“I am so sorry,” ani Tita matapos ang ilang minutong katahimikan.
We sat on the bench. Pinaghintay ko si Marcus sa sasakyan habang nag-uusap kami ng aking tiyahin. I noticed a lot of changes in her physical and her eyes. She looked thin and weak. Her eyes were sad, it was as if she hasn’t been sleeping these days. Mukha siyang pagod sa maraming dahilan. Hindi na rin naalalagan ang kaniyang sarili. Malayo siya sa hitsura noong huli ko siyang makita.
As far as I remember, she used my parents money to satisfy her wants. Mukha siyang sosyal noon pero ngayon... a lot of things have changed.
Hindi ko tuloy alam kung maaawa ako sa kaniya o hindi. Tila bumaliktad ang mundo naming dalawa. Para bang nasa posisyon siya kung saan ako nakatayo noong nasa puder nila ako.
Hopeless. She looked hopel
