ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

ตอนที่3 แรกพบสบตา

ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

วันต่อมา

วันนี้เป็นวันเสาร์ ลูกตาลไม่ได้ไปโรงเรียน เธอจึงใช้เวลาในช่วงวันหยุดทำงานบ้าน ส่วนต้นหนก็ไปทำงานตามปกติจะหยุดงานเฉพาะวันอาทิตย์เท่านั้น

"นี่ค่ะป้าพรค่าเช่า" เสียงเล็กๆพูดขึ้นพร้อมกับยื่นเงินค่าเช่าบ้านจำนวนสี่พันบาทที่พี่ชายได้ให้ไว้ก่อนไปทำงานให้ป้าพรเจ้าของบ้านเช่า ป้าพรก็รับไปก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น

"คราวหลังอย่าจ่ายช้าแบบนี้อีกล่ะ มีคนรอเช่าบ้านฉันเยอะแยะ เห็นแก่ที่พวกเธอสองคนพี่น้องอยู่กันมานานตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ยังอยู่ ฉันเลยไม่ไล่ออกไป แต่ถ้าหากครั้งหน้าจ่ายช้าอีกฉันจะไม่ให้อยู่แล้วนะ" พูดจบป้าพรก็เดินไปขึ้นรถของตัวเองก่อนจะขับออกไปทันที

"เฮ้อ~"

คล้อยหลังของป้าพรลูกตาลก็ถอนหายใจออกมาอย่างคนปลงตกก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อทำงานบ้านต่อ ทว่าเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แต่ไม่ใช่เสียงโทรศัพท์ของเธอ ใบหน้าสวยหันซ้ายหันขวามองหาโทรศัพท์ตามเสียงที่กำลังดังอยู่ ก็พบว่าเป็นโทรศัพท์ของพี่ชายที่วางอยู่หน้าทีวี

"พี่ต้นลืมโทรศัพท์ไว้หนิ" เสียงหวานพึมพำออกมาก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ของพี่ชายขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ชื่อของคนปลายสาย(เฮียธารา) ลูกตาลรู้ทันทีว่าเป็นเบอร์เจ้านายของพี่ชาย เพราะพี่ชายเคยบอกกับเธอไว้ว่าเจ้านายชื่อนามว่าอะไร เธอจึงรีบกดรับสายทันที

(ตาลนี่พี่เองนะ พี่ยืมโทรศัพท์เฮียธาโทรมา เมื่อเช้าพี่ลืมโทรศัพท์ไว้ ตาลช่วยเอามาให้พี่ที่ร้านหน่อยได้ไหม เดี๋ยวพี่ส่งโลเคชั่นให้)

"ได้ค่ะ แต่พี่ต้นรีบไหม พอดีตาลกวาดบ้านอยู่ แต่ใกล้เสร็จแล้วค่ะ"

(ไม่รีบๆ ตาลทำอะไรให้เสร็จก่อนเถอะแล้วค่อยเอามาให้พี่ก็ได้)

"โอเคค่ะ"

หลังจากนั้นลูกตาลก็วางสายจากพี่ชายก่อนจะไปกวาดบ้านต่อให้เสร็จ แล้วไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย เมื่อทำอะไรเสร็จก็เดินไปขึ้นรถมอไซค์รับจ้างหน้าปากซอยเพื่อเอาโทรศัพท์ไปให้พี่ชายที่ทำงานตามโลเคชั่นที่พี่ชายส่งมาในโทรศัพท์ของพี่ชาย

เมื่อมาถึงที่ทำงานของพี่ชาย เด็กสาวร่างบางแต่สัดส่วนอวบอิ่มในชุดเอี้ยมยีนส์ขาสั้นเสื้อยืดตัวในสีชมพูอ่อนผมเปียเบี่ยงข้างยืนอยู่หน้าร้าน ดวงตากลมโตมองเข้าไปข้างในร้านเพื่อมองหาพี่ชาย ทว่ามองหาเท่าไรก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่ชาย เห็นแค่ผู้ชายสองคนที่อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพี่ชายของเธอกำลังนั่งแต่งรถกันอยู่ กระทั่งหนึ่งในนั้นหันมามองเธอแล้วถามขึ้น

"อ่าวน้องสาว มาหาใครครับ"

เป็นเสียงของซัน ไม่ถามเปล่าแต่ลุกขึ้นเดินไปหาเด็กสาวด้วย จนเด็กสาวต้องถอยหนีโดยไม่ได้เอ่ยตอบอะไรกลับไป เธอเอาแต่เงียบ กำสายกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กของตัวเองไว้แน่นด้วยความประหม่า

"ไม่ตอบซะด้วย หยิ่งเหรอน้องสาว"

"ไอซันมึงอย่าไปแกล้งเด็ก น้องเค้ากลัวหมดแล้วนั่น" เป็นเสียงเจมส์ที่พูดห้ามขึ้น พลางเดินไปหาซันก่อนจะเอ่ยถามเด็กสาวที่หน้าตาสวยน่ารักผิวขาวราวกับสำลีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"น้องมาหาใครครับ"

"หนูมาหะ..."

