่เสื้อผ้าให้

ภายในห้องน้ำ

ฉันถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเหลือเพียงชั้นในสองชิ้นบนตัวเท่านั้น..พอกำลังจะยื่นมือไปหยิบชุดถ่ายแบบขึ้นมาสวม เสียงประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น ลูกบิดขยับ พร้อมประตูถูกเปิดเข้ามา ด้วยความตกใจฉันเลยกรี๊ดออกมา ทว่า! กลับถูกมือหนาปิดปากเอาไว้ เหมือนกลัวคนอื่นได้ยิน

"อื้อ!! อ่อยอ่ะ!"

ไม่ต้องเดาก็พอรู้นะว่าเป็นใคร ใช่เขานั่นแหละ..คาร์มิน

"ถ้าอยากให้ฉันปล่อยเธอต้องเงียบก่อน.."

ฉันมองหน้าเขาพยักหน้าตอบอย่างเชื่อฟังแม้ในใจคิดว่าพอเขาปล่อยฉันจะร้องเหมือนเดิม แต่เหมือนเขาจะรู้ทันความคิดฉัน

"ถ้าเธอร้อง..แล้วคนอื่นมาเห็นฉันกับเธอในสภาพนี้เธอคิดว่าพวกนั้นจะคิดไปทางไหน?.."

เขากำลังขู่ฉันหรอ!

แต่คำขู่เขามันก็น่าคิด ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในสภาพไม่เอื้ออำนวยคนเสียหายคือฉัน

"อ้ออ้ายอันเอื้ออุน"(ก็ได้ฉันเชื่อคุณ)

พอฉันตอบตกลงมือหนาก็คล้ายออกจากริมฝีปาก ทันใดนั้น! ฉันก็เห็นว่าเขากำลังใช้สายตาเจ้าชู้มองเรือนร่างของฉันอย่างไม่วางตาโดยเฉพาะช่วงน่าอกน่าใจ "มองอะไรของคุณหันไปนะ!!"

ฉันพูดดุเขาเบา ๆมือก็ยกขึ้นปิดอกตัวเอง ถึงแม้ยังมีชั้นในปกปิดหน้าอกอยู่ก็ตามความรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีตอนเห็นเขามองน่าอกตัวเองก็ยังพุ่งเข้ามาเล่นงานอยู่ดี พอถูกฉันดุปุ๊บเขาก็เบิกตากว้างเหมือนคนถูกจับได้ว่าแอบมอง คาร์มินรีบหันไปทางอื่น พร้อมกับยื่นมือไปหยิบชุดถ่ายแบบตรงหน้าส่งมาให้ฉันสวม

"รีบใส่เสื้อผ้าซะฉันไม่อยากอยู่แบบนี้กับเธอทั้งวัน!"

พูดเหมือนฉันอยากอยู่กับเขางั้นแหละไม่อยากอยู่เหมือนกันใครจะไปอยากอยู่ใกล้ผู้ชายโลเลหลายใจแบบเขากันเห็นมีแต่ยัยนั่นคนเดียวเท่านั้นแหละ

ฉันหยิบชุดจากมือเขามาสวม..แต่!! เรื่องมันไม่จบแค่นั่นนะสิฉันดันตกใจจนลืมวิธีใส่ไปแล้ว

"ทำไมยังไม่ใส่อีก"

เขาถามโดยที่ยังคงยืนหันหลังให้ฉัน "เอ่อ..คือฉันลืมวิธีใส่อ่ะ"

"..เธอนี่สมองทึบจริง ๆ.."

เขาพูดบ่นฉัน.."ก็มันเพราะใครล่ะ เพราะคุณไม่ใช่หรอทำฉันตกใจ เข้ามาประตูก็ไม่เคาะ!" ฉันบ่นกลับ "ทำไมต้องเคาะนี่มันห้องน้ำส่วนตัวผม คุณต่างหากมาใช้ห้องน้ำส่วนตัวผมยังมายืนด่าเจ้าของเขาอีกสมองนะมีไหม!"

เขาพูดเชิงดุ "ใครบอกว่าฉันอยากใช้ พี่ช่างแต่งหน้าสั่งให้ฉันมาใช้ห้องนี้ต่างหากฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่มันห้องน้ำคุณ!"

ฉันแก้ตัวออกไป"คนอื่นสั่งต้องทำตามด้วยว่างั้นเธอนี่มันสมองทึบไม่พอยังเชื่อคนง่ายอีก!"

