ตอนที่ 6 ลุงรหัส (1)
971 Words
“เสร็จแล้ว เก่งมากเลยไอติม ไม่คิดว่ามึงจะชอบทำอะไรแบบนี้ นี่ยังเหลือเวลาอีกตั้งสี่สิบสองนาที” เชียร์ยกนิ้วโป้งให้กับเพื่อน
“หมอกก็ช่วยได้เยอะเหมือนกัน พวกมึงทุกคนก็ช่วยกันปะ ไม่ใช่กูทำคนเดียวซะหน่อย”
ไอติมไม่อยากรับความดีความชอบนี้ไว้คนเดียว เพราะทุกคนต่างก็ช่วยกันเลือกจิ๊กซอว์ ทดลองจัดวาง ถ้าเธอทำตามลำพังคงไม่เสร็จภายในระยะเวลาที่กำหนด
“กลุ่มนี้เสร็จแล้วค่ะ” อีฟเห็นว่ากลุ่มของไอติมส่งเสียงเฮฮากัน จึงเดินเข้าไปหา พร้อมทั้งประกาศออกโทรโข่ง “เสร็จเป็นกลุ่มแรก ไปรับของขวัญจากพี่พัตเตอร์ เฮดว้ากสุดหล่อของเรากันได้เลย”
ทั้งห้าคนถือจิ๊กซอว์ที่ถูกต่อเป็นรูปเป็นร่าง เดินไปยังโต๊ะของพี่ว้ากเพื่อรับของรางวัล ทว่าไอติมที่ยังน้อยใจอีกฝ่ายกลับเอาแต่ก้มหน้า
พัตเตอร์ตวัดสายตาจ้องใบหน้าชายคนเดียวในกลุ่ม ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ของรางวัลมีแค่สี่ชิ้น ไม่รู้ว่าจะมีคนเข้ากลุ่มเพิ่ม”
“ไม่เป็นไรครับ ให้แค่พวกสาว ๆ ก็พอ” หมอกเอ่ยตอบ
พัตเตอร์กระตุกยิ้มมุมปากด้วยสายตายากจะคาดเดา ก่อนจะยื่นปากกาที่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างดีมอบให้กับสาวรุ่นน้องทั้งสี่คน
คนสุดท้ายคือไอติม เขายื่นให้กับเธอ ทว่าเธอก็ยังไม่มองหน้า จึงถือกล่องเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“จะให้ไหมคะ”
ในที่สุดคนตัวเล็กก็ช้อนดวงตาขึ้นมองเขาสักที ทว่าเป็นสายตาที่บ่งบอกถึงความหงุดหงิดเสียมากกว่า เขาจึงยอมปล่อยมือ แล้วพวกเธอก็พากันกลับไปนั่งที่เดิม
“หมอก เราให้” ไอติมยื่นกล่องปากกาให้อีกฝ่าย
“ไม่ต้องหรอก เราไม่ได้ซีเรียส เธอเก็บเอาไว้เถอะ”
“รับไปเถอะน่ะ เราไม่ชอบใช้ของที่คนอื่นให้มา”
“ขอบคุณนะครับ” หมอกเอ่ยตอบน้ำเสียงละมุน ริมฝีปากคลี่ยิ้มหล่อ จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของไอติมด้วยแววตาเปล่งประกาย
“มึงมีปัญหากับพี่พัตเตอร์เหรอ ตอนมาสอบก็ยังเห็นออกไปกินข้าวด้วยกัน ทำไมวันนี้บรรยากาศมันแปลก ๆ” เชียร์ที่ลอบสังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างสองคนนี้ก็เข้าไปกระซิบถามไอติม
“เปล่า ไม่มีอะไรหนิ”
“อ่อ งั้นเหรอ ทำไมกูคิดว่ามีวะ กูคงจะคิดมากไปเอง แหะแหะ” เชียร์พูดเองเออเอง ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะแห้ง คิดว่าไม่น่าถามออกไปเลย
ทางกลุ่มพี่ว้ากที่เห็นหมอกกับไอติมเดินอยู่ข้างกัน ก็พากันเอ่ยกับพัตเตอร์
“กูว่าน้องไอติมโกรธมึงชัวร์”
“แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่ให้ปากกาไอ้หมอกไปด้วยวะ เห็นซื้อมาตั้งหลายด้าม”
“นั่นดิ ปล่อยให้มันทำตัวน่าสงสาร จนน้องต้องเอาของตัวเองให้”
“ไอ้เพื่อนเวร พวกมึงเลิกพูดกรอกหูกูสักทีจะได้ไหมวะ”
ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งหงุดหงิด ส่งสายตามองไปยังคนตัวเล็กที่พูดคุยกับเพื่อน พลางคลี่ยิ้มส่งเสียงหัวเราะ ขณะพากันเดินออกจากห้องเชียร์ เนื่องจากทำกิจกรรมของวันนี้เสร็จแล้ว
ทีตอนมารับของรางวัลจากเขาทำเป็นหน้านิ่ง ไม่ขี้เล่นเหมือนเคย หรือว่าเมื่อเช้าจะดุจนเธอโกรธจริง ๆ
*****
เมื่อวานทำกิจกรรมกลุ่มในรอบบ่ายเสร็จก็แยกย้ายกันกลับทันที มาวันนี้ไอติมก็ลุกอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้า ก่อนจะลงไปหาอะไรกินที่ร้านแถว ๆ คอนโด แล้วเรียกรถมารับเพื่อเดินทางไปมหาวิทยาลัย
สี่สาวนัดพบกันด้านหน้าตึกคณะ ก่อนจะพากันไปยังห้องเชียร์ พอถึงเวลาพี่สันทนาการก็ได้ประกาศออกโทรโข่ง
“วันนี้เป็นการรับน้องวันสุดท้าย กิจกรรมในวันนี้ก็คือการหาพี่สายรหัส หลังจากตามหาพี่รหัสของตัวเองพบแล้ว ก็ให้อีกฝ่ายเป็นคนผูกข้อมือ มอบสร้อยเกียร์ และเสื้อชอป”
ครั้งนี้พิเศษกว่าทุกปี เพราะพี่ว้ากทั้งสี่หนุ่มหล่อได้อาสาออกมาถือกล่องขนาดใหญ่ซึ่งในนั้นมีกระดาษที่ถูกม้วนเอาไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งก็มีทั้งข้อความธรรมดา ปริศนา บางแผ่นก็เป็นเบอร์โทร บางแผ่นก็เขียนเป็นชื่อและสาขาเพื่อที่จะได้ตามหาพี่รหัสได้ง่าย
“ขอให้ได้พี่รหัสหล่อ ๆ ทีเถิด เพี้ยง” เชียร์ยกมือภาวนา ขณะยืนต่อแถวเรียงกันเป็นแนวยาวเพื่อรอจับฉลาก
“หึ คิดจะเอาพี่รหัสเป็นแฟนหรือไง” ไอติมเอ่ยแซวเพื่อน
“ถ้าหากหล่อ นิสัยดี ถูกสเปก จะคบกันก็ได้หมด”
“จ้า แม่คนสวย ขอให้สมพรปาก คิกคิก”
จำนวนนักศึกษาที่รอจับฉลากเริ่มลดลงเรื่อย ๆ แถวของไอติมยืนตรงกับมาร์ค และพอคนก่อนหน้าจับเสร็จ มาร์คก็ทำทีหยิบกระดาษในกล่องแล้วส่งให้กับไอติม
“เหลือใบเดียวครับ” ก่อนที่เขาจะตะโกนบอกนักศึกษาที่เหลือ รวมถึงเพื่อนของเธออีกสามคนที่อยู่แถวเดียวกัน
“คนที่เหลือย้ายไปแถวอื่นได้เลย”
ไอติมรับกระดาษใบนั้นมาอย่างงง ๆ ก่อนจะเปิดดูข้อความด้านใน ‘เฮดว้าก’ เป็นข้อความสั้น ๆ แต่กลับทำให้เธอเผลออมยิ้มขึ้นมาทั้งที่ควรจะโกรธเขาต่ออีกสักวันสองวันที่ทำเป็นไม่รู้จักกัน
ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือว่าเขาตั้งใจกันแน่ เพราะพัตเตอร์เรียนอยู่ปีสาม ส่วนพี่รหัสควรจะอยู่ปีสองไม่ใช่หรือ
- Writer
