Bir hafta sonra hastaneden çıkıp eve ilk geldiğimizde elim ayağım birbirine dolandı. Hani o üç ay boyunca bir parça haberini almak için çıldırdığım, her gece rüyamda gördüğüm adam var ya… şimdi yanımda ve evindeydi. Ama aynı zamanda… sanki başka biri gibiydi. Daha yorgun, daha kırık… ama bir o kadar daha sahiplenilesi. Sanki bırakmaya korktuğun bir cam parçası gibi.
Önce banyosunu yaptırdım. Duşta bile yanında bekledim. Önce utançtan arkamı döndüm ama rahat durmadı. “Sırtım kaşınıyor,” dedi, sırf dikkatimi çekmek için. Hani çocuk gibi yapar ya… ben de sabunu aldım elime, “Burası mı?” deyip bastım sertçe. Gülmeye başladı, “Orası değil ama oraya da dokunsan hayır demem,” dedi. Öyle bi baktım suratına, hâlâ o çakal gülümseme var yüzünde. İşte o an dedim ki… bu adam hâlâ benim Atlas’ım.
Üstü
