รถมาถึงบ้านไร่เกือบสองทุ่ม... ที่นี่ไม่มีฝนแต่อากาศเย็นจนได้กลิ่นดินชื้นชัดเจน... มธุรดาก้าวลงจากรถแล้วเดินขึ้นเรือนเหมือนคนที่ไม่มีแรงจะสนใจอะไรอีก
อนณอยู่ตรงชานเรือน... เขาเห็นรถเธอมาตั้งแต่เลี้ยวเข้าลานบ้าน และทันทีที่เห็นเธอก้าวลงมาด้วยสภาพนั้นเขาก็รู้ทันทีว่ามีอะไรไม่ปกติ
ไม่ใช่เพียงเหนื่อย... ไม่ใช่แค่เงียบ แต่เหมือนผู้หญิงตรงหน้ากำลังประคองตัวเองอยู่บนเศษซากของอะไรบางอย่างที่เพิ่งแตกสลายลงไป
“มธุรดา”
เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ... แค่สบตา เขาก็รู้ว่าเธอไม่ไหว
อนณก้าวเข้าไปใกล้ทันที “เกิดอะไรขึ้น”
“ไม่มีอะไรค่ะ” เสียงเธอแหบแห้ง เบาและแตกต่างจากทุกครั้งอย่างสิ้นเชิง
“อย่าโกหกผม” คำพูดนั้นไม่ได้แรง แต่พอจะทำให้ความพยายามทั้งหมดที่เธอใช้กดตัวเองมาตลอดทางเริ่มสั่นคลอน
มธุรดาเม้มปากแน่น พยายามจะเดินผ่านเขาเข้าไปข้างในแต่อนณกลับคว้าข้อมือเธอไว้ก่อน... สัมผัสนั้นไม่รุนแรงแต่มั่นคงพอจะหยุดเ
