ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

ตอนที่9 เป็นไปตามแผน

ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

เช้าวันต่อมา

เมื่อคืนหลังจากที่ธาราอุ้มลูกตาลขึ้นไปนอนบนห้องของเขา เขาก็พาตัวเองไปนอนอีกห้อง โดยที่ไม่ได้แอบแทะโลมอะไรเธออีก ส่วนต้นหน ซัน และเจมส์ก็ปล่อยให้นอนหลับคอพับอยู่ข้างล่าง พอตื่นเช้ามาทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง

หลังจากทุกคนกลับบ้านกันไปหมดแล้ว ธาราก็โทรหาลูกน้องคนสนิทของพ่อตัวเอง รอไม่นานคนปลายสายหรือสาทิศก็รับสายเขา

(ครับคุณธารา มีเรื่องอะไรถึงได้โทรมาหาอาแต่เช้าครับ)

"ผมมีเรื่องอยากให้อาทิศช่วยจัดการให้หน่อย"

(ว่ามาเลยครับ)

จากนั้นธาราก็พูดความต้องการของตัวเองให้สาทิศฟัง ด้านสาทิศเมื่อฟังจบก็รับคำสั่งทันที

(ได้ครับคุณธารา อาจะรีบจัดการให้ครับ)

"เตรียมรถกระบะให้ผมสักคันด้วย"

(ได้ครับ)

"เรื่องนี้ผมไม่ต้องการให้พ่อกับแม่รู้"

(ได้ครับ) สาทิศรับคำสั่งทันทีโดยไม่คิดจะถามอะไรต่อเพราะรู้ดีว่าธาราไม่ชอบความวุ่นวาย ก่อนจะวางสายไปเมื่อคุยกันเสร็จเรียบร้อย

เวลาต่อมา

ธาราได้ขับรถกระบะที่สั่งให้สาทิศเตรียมมาให้ พาตัวเองมาแอบซุ่มดูบ้านเช่าเก่าๆหลังเล็กๆ ดวงตาคู่คมจับจ้องมองบ้านหลังดังกล่าวไม่วางตา กระทั่งโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือสั่น เมื่อเห็นเป็นเบอร์คนสนิทของพ่อโทรมาจึงกดรับสาย ก่อนจะยกโทรศัพท์แนบหูทันที

(เรียบร้อยแล้วครับคุณธารา)

สิ้นประโยครายงานของสาทิศ มุมปากหนาก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างพอใจก่อนจะวางสายสาทิศไป จากนั้นก็ไม่รอช้าขับรถเข้าไปจอดที่หน้าบ้านเช่าหลังดังกล่าวก่อนจะลงจากรถ แล้วยืนอยู่หน้าบ้านจนกระทั่งคนในบ้านเดินออกมา

"พี่ธา มาได้ยังไงคะ" เสียงหวานถามออกไปทันทีด้วยความแปลกใจที่เห็นคนตัวโตเจ้านายของพี่ชายยืนอยู่หน้าบ้าน คราแรกที่ได้ยินเสียงรถยนต์หน้าบ้านเธอก็ออกมาดูตามปกติ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเขาจึงแอบตกใจอยู่ไม่น้อย

"หนูลืมโบว์ผูกผมไว้ครับ พี่เลยเอามาคืน" ธาราพูดพร้อมกับยื่นโบว์ผูกผมสีชมพูให้เด็กสาว

ลูกตาลหลุบตามองโบว์ผูกผมของตัวเองในมือหนา ก่อนจะรับมันคืนมาแล้วเอ่ยพูดออกไป

"ขอบคุณนะคะ แต่แค่โบว์ผูกผมอันเดียวพี่ธาไม่เห็นต้องลำบากเอามาคืนหนูเลยค่ะ ที่จริงพรุ่งนี้พี่ต้นก็ไปทำงานฝากพี่ต้นกลับมาให้หนูก็ได้ค่ะ"

แค่โบว์ผูกผมอันเดียวหากหายไปเธอก็ไม่ได้อะไรด้วยซ้ำ แต่เขาดันเอามาคืนเธอถึงที่บ้านราวกับมันเป็นของสำคัญ ทำให้เธอรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมาก

"ใครมาเหรอตาล... อ่าวเฮีย มาได้ไงครับเนี่ย" เสียงต้นหนดังมาจากในบ้านขณะเดินออกมานอกบ้านก็เห็นคนเป็นนายยืนอยู่หน้าบ้านจึงแปลกใจไม่ต่างจากน้องสาวเมื่อครู่

"ลูกตาลลืมของไว้กูเลยเอามาคืน" ธาราตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า

ด้านลูกตาลชูโบว์ในมือขึ้นมาเล็กน้อยให้พี่ชายดูว่าสิ่งของที่เขาเอามาคืนคืออะไร ต้นหนเห็นเช่นนั้นจึงเอะใจ แค่โบว์อันเดียวต้องเอามาคืนถึงที่บ้าน ไหนจะเรื่องเมื่อคืนที่เจ้านายให้น้องสาวของเขานอนในห้องตัวเองอีก ยิ่งไปกว่านั้นยังให้ใส่เสื้อผ้าตัวเองอีกด้วย เมื่อเช้าตอนที่เขารู้เรื่องก็ไม่อยากคิดอะไรมาก แต่ตอนนี้อะไรหลายๆอย่างมันชัดเจนขึ้น ซึ่งผู้ชายด้วยกันดูกันออก แต่กระนั้นต้นหนก็เลือกที่จะเงียบ แม้ในใจจะมีคำถามมากมายก็ตาม

