AZADE KARAASLAN
Sabahın ilk ışıkları daha ortaya çıkmadan uyandığımda Bahoz’un göğsünde uyuyordum. Bir kolu boynumun altından geçerek belime doğru sarılmışken diğer eli de göğsünde duran elimi tutuyordu.
Hafif kıpırdadığımda “biraz daha kalalım böyle” dedi. Uyuyor muydu yoksa uyanık mıydı? Benden önce pek uyandığını görmemiştim. O yüzden uyandığını düşünerek tekrar kalkmaya yeltendim bu sefer tutuşu daha sıkı olunca uyandığını anladım.
“Erkencisin bugün” dedim.
“Evet, ama öyle huzurlu uyumuşum ki kendimi çok dinç hissediyorum” dedi gözlerini hiç açmadan.
“Bahoz gözlerini bile açamıyorsun daha, sen uyu biraz daha ben kalkayım”
“Kıpırdama” derken gözlerini açıp yüzüme baktı, dudaklarımız arasındaki mesafe öyle azdı ki ikimiz de aynı anda yutkunduk. Gözlerimi birden kaçırıp başımı eğdim
