ลมกลางคืนพัดผ่านชานเรือนเบาๆ หอบเอากลิ่นดินหลังแดดลอยขึ้นมาปะปนกับกลิ่นไม้เก่า... มธุรดายืนอยู่ใกล้ขอบระเบียงหายใจลึกเก็บอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด
“กลับเข้าห้องเถอะ... คุณเพิ่งฟื้นไข้อย่ายืนตากลมเลย”
เสียงอนณดังขึ้นด้านหลัง... มธุรดาไม่หันกลับไป
“ฉันหายดีแล้วค่ะ”
อนณเดินเข้ามาใกล้ หยุดยืนข้างๆ ทอดสายตามองออกไปข้างหน้าเหมือนกัน “ลมแรง... เดี๋ยวไข้กลับ”
มธุรดายิ้ม “ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นค่ะ” เธอพูดเบาแต่มีอะไรบางอย่างแทรกอยู่ในเส้นเสียง
อนณหันมองทันทีเหมือนจับบางอย่างได้ แต่เขาไม่ถามแค่ยืนอยู่ข้างๆ ... ความเงียบระหว่างทั้งคู่ในคืนนี้ไม่เหมือนคืนก่อนๆ มันไม่อึดอัดแต่ก็ไม่สบายใจเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังรอให้ถูกพูดออกมา
ลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย... มธุรดากอดตัวเองไว้... อนณเห็นแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาละสายตาจากเธอแล้วมองท้องฟ้าทางด้านทิศตะวันตก... ดาวประจำเมืองยังสว่างสุกใสอยู่บนนั้น
“ใครคือแม่
