ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

ตอนที่5 น่ารักจนอยากลักกลับบ้าน

ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

"ตาล มาถึงนานยัง"

เสียงของพี่ชายดังขึ้น ลูกตาลจึงหันไปมองก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินไปหาพี่ชายที่หน้าร้านอย่างไวแล้วเอ่ยตอบออกไป

"ถึงสักพักแล้วค่ะ พอดีเจ้านายพี่เค้าชวนตาลไปนั่งรอในร้าน อ่อ นี่ค่ะโทรศัพท์" เธอยื่นโทรศัพท์ให้พี่ชายด้วยใบหน้ายิ้มๆ แค่มีพี่ชายอยู่ด้วยก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที

ต้นหนพยักหน้าให้อย่างเข้าใจก่อนจะรับโทรศัพท์จากน้องสาวมา

"งั้นตาลกลับก่อนนะ ฝนใกล้จะตกแล้วด้วย"

"ฟ้ามืดขนาดนี้พี่ว่ากลับไม่ทันถึงบ้านหรอก รอที่นี่ก่อนค่อยกลับพร้อมพี่ก็ได้ มาเร็วเข้าไปในร้านเถอะ" พูดจบต้นหนก็เดินนำน้องสาวเข้าไปในร้าน

ใบหน้าสวยปนน่ารักแหงนมองท้องฟ้าที่มืดครึ้มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามพี่ชายไปอย่างเลี่ยงไม่ได้เมื่อเห็นฝนทำท่าจะตกเข้าไปทุกที

"เฮียผมขอให้น้องผมนั่งรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ พอดีฝนมันใกล้จะตกแล้ว" ต้นหนเอ่ยบอกคนเป็นนายประหนึ่งขออนุญาตไปในที

"อือ" ธาราตอบนิ่งๆ

"ขอบคุณครับเฮีย" ต้นหนก้มหัวให้เจ้านายเล็กน้อยก่อนจะหันไปพูดกับน้องสาวต่อ

"หิวไหมเดี๋ยวพี่สั่งข้าวให้"

"ไม่หิวค่ะตาลเพิ่งกินข้าวมา"

"งั้นนั่งรอตรงนี้นะเดี๋ยวพี่ไปทำงานก่อน" พูดจบต้นหนก็เลื่อนมือขึ้นมาวางบนศรีษะเล็กของน้องสาวก่อนจะโยกเบาๆอย่างเอ็นดู โดยมีดวงตาคู่คมของคนเป็นนายนั่งมองสองพี่น้องอยู่ตลอดไม่ละสายตาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

จากนั้นต้นหนก็ไปนั่งแต่งรถทำงานของตัวเองต่อ ด้านลูกตาลจึงนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำที่เดิม ก่อนจะชำเลืองมองคนตัวโตที่นั่งฝั่งตรงข้ามกันอย่างกล้าๆกลัวๆ ทว่าเมื่อเห็นเขามองมาอยู่ก่อนแล้ว เธอจึงรีบหลุบตาต่ำหลบสายตาเขาอย่างไว

ธารากระตุกยิ้มบางๆอย่างนึกเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้าที่ดูท่าทางจะกลัวเขาราวกับเห็นเขาเป็นยักษ์เป็นมาร ผิดกับผู้หญิงคนอื่นที่แค่เห็นเขาก็พากันวิ่งเข้าหา แต่เด็กสาวตรงหน้ากลับกลัวเขาเสียอย่างนั้น ทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยด้วยซ้ำ หากเขาทำขึ้นมาจริงๆเธอไม่กลัวจนช๊อคไปเลยหรือไง

แต่กระนั้นเด็กสาวกลับทำให้เขามีความสนใจในตัวเธออย่างน่าประหลาดใจ โดยที่เธอไม่ต้องทำอะไรเลย ในขณะที่ผู้หญิงคนอื่นทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาสนใจถึงขั้นยอมนอนกับเขาง่ายๆก็แล้ว แต่เขาก็ไม่แม้แต่จะสนใจ เอาจบก็ต่างแยกย้าย ความสัมพันธ์จบที่บนเตียง ไม่มีการสานต่อ ไม่มีการผูกมัดเพราะเขาไม่ชอบมีห่วงผูกคอ

แต่กับเด็กสาวตรงหน้าคนนี้เขาอยากให้เธอเอาห่วงมาสวมคอให้เขาเสียอย่างนั้น นั่งคิดไปคิดมาก็ตลกตัวเองสิ้นดีที่วันนี้กลับมีความรู้สึกอ่อนไหวอย่างง่ายดายให้กับเด็กสาวตัวเล็กๆแค่คนเดียว แต่เด็กตัวเล็กๆคนนี้ก็ช่างน่ารักและบอบบางดูตัวเล็กตัวน้อยน่าทะนุถนอมเหลือเกิน หากเป็นไปได้อยากจักลักกลับบ้านไปตอนนี้เลย

...