เขาด่าฉันเป็นพวกหัวอ่อน "ก็ฉันไม่อยากมีปัญหากับพวกพี่เขานิ..ฉันมาทำงานนะไม่ได้มาสร้างเรื่อง"ฉันพูดเสียงอ่อนลงก้มหน้ามองมือตัวเองอย่างน้อยใจ ไม่ช่วยหาวิธียังมาด่าฉันอีก คิดว่าฉันอยากมาใช้ห้องน้ำเขาหรอ..ถ้าไม่สุดวิสัยฉันก็ไม่อยากมาหรอก ถูกคนพวกนั้นใช้สายตาดูถูกยังต้องมาโดนเขาด่าว่าไม่มีสมองอีก ฉันเสียใจนะ ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย ฉันกับเขาตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสถานะเดิมแล้วนะ ตอนนี้เราคือคนแปลกหน้าเลิกเสียใจเพราะคนใจร้ายสักทีเถอะหนึ่ง.."เอาชุดมาผมจะใส่ให้"

"ไม่ต้องหรอกฉันใส่เองได้คุณออกไปเถอะ..เดี๋ยวมีคนมาเห็นฉันไม่อยากเป็นข่าวกับสามีชาวบ้าน"

เขาเงียบไปได้ยินแค่เสียงลมหายใจที่ถูกพ่นออกมาเบา ๆ "น้อยใจ?" เขาถาม

"ฉันเปล่า??.." ฉันตอบพร้อมกับเงยหน้าขึ้น แต่ก็เห็นว่าเขาหันหน้ากลับมาแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คาร์มินจดจ้องสายตามองเข้ามาในตาฉัน..ทำเอาใจดวงน้อยสั่นรัวไปหมด ไม่ใช่เพราะหวั่นไหวแต่กลัวเขาจับได้ว่าฉันคืออดีตคนคุ้นเคยของเขาต่างหาก "รู้ตัวไหมเธอเหมือนใครคนหนึ่งที่ฉันเคยรู้จัก.."

ได้ยินแบบนั้นฉันก็กลืนน้ำหวานลงคออึกใหญ่อาการหายใจหายคอไม่ออกก็กลับมาก่อตัวขึ้นในอกอีกครั้ง "พูดอะไรของคุณ..จะใส่เสื้อผ้าให้ฉันไม่ใช่หรอใส่สิ!" ฉันรีบพูดตัดทบ กลัวเขาจะสงสัยอะไรไปมากกว่านี้ แค่นี้ก็ทำหัวใจฉันเกือบวายแล้ว

"จะให้ใส่ก็ยกแขนขึ้น"

"ยะ..ยกแขน?"

เขาพยักหน้า มองมือที่กำลังปิดร่องอกฉันอยู่ "ต้องยกด้วยหรอ"

ไม่อยากยกแขนเลย ก็ถ้ายกแขนขึ้นเขาก็ต้องเห็นร่องอกที่ชิดกันของฉันนะสิ ถึงแม้จะมีบาร์ปิดไว้แต่น่าอกคัพซีฉันบาร์ปิดหมดที่ไหน มันล้นออกมาตั้งครึ่งอก "จะให้ใส่ให้หรือไม่ให้ใส่!" เขาถามย้ำอีกครั้ง "ก็ได้แต่คุณต้องหลับตานะ" "พูดอะไรของเธอถ้าหลับตาฉันจะเห็นได้ยังไงจะใส่เสื้อผ้าให้เธอยังไง..พูดอะไรหัดคิดหน่อย"

ด่าฉันอีกแล้วทำไมต้องด่าฉันตลอดเลย! "เลิกทำหน้าง้อเป็นก้นลิงแล้วยกแขนขึ้นได้แล้ว!" ใช่สิฉันไม่ใช่วันจันทร์เมียสุดที่รักของเขานิ ฉันพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆก่อนจำใจยกแขนขึ้นมือที่ปิดร่องอกอยู่ก็ค่อย ๆคลายออก ฉันพยายามไม่มองหน้ากับสายตาเขาหันไปทางอื่น..มันอายที่ต้องมาดูสายตาผู้ชายเวลาเห็นเขามองอกตัวเอง ถึงแม้ฉันกับคาร์มินจะเคยทำอย่างนั้นมาแล้วนับไม่ถ้วนแต่นั่นมันตอนอยู่ในร่างของคุณมายด์ อีกอย่างตอนนั้นเรามีฐานะเป็นสามีภรรยากัน ตอนนี้ไม่ใช่ฉันกับเขาเป็นแค่คนแปลกหน้าไม่เคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน การให้ผู้ชายคนอื่นมาใส่เสื้อผ้าให้มันก็แปลกแล้วยังให้เขามองร่องอกร่องใจน่าแปลกยิ่งกว่าเดิมอีก

ในที่สุดเสียงที่ฉันรอคอยก็พูดขึ้น

"เสร็จแล้ว"

ได้ยินแบบนั้นฉันรีบก้มหน้าลงมองร่างกายตัวเองเขาใส่เป็นจริงด้วย "ขอบคุณค่ะ" พูดขอบคุณจบฉันก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาทันที แต่ดันออกมาเจอคนที่ไม่ควรเจอ!!! "ผู้กำกับ!!!"