ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

ตอนที่4 เรียกพี่

ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

"นั่งสิ"

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยบอก ลูกตาลที่กำลังยืนลังเลเพราะไม่รู้จะนั่งตรงไหนดีก็รีบนั่งลงที่โซฟาหนังสีดำฝั่งตรงข้ามเขาทันที ก่อนจะหันมองไปทางหน้าร้าน รอว่าเมื่อไหร่คนเป็นพี่ชายจะกลับมา

ขณะที่นั่งรอพี่ชาย ลูกตาลก็หันมองคนตัวโตที่นั่งฝั่งตรงข้ามเป็นพักๆ ทว่าทุกครั้งที่เธอหันไปมองเขาก็เห็นเขามองเธออยู่ตลอด จนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเขาทุกครั้ง สถานการณ์ตอนนี้มันน่าอึดอัดจนทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง มือบางกำโทรศัพท์ของพี่ชายไว้แน่น นั่งตัวเกร็งไปหมด ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปเพื่อทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดในตอนนี้

"เอ่อ คุณคะคือหนู..."

"พี่" ธาราพูดแทรกขึ้นขณะที่เด็กสาวยังพูดไม่จบประโยค

"คะ?"

"เรียกพี่ พี่ธา"

"เอ่อ คุณเป็นเจ้านายของพี่ชายหนู เรียกพี่คงไม่เหมาะมั้งคะ" ลูกตาลพูดออกไปด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

"บอกให้เรียกพี่" ธาราพูดย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้มดุ ไม่ได้สนใจคำพูดของเด็กสาวเมื่อครู่เลยด้วยซ้ำ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"เอ่อ ก็ได้ค่ะ" ลูกตาลยอมอย่างเสียไม่ได้เมื่อเห็นว่าคนตัวโตตรงหน้าเหมือนจะดุเธอ ดวงตากลมโตหลุบต่ำมองมือตัวเอง ไม่กล้าสบตาเขาเลยแม้แต่น้อย

"เมื่อกี๊จะพูดอะไร"

เสียงทุ้มถามขึ้นจึงทำให้เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะเอ่ยตอบออกไป

"เอ่อ คือหนูอยากกลับบ้าน หนูขอกลับบ้านก่อนได้ไหมคะ หนูฝากโทรศัพท์พี่ต้นไว้กับคุณได้ไหม"

"บอกให้เรียกพี่" น้ำเสียงเข้มดุขึ้นกว่าเดิมไม่ต่างจากใบหน้า รู้สึกขัดใจที่เด็กสาวดูเหมือนจะไม่เชื่อฟัง แค่เรียกเขาว่าพี่มันยากมากขนาดนั้นเลยหรือไงกัน ถึงต้องให้เขาย้ำเตือนแล้วย้ำเตือนอีก

ด้านลูกตาลจากที่นั่งเกร็งอยู่แล้วพอโดนดุก็ยิ่งเกร็งเข้าไปใหญ่ มือบางสองข้างที่กำโทรศัพท์ของพี่ชายเปียกชื้นไปด้วยเหงือ รู้สึกอึดอัดและประหม่าเหลือเกิน เธอได้แต่นั่งคิดในใจว่าคนอะไรทำไมดุอย่างนี้ ไม่เห็นเหมือนที่พี่ชายเธอบอกเลยว่าเขาใจดี

ธารารับรู้ได้ทันทีในท่าทางของเด็กสาวที่เป็นอยู่ เขาจึงถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพื่อให้เด็กสาวผ่อนคลาย

"หิวไหม"

ลูกตาลเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตตรงหน้าอย่างไม่กล้าสบตาเขาเท่าไหร่ ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยตอบออกไปน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"มะ ไม่หิวค่ะ หนูเพิ่งกินข้าวมา"

ธาราได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนจะหันไปพูดกับลูกน้องแทน

"ไอซัน ไปซื้อเบียร์ให้กูหน่อย"

