หลังจากวันที่ภาคิณมาบ้านไร่... ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะสงบลง แต่เป็นความสงบที่คล้ายผิวน้ำหลังพายุ... เงียบ นิ่งและซ่อนแรงกระเพื่อมเอาไว้ลึกลงไปข้างใต้
อคิณกลับมากินนมได้ตามเวลา ไข้ไม่ขึ้นอีก เด็กน้อยนอนหลับนานขึ้นและร้องน้อยลงจนบ้านทั้งหลังค่อยหายใจทั่วท้องทีละนิด... น้าบังอรถึงกับบ่นปนยิ้มอยู่หลายครั้งว่า “เหมือนน้องคิณรู้ว่าผู้ใหญ่เขาเหนื่อยกันหมดแล้ว”
แต่คนที่ดูจะเหนื่อยที่สุดในเวลานี้กลับไม่ใช่เด็กชายอคิณ
มธุรดามาที่บ้านไร่ช้ากว่าปกติในสองวันต่อมา... รถคันเดิมแล่นเข้ามาจอดใต้ต้นมะม่วง แสงแดดยามสายสาดลงมาจนฝุ่นบนลานดินลอยระยับ เธอลงจากรถอย่างเงียบเชียบเช่นเคย ทว่าคราวนี้ต่อให้เก็บสีหน้าเก่งเพียงใด อาการอ่อนล้าก็ยังซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาและใต้รอยหม่นคล้ำจางๆ ตรงใต้ตา
อนณเห็นทันทีตั้งแต่ยังไม่ทันที่เธอจะขึ้นเรือน... เขาไม่ได้เดินออกไปรับแต่ยืนอยู่ตรงชาน มองดูเธอก้าวขึ้นบันไดด้วยท่าทีเรียบเฉย
