ชะตาร้ายลิขิตรัก |NC20+

25 มีคนเห็น!!&ปากดี1!!

"น้ำหนึ่ง!! เธอกับประธานมิน!!.."

ผู้กำกับตาเบิกกว้างแสดงอาการเหวอด้วยความตกใจ แน่ล่ะเห็นฉันกับคาร์มินออกมาจากห้องน้ำเดียวกันเป็นใครก็ต้องตกใจ "หุบปาก!! ถ้ายังอยากทำอาชีพผู้กำกับอยู่ก็เงียบปากนายไว้ซะถ้าฉันได้ยินคนพูดเรื่องนี้ฉันจะถือว่ามาจากนาย..ถึงตอนนั้นอนาคตผู้กำกับของนายดับคามือฉันแน่!" ขนาดกับผู้กำกับเขายังกล้าข่มขู่ ผู้กำกับเป็นถึงพี่ชายของ หฤทธิ์ประธานบริษัทJOกรุ๊ปเลยนะ..เขาไม่กลัวว่าผู้กำกับจะไปฟ้องหฤทธิ์หรือยังไงกัน

"ครับท่านประธานผมไม่พูดออกไปแน่..ไว้ใจผมได้" โดนขู่ขนาดนั้นแทนที่ผู้กำกับจะโกรธแต่ดันพูดตอบเขาอย่างหนักแน่น ว่าจะไม่เอาเรื่องฉันกับคาร์มินไปปล่าวประกาศ ยังทำหน้าภาคภูมิใจอีกต่างหาก นี่ผู้กำกับเขายังสติดีอยู่ไหม?

"ไปได้แล้ว อย่าให้ใครเข้ามาจนกว่าฉันกับน้ำหนึ่งจะออกไป"

ผู้กำกับพยักหน้ายิ้มรับคำสั่งจากนั้นก็เดินออกไปเฝ้าหน้าห้องน้ำตามคำสั่งเขา

"คุณสั่งผู้กำกับได้ขนาดนี้เลยหรอ?"

ฉันถามอย่างสงสัยเพราะรู้สึกว่าผู้กำกับดูเกรงอดเกรงใจคาร์มินยังไม่รู้เหมือนคนรู้จักกันมาก่อน "ลูกน้องฉัน..ฉันก็ต้องสั่งมันได้สิ"

"ลูกน้อง??"

"ตกลงเธอจะออกไปไหมถ้าไม่ออก..." เขาพูดสายตาก็จดจ้องมองหน้าอกฉันตาเป็นมัน 'ไอ้คนลามก..' ฉันด่าเขาในใจรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเองจากนั้นก็วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว คนบ้าอะไรลามกชะมัดเผลอเป็นไม่ได้ เจ้าชู้ซะไม่มี

หลังถ่ายงานเสร็จ

เวลาผ่านไปข้ามวันทุกคนก็เตรียมตัวเก็บของส่วนฉันก็เข้าไปเปลี่ยนชุดรอพี่จูนมารับ..ช่วงเวลารอพี่จูนฉันก็สังเกตุเห็นผู้หญิงคนนึงเธอสวมแว่นตาสีดำชุดเดรสสีแดงสั่น ๆอย่างกับเด็กเอ็น ใส่สั่นอะไรขนาดนั้น ปกติฉันก็ไม่ค่อยชอบว่าใครเวลาแต่งตัวหรอกแต่รู้สึกมั่นใส้ยัยนั่นยังไงไม่รู้ถึงแม้ฉันจะไม่รู้จักเธอมาก่อนก็เถอะ ดูก็รู้คงเป็นเด็กที่คาร์มินเรียกมาแน่ขนาดอยู่ในบริษัทก็ยังไม่ล่ะจากเรื่องแบบนั้น ขาดไม่ได้เลยสิ ดูท่าคงเรียกมาทุกวันสินะ ฉันมองตามยัยนั่นก็เห็นคาร์มินเดินออกมาพอดียัยนั่นถอดแว่นยิ้มอย่างดีใจ กระโดดเกาะแขนเขาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของคาร์มินอย่างออกนอกหน้า เอ๊ะนั่น..! วันจันทร์หนิ..เธอเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวแล้วหรอ..เมื่อก่อนเห็นใส่แต่พวกกางเกงยีนส์ขายาวเสื้อรัดรูปนิ จะว่าไปสไตล์การแต่งตัวแบบนี้ก็ดูคุ้น ๆอยู่นะ เหมือนฉันตอนอยู่ในร่างของคุณมายด์เลย บ้าน่า!!ยัยนั่นแต่งตัวเลียนแบบฉันหรอ! เพื่ออะไร..เพื่อให้คาร์มินชอบหรอ ไม่มีทางหรอก !! อีตาบ้านั่นเคยชอบสไตล์นี้ที่ไหน ตอนฉันใส่ถูกเขาบ่นจนหูชา แต่ถึงถูกบ่นฉันก็ยังดื้อใส่อยู่ดี ช่างเถอะไม่ใช่เรื่องของฉันสักหน่อยสนใจทำไม แล้วเขาจะพาเธอไปไหนนะ กลับบ้านหรอ "มินคืนนี้พักที่ห้องฉันนะ" สองคนนั้นเดินมาถึงจุดที่ฉันยืนรอพี่จูนพอดีเลยได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยิน