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาทีลูกตาลก็ยังคงนั่งหลบสายตาของธาราอยู่อย่างนั้น กระทั่งซันกลับมาจากซื้อของ

"ไอต้นไอเจมส์ไปยกลังเบียร์ที่รถหน่อย" ซันเอ่ยบอกเพื่อนขณะที่เดินเข้ามาในร้านโดยมีถุงขนมและกับแกล้มเต็มไม้เต็มมือไปหมด

"ซื้อเป็นลังเลยเหรอวะ" ต้นหนพูดขึ้นเชิงเป็นคำถาม

"ไม่ใช่แค่ลังเดียวเว้ย สามลังพอเบาๆ"

"เบาบ้านป้ามึงสิ ซื้อมาทำห่าอะไรตั้งสามลัง มึงซื้อมาแดกหรือซื้อมาอาบ" เจมส์พูดขึ้นอย่างประชด

"เอ๊า ก็เฮียบอกให้กูซื้อเท่าที่กินพอ อีกอย่างพรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ หยุดงานทั้งทีต้องจัดหนักๆหน่อยสิวะ"

"หึ แดกกะตายเลยสิมึง" เจมส์พูดขึ้น

ซันยักไหลให้เพื่อนอย่างไม่ยี่หระก่อนจะเดินไปหาคนเป็นนายแล้ววางถุงขนมและกับแกล้มลงบนโต๊ะกลางโซฟา จากนั้นก็ไปทำงานของตัวเองต่อ ส่วนต้นหนกับเจมส์ก็เดินไปยกลังเบียร์ทั้งสามลังที่รถแล้วนำเบียร์ทั้งหมดแชร์ไว้ในลังน้ำแข็งที่วางอยู่บริเวณในร้าน ก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเองต่อเช่นเดิม

ธาราเดินไปหยิบเบียร์ในลังน้ำแข็งที่เพิ่งแช่ไว้ไม่ทันจะเย็นดีมาหนึ่งขวดก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม แล้วกระดกดื่มเบียร์คนเดียวไปพลางๆ โดยมองเด็กสาวตรงหน้าตลอด เธอเอาแต่นั่งก้มหน้ามองมือตัวเองจนเขาอยากจะรู้จริงๆว่าในมือเธอมีอะไรถึงได้นั่งมองขนาดนั้น

"กินสิ ซื้อมาให้แล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางชำเลืองมองไปที่ถุงขนม

"ขอบคุณค่ะ" ใบหน้าสวยปนน่ารักเงยขึ้นมาพูดน้ำเสียงเบา ก่อนจะหยิบขนมในถุงใบใหญ่ขึ้นมาหนึ่งห่อแล้วแกะกิน อย่างน้อยนั่งกินขนมก็เหมือนมีอะไรให้ทำ ดีกว่านั่งอยู่เฉยๆจนน่าอึดอัด

~~~

ขณะนั้นเองฝนที่ตั้งเค้าจะตกก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทุกคนจึงหันไปมองเม็ดฝนที่ตกลงมากระทบพื้นเป็นตาเดียวกันก่อนเม็ดฝนจะเริ่มเบาลงแต่ยังคงตกสม่ำเสมอลงมาไม่ขาดสายไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ ทุกคนจึงเลิกสนใจและกลับมาให้ความสำคัญกับสิ่งที่กำลังทำอยู่เช่นเดิม

"อร่อยไหม" เสียงทุ้มถามขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้าตามฉบับคนเย็นชา

"อร่อยค่ะ คุณ เอ่อ พี่ธาไม่กินเหรอคะ" ลูกตาลตอบก่อนจะถามกลับบ้าง ทีแรกเผลอเรียกเขาว่าคุณแต่ดีที่นึกขึ้นได้ทันว่าต้องเรียกพี่ ไม่งั้นคงโดนเขาดุอีก

ธาราส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะเรียบนิ่งแต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้ใจแกร่งกลับสั่นไหวขึ้นมา รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเด็กสาวเรียกพี่ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามต่อ

"เรียนอยู่ชั้นอะไร อายุเท่าไหร่"

"หนูอยู่มอหกแล้วค่ะ อายุสิบเจ็ดย่างสิบแปดค่ะ"

"แล้วเมื่อไหร่จะสิบแปดเต็ม"

"ยี่สิบเก้านี้ก็สิบแปดเต็มแล้วค่ะ" ลูกตาลตอบขณะที่นั่งกินขนมไปด้วย ตอบโดยไม่คิดอะไร เขาถามเธอก็ตอบ จนตอนนี้เธอเริ่มผ่อนคลายเมื่อได้คุยกับเขาเยอะขึ้น ไม่ได้อึดอัดเหมือนในตอนแรก

ธาราได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะกำลังคิดว่าถ้าหากยี่สิบเก้านี้เด็กสาวอายุสิบแปดปีเต็มนั่นก็แปลว่าวันที่ยี่สิบเก้าเดือนนี้คือวันเกิดของเธอ เป็นปีที่เด็กสาวโตเป็นผู้ใหญ่ ในหัวคิดขณะที่ปากหนายิ้มบางๆออกมากับความคิดของตัวเอง จนเด็กสาวที่มองอยู่สังเกตเห็น เสียงหวานจึงเอ่ยถามอย่างซื่อๆ

"พี่ยิ้มอะไรคะ"

ธาราได้ยินเช่นนั้นจึงรีบปรับสีหน้าให้นิ่งเป็นปกติเช่นเดิม ก่อนจะเอ่ยตอบออกไป

"ไม่มีอะไรครับ" ปกติเวลาพูดกับใครไม่เคยมีหางเสียง แต่กับเด็กสาวตรงหน้า เขาเกิดอยากจะพูดเพราะกับเธอขึ้นมาเสียอย่างนั้น