"ได้ครับผม เอากี่ขวดครับ" ซันหันมาตอบรับทันที วางมือจากการแต่งรถแล้วลุกขึ้นเดินไปหาคนเป็นนาย

"เท่าที่พวกมึงกินพอ"

"จัดไปครับเฮีย"

"ซื้อขนมมาด้วย"

"เฮียกินหนมเป็นด้วยเหรอ ปกติผมไม่เคยเห็นเฮียกินของพวกนี้เลยนะ" ซันถามทันทีด้วยความสงสัยเพราะอยู่กันมานานเลยรู้ว่าเจ้านายชอบอะไรไม่ชอบอะไร ทว่าคำถามของเขากลับทำให้คนเป็นนายเริ่มหงุดหงิด

"ถามเยอะฉิบหาย! กูสั่งให้ซื้อก็ซื้อมา!" น้ำเสียงแข็ง ใบหน้าเข้มดุ จนเด็กสาวที่นั่งมองอยู่สะดุ้งราวกับโดนดุเสียเอง

"ค๊าบๆ ผมก็ถามไปงั้นแหละ แต่ขออีกคำถามนึงครับ เฮียจะเอาขนมอะไร" แม้ซันจะรู้สึกหวั่นๆทว่าก็ต้องถาม ไม่งั้นซื้อมาผิดเดี๋ยวจะโดนด่าเอาอีก

"อะไรก็ได้ที่เด็กชอบกิน" ปากพูดกับลูกน้อง แต่สายตาชำเลืองมองไปยังเด็กสาวที่นั่งมองมาตาปริบๆ มุมปากหนาจึงยกยิ้มบางๆอย่างนึกเอ็นดู

"อ๋อ ผมเข้าใจละ ไม่ได้ซื้อกินเอง แต่ซื้อให้เด็กกิน" แค่เห็นสายตาของเจ้านายที่มองไปยังเด็กสาว ซันก็รับรู้และเข้าใจทันทีจึงอดที่จะแซวไม่ได้ ทว่าพอเห็นคนเป็นนายชำเลืองมองมาด้วยสายตาดุดัน ซันก็รีบหุบปากเงียบกริบ ลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ธาราเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ลูกน้องไปซื้อของตามที่สั่ง ด้านซันก็รับเงินไปก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันที

"เอ่อ เมื่อไหร่พี่ต้นจะกลับเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่เต็มเสียงเมื่อเห็นซันเดินออกไปแล้ว

"รีบเหรอ" ธาราถามกลับนิ่งๆ

"คะ?"

"รีบกลับเหรอ หรือมีนัดกับใคร" เขาถามหยั่งเชิงไปในที

"เปล่าค่ะ ไม่ได้รีบกลับแล้วก็ไม่ได้มีนัดกับใครด้วย"

"แล้วทำไมจะกลับบ้านท่าเดียว"

"หนูแค่ไม่รู้ว่าจะอยู่ทำไมน่ะค่ะ ไม่อยากรบกวนด้วย"

"บอกตอนไหนว่ารบกวน"

สิ้นเสียงทุ้ม ลูกตาลก็เม็มปากแน่นก้มหน้าหลุบตาต่ำอีกครั้งเพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เขาพูดมาแบบนี้ทำเธอไปต่อไม่เป็นเลย กระทั่งเสียงทุ้มดังขึ้นอีกครั้ง

"ชื่ออะไร"

คำถามที่เขาควรถามตั้งแต่แรก แต่ก็เพิ่งจะมีโอกาสได้ถาม เด็กสาวจึงเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยตอบออกไป

"ลูกตาลค่ะ"

สิ้นเสียงหวาน มุมปากหนาก็กระตุกยิ้มบางๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าไม่วางตาราวกับกำลังกลืนกินเธอทางสายตา ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลาในตาคมกริบแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ใครจะรู้ได้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่...