คนที่บอกว่าช่างแม่ง ขี้เกียจสนใจ ทว่าผ่านไปไม่ถึงสองนาที มือหนาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดเบอร์ของคนตัวเล็กแล้วโทรออก
โทรศัพท์ของไอติมถูกปิดเสียงเอาไว้เลยไม่ได้ยิน กว่าจะรู้ตัวว่ามีคนโทรเข้าก็ปาเข้าไปตั้งสายที่สาม
ดวงตากลมหลุบมองชื่อเจ้าของเบอร์ที่โทรเข้ามา ก่อนจะมองหาเจ้าตัวที่ยืนจ้องเธอด้วยสายตาเขม็ง จึงกดรับสาย
(มาเจอกันที่รถ)
หญิงสาวแสดงสีหน้างุนงง ยังไม่ทันได้พูดอะไร พัตเตอร์ก็วางสายไปเสียก่อน และอีกฝ่ายยังเดินออกจากห้องเชียร์โดยไม่รอเธออีก
“กลับก่อนนะ พ่อโทรตามแล้วอะ” ไอติมหันไปบอกลาเพื่อนทั้งสามคน และคลี่ยิ้มให้รุ่นพี่ที่ชื่อหมอกแวบหนึ่ง
“พ่อมึงอยู่บ้านไม่ใช่เหรอ” เชียร์เป็นคนปากไวตามความคิด จึงเอ่ยถามทันที
“อาจจะเป็นพ่อทูนหัวหรือพ่อบุญทุ่มก็ได้” เอสเธอร์เอ่ยพลางอมยิ้ม
“รีบไปเถอะ เดี๋ยวพ่อจะรอนาน พวกเราก็กลับกันเถอะ”
แสนดีสบัดข้อมือคล้ายกับบอกให้ไอติมรีบไป ส่วนพว
