กรุงเทพฯ วันนั้นไม่ได้ต่างอะไรจากทุกวัน... รถติดยาว เสียงแตรดังแทรกเป็นระยะ ผู้คนรีบเร่งเหมือนเวลาในเมืองนี้แพงเกินกว่าจะปล่อยให้เสียเปล่าแม้แต่นาทีเดียว
แต่มธุรดากลับรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังเคลื่อนตัวช้าลงอย่างประหลาด เธอนั่งอยู่เบาะหลังรถยนต์ ครุ่นคิดถึงเพียงเรื่องเดียวซ้ำไปซ้ำมา... ชื่อของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเธอเผลอเรียกออกไปในน้ำเสียงที่ไม่เหมือนเดิม
อนณ...
เพียงนึกถึง หัวใจก็เต้นผิดจังหวะเสียแล้ว... เธอควรลืมมัน ควรทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ควรกลับมาเป็นมธุรดาคนเดิมที่ควบคุมตัวเองได้ทุกอย่าง
แต่ยิ่งพยายาม... ภาพของเขายามยืนอยู่ใกล้จนลมหายใจแตะกันกลับยิ่งชัด... ยิ่งฝืนจะไม่คิด... กลับยิ่งจำได้แม้กระทั่งแววตาของเขาในวินาทีนั้น... รอยจูบนั้น
มธุรดาปิดเปลือกตาลง พยายามข่มทุกความรู้สึกลงไปให้ลึกที่สุด ก่อนรถจะเลี้ยวเข้าสู่ตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทฯ
ทันทีที่ก้าวลงจากรถ กลิ่นอากาศเย็นฉ่ำจาก
