Hindi muna ako umuwi, dahil natatakot ako na harapin si Ate Aida. Ang simple lang naman ng inutos niya sa 'kin, pero hindi ko pa nagawa nang tama. Naglakad ako habang umiiyak kahit hindi ko naman alam kung saan ako pupunta. Bahala na ‘yung mga paa ko kung saan ako dalhin. Hanggang may kalsada, maglalakad ako.
“May nangyari na naman bang hindi maganda?”
“Kinakabahan na ‘ko sa tuwing nakikita ko siyang umiiyak.”
“May burol na naman ba tayong pupuntahan?”
“Yung pagkain lang naman ang dinadayo mo sa tuwing pumupunta ka.”
“Shhh… Huwag kang maingay.”
Hindi ko na lang pinansin ang mga bulungan nila. Kung may susunod na paglalamayan, baka ako na ‘yon, kapag nalaman ni Ate Aida ang nangyari sa pera at listahan ni Ate Mimi. Nakita ko na kung paano siya magsungit pero hindi ko pa siya nakita ku