"มีอะไรกัน"

ไม่ทันที่เด็กสาวจะได้ตอบว่ามาหาใคร เสียงทุ้มฟังดูน่าเกรงขามก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน เจมส์กับซันที่ยืนบังเด็กสาวอยู่จึงหันไปมองด้านหลังตามเสียงที่คุ้นเคยทันที จึงเกิดเป็นช่องว่างทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยสบกับดวงตาคมกริบพอดี เป็นจังหวะสปาร์คของคนทั้งสอง ราวกับภาพสโลว์โมชั่นเหมือนเวลาหยุดหมุนในจังหวะนั้นอยู่นาน

ดวงตาคมกริบวูบไหว ใจแกร่งดั่งหินกลับสั่นขึ้นมาอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง จ้องมองเด็กสาวตรงหน้าไม่วางตา กระทั่งเสียงของลูกน้องพูดขึ้น

"น้องคนนี้ไม่รู้มาหาใครครับเฮีย"

เป็นซันที่เอ่ยตอบ ทำให้ธาราได้สติก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กสาวแล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป

"มาหาใคร"

"นะ หนูมาหาพี่ต้นหนค่ะ" ลูกตาลตอบออกไปน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยด้วยความประหม่า

"เชี้ย! เด็กไอต้นเหรอเนี่ย น่ารักฉิบหาย" ซันพูดออกไปอย่างเหลือเชื่อเพราะไม่คิดว่าต้นหนจะมีแฟนสวยและน่ารักขนาดนี้โดยที่เข้าใจไปเองว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นแฟนต้นหน จนคนเป็นนายชำเลืองมองมาด้วยสายตาดุดัน ซันเห็นเช่นนั้นสีหน้าก็สลดหุบปากเงียบกริบทันที

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ หนูเป็นน้อง น้องสาวพี่ต้นหนค่ะ" เด็กสาวรีบปฏิเสธ ซึ่งน่าแปลกเพราะทันทีที่เด็กสาวบอกว่าตัวเองเป็นน้อง ธารากลับรู้สึกอุ่นวาบตรงกลางใจแกร่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"น้องสาวเหรอ งั้นพี่ก็จีบได้น่ะสิครับ" ซันอดที่จะแซวไม่ได้ตามประสาหนุ่มโสดที่เห็นสาวสวยเป็นต้องอยากจีบอยากแซว กระทั่งเห็นสายตาดุดันของเจ้านายชำเลืองมองมาอีกครั้งราวกับไม่พอใจอะไรสักอย่าง แต่ซันก็ไม่กล้าถามเลือกที่จะก้มหัวให้เจ้านายเล็กน้อยอย่างคนเจียมตัวแล้วเดินกลับเข้าไปในร้านทำงานของตัวเองต่อ

ด้านเจมส์ที่ยืนเงียบอยู่จึงเดินตามซันไปทันที จึงทำให้ตรงนี้เหลือแค่เด็กสาวกับธารา

"ไอต้นเอารถไปส่งให้ลูกค้า เข้ามารอข้างในก่อน" เสียงทุ้มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้าราวกับไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในเขาคิดอะไรอยู่ใครจะรู้ได้

"เอ่อ คุณเป็นเจ้านายของพี่ต้นใช่ไหมคะ" ลูกตาลถามด้วยท่าทีที่ยังคงมีความประหม่าอยู่ไม่หาย

"อือ"

"สวัสดีค่ะ คือหนูแค่จะเอาโทรศัพท์มาให้พี่ต้นเดี๋ยวหนูก็จะกลับแล้ว หนูฝากโทรศัพท์พี่ต้นไว้กับคุณได้ไหมคะ" ลูกตาลพนมมือไหว้ตามมารยาทก่อนจะเอ่ยบอกพลางยื่นโทรศัพท์ของพี่ชายที่ล้วงออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างของตัวเองให้คนตัวโตตรงหน้า

ธาราหลุบตามองโทรศัพท์ที่เด็กสาวยื่นให้โดยไม่คิดจะรับมันมาแต่อย่างใด ก่อนจะเบนสายตาขึ้นมามองเด็กสาวอีกครั้งแล้วพูดออกไป

"เข้ามานั่งรอข้างในก่อน" เขาพูดแค่นั้นเชิงเป็นคำสั่ง แล้วหันหลังให้เด็กสาวเดินนำเข้าไปในร้านทันที

ลูกตาลที่ไม่รู้จะทำยังไงเมื่อเขาไม่ยอมรับฝากโทรศัพท์ให้พี่ชาย เธอจึงยอมเดินตามเขาเข้าไปนั่งข้างในร้านอย่างเสียไม่ได้