ห้องอบรมสัมมนาเย็นกว่าที่คิดเล็กน้อย แสงไฟสีขาวนวลส่องลงมาบนเวทีที่กำลังมีการอภิปรายเรื่อง “ทิศทางนโยบายสาธารณสุข” เสียงไมโครโฟนดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะเดียวกับเครื่องปรับอากาศที่ทำงานไม่เคยหยุด
แพทย์หญิงรวินท์นิภานั่งอยู่แถวกลางๆ สมุดโน้ตเปิดค้าง ปากกาวางพาดอยู่ตรงขอบกระดาษ... เธอควรจะจด ควรจะตั้งใจฟัง แต่สายตากลับเผลอเลื่อนไปที่เวที... อีกครั้ง
ผู้ชายในสูทสีเข้มยืนอยู่ตรงนั้น ท่าทางนิ่ง สุภาพ น้ำเสียงไม่ดังแต่ชัดพอให้ทั้งห้องเงียบฟัง
หนึ่ง นัธทวัฒน์...
ชื่อของเขาผุดขึ้นมาเอง... หมอหนิมเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงเขียนอะไรสักอย่างลงในสมุด ตัวหนังสือเบี้ยวไปนิดเพราะเธอรู้ตัวว่ากำลังไม่ปกติ
ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ... ตั้งแต่วันนั้นที่บ้านไร่ของพี่เอ้
“ขออนุญาตพักเบรกสิบห้านาทีครับ”
เสียงประกาศบนเวที... เก้าอี้หลายตัวขยับพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ... หมอหนิมปิดสมุดทันทีราวกับรอจังห
