ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

ตอนที่8 ไม่ได้เล่นๆแต่จริงจัง

ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

เมื่อลูกตาลอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ไม่ได้เข้านอนแต่อย่างใด เธอเป็นห่วงพี่ชายจึงเดินลงมาดูข้างล่างก็เห็นว่าทุกคนกำลังนั่งคอพับคอตกอยู่ที่เดิม มีแค่เจ้านายของพี่ชายที่ยังคงนั่งดื่มอยู่คนเดียว เห็นเช่นนั้นเธอจึงเดินเข้าไปหาเขา ก่อนเสียงหวานจะพูดออกไป

"พี่ธายังไม่นอนอีกเหรอคะ" ขณะที่พูดก็คอยดึงชายเสื้อยืดของคนตัวโตที่เธอสวมใส่อยู่ลงไปด้วยเพราะมันสั้นเลยก้นเธอลงมาแค่นิดหน่อย เธอจึงไม่ค่อยมั่นใจกลัวว่ามันจะโป๊เลยต้องดึงลงอยู่ตลอด และด้วยความที่ไม่ได้ใส่กางเกง เธอใสแค่กางเกงในที่ต้องจำใจใส่ตัวเดิมไปก่อนเพราะไม่มีให้เปลี่ยน เธอจึงรู้สึกโล่งโหวงๆบริเวณช่วงล่าง

ด้านธาราหันไปมองด้านหลังตามเสียง ทว่าสิ่งที่เห็นทำเอาลมหายใจติดขัดขึ้นมาทันที เพราะเด็กสาวตรงหน้าดันใส่เสื้อยืดสีขาวของเขา อาจจะดูเหมือนไม่มีอะไรในตอนที่เขาใส่มันก็ดูพอดีตัวของเขา แต่พออยู่บนตัวของเด็กสาวมันกลับตัวใหญ่ ชายเสื้อคลุมยาวลงมาถึงขาอ่อน มองด้วยตาเปล่าก็เหมือนกับเธอไม่ใส่กางเกง ทำให้เห็นขาเรียวเล็กขาวเนียนไร้ที่ติจนน่าเอามือไปลูบไล้สัมผัส จนเขาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนเคือง ทว่าใบหน้ายังคงเรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไร แต่ข้างในกายกลับร้อนรุ่มไปหมด

"พี่ธาคะ" ลูกตาลเอ่ยเรียกเมื่อเห็นคนตัวโตเอาแต่เงียบและจ้องมองมา ทำให้เขาได้สติก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขานรับ

"ครับ"

"หนูขอนั่งด้วยนะคะ"

"ไม่ง่วงแล้วเหรอ"

"ไม่แล้วค่ะ พอได้อาบน้ำก็รู้สึกตาสว่างเลย"

"หึ งั้นมานั่งนี่ครับ"

มือหนาตบลงบนโซฟาตรงที่เด็กสาวนั่งก่อนหน้านี้ เด็กสาวเห็นเช่นนั้นจึงเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย ก่อนหมอนอิงจะวางลงบนตักของเธอด้วยน้ำมือของเขา เด็กสาวจึงยิ้มให้แทนคำขอบคุณ

"มีแฟนยัง" เสียงทุ้มถามขึ้นขณะที่มองเด็กสาวในตาคู่คมแพรวพราว

"คะ ถามหนูเหรอคะ" ลูกตาลมีอาการงงเล็กน้อยที่อยู่ๆคนตัวโตก็ถามขึ้นมาแบบนี้

"ก็นั่งอยู่กับหนูจะให้พี่ถามใคร"

"อ๋อ ยังไม่มีค่ะ"

"ทำไมยังไม่มีแฟน ไม่มีใครมาจีบเลยเหรอ"

คำตอบของเด็กสาวทำให้ธาราพอใจเป็นอย่างมาก ทว่าก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าเพราะอะไรเด็กหน้าตาสวยและน่ารักไม่มีที่ติอย่างเธอถึงไม่มีแฟน

"ไม่รู้สิคะ" ลูกตาลตอบไปตามตรง อาจจะเป็นเพราะเธอตั้งใจกับการเรียนอย่างเดียว ไม่ได้สนใจกับเรื่องรักๆใคร่ๆเลย

"ไม่รู้ได้ไง"

"ก็หนูไม่รู้ค่ะ" ลูกตาลยังคงตอบเช่นเดิมเพราะเธอไม่รู้จริงๆ เธอไร้เดียงสามากกับเรื่องรักๆใคร่ๆ

"อย่างเช่นคนมาขอเบอร์ขอไลน์ มีไหม" ธารายังคงพยายามถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า ทว่าในใจกลับร้อนรนอยากรู้คำตอบจะแย่

