เสียงน้ำเดือดดังขึ้นและตัดทุกอย่างขาดจากกัน...
มธุรดาสะดุ้งเล็กน้อย สายตาหลุดจากเขาทันทีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหน
อนณชะงัก มือที่เกือบแตะเธอหยุดค้าง แล้วลดลงช้า ๆ เขาหันไปปิดกาต้มน้ำ ไม่พูดอะไร ไอน้ำลอยขึ้นหนาแน่นกว่าเดิม บดบังบางอย่างในอากาศเหมือนช่วยให้ทั้งสองคนไม่ต้องมองกันชัดเกินไปอีก
หัวใจมธุรดายังเต้นแรงแต่ใบหน้ากลับนิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... เธอเดินไปหยิบกระติกใส่น้ำร้อนพลางว่า...
“เดี๋ยวฉันจัดการต่อเองค่ะ...”
“ให้ผม...” เสียงของอนณยังไม่ทันจบ
มธุรดาก็เทน้ำร้อนจากกาต้มลงไปในกระติก... ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป น้ำร้อนกระเซ็นโดนหลังมือเธอ
“อุ๊ย...” เสียงอุทานนั้นเบาแต่ร่างของเธอสะดุ้งทันที กาต้มน้ำเกือบหลุดมือ... อนณคว้าไว้ทัน อีกมือจับข้อมือเธอไว้แน่น
“ทำอะไรของคุณ!” เสียงเขาแข็งจนเกือบเป็นดุแต่แรงที่จับเธอไว้ไม่ใช่แบบนั้นเลย... เขาดึงมือเธอเข้ามาใต้ก๊อก