"ช่วงนี้ฉันงานเยอะ..ไม่ว่าง"

เขาตอบเธอเสียงเย็นชา

"คุณก็เอาแต่ตอบแบบนี้ ไม่ว่าง ๆเวลาฉันชวนไปไหนก็ไม่ไปเอาแต่คลุกอยู่กับรูปคนตาย..."

"หุบปาก!! ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็หยุดพูดถึงเธอแบบนั้น!!" นี่ฉันฝันไปหรออีตาบ้านั่นด่ายัยวันจันทร์ล่ะ!! แล้วรูปคนอะไรนะ ฉันฟังไม่ถนัดเลย อยากขยับเข้าไปใกล้กว่านี้จัง "จะแอบฟังอีกนานไหม!" อุ้ย!!

ฉันสะดุ้งน้อย ๆก่อนจะรีบหันมามองเขาด้วยท่าทางใสซื่อทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"คุณพูดกับฉันหรอคะ?" ฉันทำตาใสถามเขา"หึ!! เรื่องชาวบ้านนี่คงเป็นงานถนัดของดาราไร้มารยาทอย่างเธอสินะ!" หน็อยแน่!อีตาบ้านี่มาหาว่าฉันชอบเผือกเรื่องชาวบ้าน ^_^!! "ก็บังเอิญใครใช้ให้พวกคุณมาทะเลาะกันตรงนี้ล่ะ..."

"นี่มันหน้าบริษัทผมจะทำอะไรผมมีสิทธิ์..คุณต่างหากมายืนทำอะไรตรงนี้"

"หน้าบริษัทคุณแล้วไง..คุณฉี่จองไว้หรอฉันถึงไม่มีสิทธิ์มายืนตรงนี้!" ฉันยืนกอดอกเถียงเขาฉอด ๆอย่างไม่เกรงกลัว จนลูกน้องคาร์มินพากันยืนอมยิ้มเมื่อได้ยินฉันพูดเถียงเจ้านายตัวเองแบบนั้น

"พวกมึงยิ้มเหี้ยอะไรกัน!!"

"เปล่าครับ" ทิมกับคนอื่น ๆรีบกลับเข้าโหมดหน้านิ่งเมื่อถูกเจ้านายตะคอกใส่อย่างหัวเสีย

"ส่วนเธอ!!อย่าปากดีนักเดี๋ยวไม่มีฟันเคี้ยวข้าวจะรู้สึก" ยัยจันสามสีพูดด่าฉัน สายตาที่เธอมองชัดเจนว่ากำลังดูถูกเหยียดหยามฉันด้วยสายตา "สามีภรรยาคู่นี้สมกันจริงคนนึงผีเน่าอีกคนก็โลงผุ"ฉันบ่นในลำคอแต่เหมือนยัยนั่นจะได้ยิน "หนิแก!!" ยัยจันสามสียกมือขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบฉัน ทว่า! ก็ถูกคาร์มินรั้งแขนเอาไว้ซะก่อน เขามองยัยจันสามสีอย่างเย็นชาสายตานั้นฆ่าคนได้เลย พอยัยนั่นเห็นสายตาคลั่งแค้นราวกับฆ่าคนได้ของคาร์มินเธอก็รีบก้มหน้าท่าทางดูสั่นกลัวในตัวเขาไม่น้อย ถูกมองด้วยสายตาอำมหิตแบบนั้นเป็นฉันก็กลัว