ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

ตอนที่7 ดื้อยังไงให้น่ารัก

ธาราวิศวะร้ายคลั่งรัก

เวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆขณะที่หนุ่มๆก็ยังคงนั่งดื่มกันไปเรื่อยๆเช่นกัน จนเบียร์สามลังหมดไปแล้ว ก็ไปซื้อมาเพิ่มอีก ไม่มีท่าทีจะเลิกวงเลยด้วยซ้ำ จนต่างคนต่างเมา ส่วนเด็กสาวคนเดียวในวงก็เริ่มง่วง มือบางปิดปากนั่งหาววอดๆนับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ต้องทนนั่งต่อไป

มีแค่คนเดียวที่ยังคงมีสติเต็มร้อยคือธารา เขาเป็นคนคอแข็ง แค่เบียร์ไม่สามารถทำให้เขาเมาได้ อย่างมากก็แค่มึนๆแต่สติยังคงมีเต็มร้อย

"พี่ต้นตาลง่วง เราจะกลับบ้านกันเมื่อไหร่คะ" เมื่อทนต่อความง่วงนอนไม่ไหวลูกตาลจึงตัดสินใจพูดกับพี่ชายที่นั่งคอพับคอตกไปแล้ว น้ำเสียงของเธองัวเงียหนังตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อ โดยมีคนตัวโตข้างๆนั่งลอบมองเธออยู่ตลอดเวลา ราวกับกลัวว่าเธอจะคลาดสายตาไปไหนเสีย

"หื้ม ว่าไงตาล ง่วงเหรอนอนนี่นอนนี่ นอนตักพี่ก่อนมา นอนๆ" ต้นหนเหมือนจะได้สติขึ้นมาแต่ก็เปล่าเลย เพราะแต่ละคำที่เขาพูดออกมาฟังแทบไม่รู้เรื่องพลางตบหน้าขาของตัวเองรัวๆ

"เฮ้อ~"

ลูกตาลเห็นเช่นนั้นก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ เพราะพี่ชายของเธอเมาจนไม่รับรู้อะไรแล้ว ส่วนเธอก็ไม่รู้จะเอายังไงต่อดี กระทั่งเสียงทุ้มของคนข้างๆดังขึ้น

"ถ้าง่วงก็ขึ้นไปนอนข้างบนก่อน"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ลูกตาลหันไปเอ่ยปฏิเสธทันทีด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยพูดต่อ

"สภาพไอต้นตอนนี้ขับรถกลับบ้านไม่ไหวหรอก คงต้องนอนที่นี่ หนูไปนอนข้างบนเถอะเดี๋ยวพี่พาไป" นี่นับเป็นการหาฟังได้ยากที่ธาราพูดยาว คำพูดยาวที่เขาไม่ค่อยจะพูดกับใครแต่กลับเอ่ยออกมาอย่างง่ายดายเมื่อพูดกับเด็กสาว

"แล้วพี่ต้นล่ะคะ"

"ก็ปล่อยให้มันนอนตรงนี้แหละ"

"แต่หนูเป็นห่วงพี่ต้น"

"มันไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องเป็นห่วงมัน หนูน่ะควรไปนอนได้แล้ว"

"แต่ว่า..."

"ลูกตาล เชื่อฟังหน่อย อย่าดื้อ" น้ำเสียงเริ่มเข้มดุไม่ต่างจากใบหน้า

"ก็ได้ค่ะ"

เด็กสาวสีหน้าสลดหลุบตามองต่ำทันทีเมื่อโดนดุ คนตัวโตเห็นเช่นนั้นจึงเลื่อนมือหนาขึ้นมาวางบนศรีษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างปลอบประโลม สัมผัสที่อ่อนโยนของเขาทำให้เด็กสาวรู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ เธอเบนสายตาขึ้นมามองสบตาเขา นับว่าเป็นครั้งแรกที่เธอกล้าสบตาเขาตรงๆ ไม่ได้รู้สึกประหม่าเหมือนในตอนแรกเลย