"อ๋อ มีค่ะ ที่โรงเรียนมีคนมาขอเบอร์ขอไลน์อยู่ค่ะ"

"เยอะไหม"

"ก็มีมาขออยู่เรื่อยๆนะคะ"

"แล้วหนูได้ให้เบอร์ให้ไลน์ใครไปไหม" ถามด้วยความรู้สึกหวงขึ้นมาทั้งที่ไม่มีสิทธิ์หวงด้วยซ้ำ

"ไม่ได้ให้ค่ะ แต่ขอเบอร์ขอไลน์นี่นับว่าจีบเหรอคะ" มาถึงขนาดนี้ลูกตาลก็ยังไม่แน่ใจว่าการที่ผู้ชายมาขอเบอร์ขอไลน์คือการโดนจีบ เธอนั่งมองคนตัวโตตรงหน้าตาแป๋วอย่างรอคำตอบ

"หึ ใช่ครับ" คำถามของเด็กสาวทำให้ธาราเอ็นดูเป็นอย่างมาก เธอโตเป็นสาวขนาดนี้แล้วแต่กลับไม่รู้ว่าการถูกจีบเป็นยังไง ทว่าความซื่อของเธอก็น่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกันเพราะหากเจอคนไม่ดีจะถูกหลอกเอาได้ง่ายๆ แต่หากมีเขาอยู่ เขาไม่ปล่อยให้ไอหน้าไหนมาทำอะไรเธอแน่นอน

...

สองหนุ่มสาวยังคงพูดคุยกันไปเรื่อยๆเหมือนได้ละลายพฤติกรรมไปในตัว จนเด็กสาวเริ่มง่วงขึ้นมาอีกครั้ง เธอจึงค่อยๆเอนกายบางไปด้านหลังพิงพนักโซฟา ศรีษะเล็กวางลงบนไหล่ของพี่ชายพร้อมกับดวงตากลมโตปิดลง ไม่ถึงหนึ่งนาทีเธอก็หลับสนิทไปอย่างง่ายดาย

ด้านธาราที่เห็นเด็กสาวเงียบไปจึงหันมามองก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว มุมปากหนาจึงยกยิ้มบางๆอย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวเข้าไปใกล้เด็กสาว มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยผมสลวยที่หลนลงมาปกคลุมดวงหน้าเล็กทัดไว้กับใบหูของเธออย่างอ่อนโยน เมื่อสังเกตเห็นว่าเด็กสาวน่าจะหลับลึกดีแล้ว เขาจึงจับร่างบางของเธอให้เอนมาพิงเขาแทน แขนแกร่งโอบกอดร่างบางนุ่มนิ่มเอาไว้แนบอก ก่อนจะเลื่อนมือหนาข้างหนึ่งขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าสวยปนน่ารักอย่างทะนุถนอม มองเธออย่างหลงใหล

กระทั่งอดใจไม่ไหวกับความน่ารักของคนในอ้อมกอด ธาราจึงโน้มใบหน้าลงไปจูบปากบางเบาๆอย่างนุ่มนวลโดยไม่ได้ลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากบางแล้วผละออก ทว่าก็ยังไม่พอใจจึงฝั่งกึ่งปากกึ่งจมูกลงบนแก้มนุ่มสูดดมกลิ่นแก้มนุ่มเข้าปอดอย่างชื่นใจ ซึ่งน่าแปลกทั้งที่เด็กสาวอาบน้ำในห้องน้ำของเขาก็ต้องใช้ครีมอาบน้ำตัวเดียวกับเขา แต่กลิ่นกายบนตัวเธอกลับแตกต่างออกไป เป็นกลิ่นกายสาวที่หอมละมุนหอมอ่อนๆ ทำให้เขาชอบมากยามได้สูดดม

"ไอธา มึงทำเชี้ยไรวะ"

เสียงของเพื่อนทำให้ธาราหยุดชะงักกับสิ่งที่ทำอยู่ทันที ก่อนจะหันไปมองคามินนิ่งๆ

ด้านคามินที่นั่งหลับไปพักใหญ่พอตื่นขึ้นมาก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นเพื่อนกำลังนั่งคลอเคลียเด็กสาวอยู่ ทำให้เขาสร่างเมาทันที และเมื่อเห็นธาราเอาแต่เงียบ คามินจึงถามออกไปอีกครั้ง

"กูถามว่ามึงกำลังทำเชี้ยอะไร"

