เช้าวันนั้น... มธุรดาลงมาที่ห้องรับประทานอาหารตรงเวลาเหมือนเคย... เสื้อเชิ้ตสีอ่อน กระโปรงสั้นเหนือเข่า ผมรวบต่ำอย่างเรียบร้อย... ภายนอกของเธอยังไม่เปลี่ยน ยังคงเป็นผู้หญิงคนเดิมที่ถูกฝึกมาให้ดูเหมาะสมในทุกส่วน แต่ภายในกลับไม่ได้เหลือสภาพนั้นอีกแล้ว
คุณย่านั่งอยู่หัวโต๊ะตามเดิม... ภาคิณก็อยู่... เชิ้ตสีเข้มเรียบกริบ ท่าทางพร้อมสำหรับวันทำงาน แต่แววตายังคงรอยล้าลึกอยู่เหมือนเดิม
มธุรดานั่งลงเงียบๆ ... ไม่มีใครพูดอะไรในทันที
“ตั้งแต่วันนี้...” คุณย่าพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งชัดเจน “งานทุกอย่างที่เธอเคยรับผิดชอบ แพทจะเป็นคนจัดการแทน เลขาฯ ฉันสั่งให้โอนเอกสารทั้งหมดไปที่ห้องเขาแล้ว ส่วนบัตรผ่านชั้นผู้บริหารกับสิทธิ์เซ็นอนุมัติของเธอ... ก็ให้ส่งคืนภายในบ่ายนี้”
ไม่มีคำว่าพักงาน ไม่มีคำว่าให้เวลาคิด ไม่มีการอธิบายว่าแค่ชั่วคราว... มันคือการปลดออกอย่างสุภาพเกินไป... และนั่นเองที่เลือดเ