...กระทั่งคนที่ธารารอคอยให้ปรากฎตัวก็มาถึง

"อ่าวป้าพรมาทำไมครับ ผมเพิ่งจ่ายค่าเช่าให้ป้าไปเองนะ" ต้นหนถามขึ้นเมื่อเห็นป้าพรเจ้าของบ้านเช้ามาหา เพราะหากไม่เกี่ยวกับเรื่องค่าเช่าบ้านคงไม่มีธุระอะไรที่ต้องมาหากันถึงที่

"ฉันไม่ได้มาทวงค่าเช่า แต่ฉันจะมาบอกให้พวกเธอสองคนพี่น้องย้ายออกไปจากบ้านของฉันต่างหาก" ป้าพรพูดขึ้น

"ทำไมล่ะจ๊ะป้า ทำไมอยู่ๆถึงให้พวกเราย้ายออก" ลูกตาลถามกลับไปทันที

"ก็ไม่ทำไมหรอก แค่มีคนมาขอเช่าบ้านหลังนี้ ให้ค่าเช่าเพิ่มเป็นเท่าตัว แถมยังให้ล่วงหน้าตั้งหนึ่งปี อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลยนะ แต่ฉันก็ต้องกินต้องใช้ ใครให้เยอะกว่าฉันก็ต้องคว้าไว้ก่อน" ป้าพรพูดออกไปตรงๆ หากวันนี้ไม่มีคนเงินถึงมาขอเช่าบ้าน เจ้าของบ้านอย่างเธอก็คงไม่จำเป็นต้องไล่สองพี่น้องออกไป หากมองดูจากความเป็นจริง ป้าพรก็คือมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่มีความโลภเป็นสัจธรรม

"ป้าทำแบบนี้ได้ไงวะ พวกเราเช่าบ้านป้ามาตั้งแต่ที่พ่อแม่ยังอยู่ อย่างน้อยก็น่าจะเห็นใจกันหน่อย" ต้นหนพูดขึ้นอย่างโมโหขณะที่เดินเข้าไปหาป้าพรด้วยท่าทางเอาเรื่อง ทว่าก็โดนคนเป็นน้องสาวคว้าแขนห้ามเอาไว้

"พี่ต้นใจเย็นๆก่อน"

"จะให้พี่ใจเย็นได้ไงตาล ดูที่ป้าแกทำกับพวกเราสิ ตาลไม่เห็นเหรอ" ต้นหนหันมาพูดกับน้องสาวเสียงแข็ง

"เห็นค่ะ แต่บ้านหลังนี้เป็นบ้านของป้าพรนะคะ มันเป็นสิทธิ์ของป้าพรที่จะให้ใครเช่าก็ได้ เราเป็นแค่คนเช่า สัญญาเช่าก็ไม่มี เราสองคนไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นค่ะ"

ธาราที่ยืนมองอยู่เงียบๆรู้สึกภมูิใจในตัวเด็กสาวไม่น้อยที่เธอยังเด็กแต่รู้จักใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์

"คิดได้ก็ดี งันก็รีบเก็บข้าวของออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว เดี๋ยวคนเช่าใหม่จะเข้ามาอยู่เย็นนี้" ป้าพรพูดขึ้น

"ว่าไงนะ ป้าไล่พวกเราออกตอนนี้แล้วพวกเราจะไปหาที่อยู่ใหม่ทันได้ไง อย่างน้อยก็น่าจะให้เวลากันหน่อย" ต้นหนพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

"ฉันรับเงินเค้ามาแล้ว เค้าบอกจะเข้ามาอยู่เย็นนี้ ยังไงพวกเธอสองคนก็ต้องย้ายออกไปตอนนี้ ส่วนพวกเธอจะไปอยู่ที่ไหนมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน" พูดจบป้าพรก็เดินออกไปทันทีอย่างไม่แยแส ไม่แม้แต่จะเห็นใจสองพี่น้องเลยสักนิด

"แม่งเอ๊ย! แล้วจะไปอยู่ที่ไหนวะเนี่ย" ต้นหนสบถออกมาอย่างหัวเสียอย่างคนคิดไม่ตก

"ไปอยู่ที่ร้านกูก่อนก็ได้ จะเอาไงต่อก็ค่อยว่ากัน" ธาราที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งๆไม่ต่างจากใบหน้า

ต้นหนได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองหน้าเจ้านายไม่วางตาอย่างคนชั่งใจคิด ก่อนจะหันไปถามความคิดเห็นจากน้องสาว

"ตาลว่าไง"

"เอ่อ ตาลแล้วแต่พี่ต้นเลยค่ะ" ลูกตาลตอบอย่างไม่เต็มเสียงเพราะเธอไม่กล้าตัดสินใจ หากพี่ชายว่าไงเธอก็ว่าตามนั้น