Surprisingly, my heart was calm around him. I didn’t see Marcus or even Nathaniel when we went outside. Flynn and I walked towards the hospital’s garden in silence. It was clean and green. Masimoy ang hangin. Malayo sa amin ang mga taong tinutulak sa wheelchair, may iba na dala pa ang kanilang dextrose habang nagmumuni-muni. My hair sways back and forth as the wind blows harshly. Like Nathaniel, there were changes. Ngunit ibang-iba ang pagbabago kay Flynn. He looked thin. Ni hindi maayos ang kaniyang buhok. Magulo na iyon at mahaba kahit ang kaniyang balbas. He has no time to take care of himself. Mukha siyang pagod. O, pagod na pagod na talaga siya sa dami ng iniisip. He looked older than his actual age. Hindi ko na halos makita ang dating hitsura niya. He looked so exhausted. Then,