ใจแกร่งสั่นระรัวขึ้นมาทันทีกับดวงตาแป๋วๆของเด็กสาวที่มองมา จนเขาต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเอง เกิดมาอายุยี่สิบสองปีเพิ่งจะแพ้สายตาผู้หญิงก็วันนี้

"ไปนอนเถอะ" พูดจบก็จับมือบางให้ลุกขึ้นแล้วพาเด็กสาวเดินขึ้นไปชั้นบนของร้านซึ่งเป็นห้องนอนสองห้อง ห้องแรกคือห้องนอนของเขาส่วนอีกห้องเป็นห้องว่าง ที่จริงชั้นล่างก็มีห้องว่างอยู่อีกห้อง แต่เขาเลือกที่จะพาเด็กสาวขึ้นไปนอนบนห้องของตัวเอง

"นี่ห้องพี่ธาเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามขณะที่ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆห้องนอนที่คลุมโทนสีดำตามสไตล์ผู้ชาย

"ใช่ครับ คืนนี้หนูนอนห้องพี่ไปก่อนนะ"

"ให้หนูนอนห้องพี่ แล้วพี่ล่ะคะ"

"พี่จะไปนอนอีกห้อง"

"งั้นให้หนูไปนอนอีกห้องก็ได้ค่ะ นี่ห้องพี่พี่ควรได้นอนห้องตัวเอง"

"ควรไม่ควรพี่พูดตอนไหน หนูนอนในห้องนี้แหละอย่าดื้อได้ไหม" น้ำเสียงและใบหน้าเริ่มเข้มดุขึ้นมาอีกครั้งที่เด็กสาวมีข้อโต้แย้งเขาตลอด ไม่เคยจะเชื่อฟังเขาง่ายๆเลย

"หนูดื้อขนาดนั้นเลยเหรอคะ" ลูกตาลถามอย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองดื้อถึงขนาดที่เขาต้องเอ่ยปากว่าอยู่หลายครั้ง ทั้งที่เธอก็มั่นใจในตัวเองระดับหนึ่งว่าเธอเป็นเด็กดีและเชื่อฟัง แต่อะไรกันที่ทำให้เขามองว่าเธอดื้อ

"พูดไม่ค่อยเชื่อฟัง ต้องให้ย้ำต้องให้ดุตลอด แบบนี้ดื้อไหมล่ะ"

ทว่าเมื่อสิ้นเสียงทุ้ม ลูกตาลก็มีสีหน้าสลดอีกครั้ง เธอไม่ได้อยากจะดื้อกับเขาเลย แต่เธอแค่ไม่รู้ตัวในตอนที่ดื้อกับเขาต่างหาก

...จริงๆแล้วธาราไม่ได้มองว่าเด็กสาวดื้ออะไรขนาดนั้น ความดื้อของเธอมันออกจะน่ารักด้วยซ้ำไป อีกอย่างเขาก็ชอบให้เธอดื้อกับเขาเพราะมันน่าหมั่นเขี้ยวน่าดุน่าตีดี เขาไม่ได้โรคจิตแต่เขารู้สึกว่าเธอดื้อได้น่ารักจริงๆ ดื้อยังไงให้น่ารักก็ต้องเด็กสาวตรงหน้าเขานี่แหละ

"จะอาบน้ำไหม" เขาถามประหนึ่งเปลี่ยนเรื่องคุยไปในที เพราะไม่อยากให้เด็กสาวคิดมากจนรู้สึกอึดอัด

"หนูไม่มีชุดเปลี่ยนค่ะ"

"ใส่เสื้อผ้าพี่ไปก่อน อยู่ในตู้ อยากใส่ตัวไหนก็หยิบมาใส่ได้เลย"

"ขอบคุณนะคะ"

สิ้นเสียงหวานธาราจึงยิ้มรับบางๆก่อนจะตัดใจยอมเดินออกไปจากห้องแม้ว่าอยากอยู่ต่อก็ตาม