ทว่าคำถามของคามินดันไปรบกวนการนอนของเด็กสาว

"อื้อ~" เสียงหวานดังอู้อี้อยู่ในลำคอทั้งที่ตายังปิดอยู่ ธาราจึงหันมามองพร้อมกับลูบศรีษะเล็กประหนึ่งกล่อมเด็กสาวให้หลับดีๆ ก่อนจะหันไปสั่งเพื่อนน้ำเสียงกดต่ำด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"มึงเงียบดิ๊" ที่เขาไม่พอใจไม่ใช่ว่าเพื่อนขัดจังหวะ แต่ไม่พอใจที่เพื่อนเสียงดังจนรบกวนการนอนของเด็กสาว

ด้านคามินที่มองอยู่แทบจะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองที่เห็นธาราอ่อนโยนกับผู้หญิง เป็นเพื่อนกันมานานเพิ่งจะเคยเห็นมุมอ่อนโยนของธาราเป็นครั้งแรก แต่คามินก็ยังไม่ละความพยายามที่จะเอาคำตอบจากธาราให้ได้

"มึงก็ตอบกูสิวะ ว่ามึงจะทำอะไร"

"มีตาก็เห็นหนิ"

"เออกูเห็น แต่นี่มันน้องไอต้นหนนะเว้ย"

"แล้วไง"

"ก็นี่มันน้องสาวของลูกน้องมึงไง มึงควรเว้นคนใกล้ตัว จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง"

สิ้นเสียงของคามิน ธาราก็ไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรกลับไป ก่อนจะหันมามองเด็กสาวนิ่งๆ มองอยู่อย่างนั้น กระทั่งคามินถามขึ้นอีกครั้งน้ำเสียงจริงจัง

"มึงจะเอาจริงดิ"

"อือ" ธาราตอบอยู่ในลำคอขณะที่ยังคงมองเด็กสาวอยู่อย่างนั้น

"กูเตือนมึงแล้วนะ"

"กูไม่ได้เล่นๆ" ธาราหันมาพูดกับคามินน้ำเสียงจริงจังไม่ต่างจากใบหน้า

"หมายถึงมึงจะจริงจังกับเด็กคนนี้เหรอ" คามินถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่าเขาไม่ได้ฟังผิดไป

"อือ" ธาราตอบแค่นั้นก่อนจะช้อนอุ้มเด็กสาวขึ้นในท่าเจ้าสาวโดยไม่บอกไม่กล่าว

"เฮ้ยเดี๋ยวดิ มึงจะเอาตอนนี้เลยเหรอ" คามินรีบห้ามไว้

"ยัง กูแค่จะอุ้มขึ้นไปนอนข้างบนเฉยๆ"

"แล้วไป กูก็คิดว่ามึงจะรวบหัวรวบหางเด็กมันตอนนี้"

"แล้วถ้ากูจะทำตอนนี้ เกี่ยวไรกับมึง" ธาราถามด้วยสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาที่เห็นเพื่อนออกหน้าออกตายุ่งกับเด็กสาวมากเกินไป โดยที่เด็กสาวก็ยังคงหลับสนิท ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าตัวเองกำลังเป็นที่พูดถึงในบทสนทนาของพวกเขา

"กูก็ถามไปงั้นแหละ มึงรีบพาเด็กมึงไปนอนเถอะไป กูก็จะกลับแล้วเนี่ย" คามินพูดพลางสะบัดมือไล่เพื่อน

ธาราจึงเลือกไม่สนใจก่อนจะเดินอุ้มเด็กสาวขึ้นไปนอนบนห้องของเขา

"ไอนี่ก็เมาหลับไม่รู้เรื่องรู้ห่าอะไรเลย น้องมึงโดนอุ้มไปแล้วโน่น" คล้อยหลังธารา คามินก็หันมาบ่นต้นหนที่นั่งหลับคอพับคอตกจนน้องสาวถูกอุ้มไปแล้วยังไม่รู้ตัว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปปลุกอคินที่นั่งหลับคอพับคอตกไม่ต่างกัน

"ไอคินตื่น ลุกขึ้นกลับบ้านได้แล้ว ตื่นๆ"

"เออๆ ตื่นแล้ว ไปกลับบ้านกันเพื่อน" อคินดีดตัวลุกขึ้นกอดคอคามินทั้งที่ตายังปิดอยู่

"แม่ง! ภาระฉิบหาย" คามินบ่นไปพลาง ขณะที่ประคองร่างใหญ่ของเพื่อนเดินไปขึ้นรถอย่างทุลักทุเล เพราะตัวเขาเพิ่งจะสร่างเมาไหนจะต้องมาแบกเพื่อนกลับบ้านอีก ลำบากคนหล่อจริงๆ