Harun... başın sağ olsun.” dedi. Yıkılışını gördüm saat elinden düştü. Gözünden yaş süzüldü….
“Hamza ve Atmaca birkaç saate orada olur sizi almaya geliyorlar.”
Çağla konuştu ama Harun’dan çıt çıkmadı. Onun yerine ben cevap verdim kapattım. Sonra sıkı sıkı sarıldım.
“Kimsem kalmadı Naze….”
“Ben varım, biz varız. Bak arkadaşların geliyor.” Dedim ama ağlamaya devam etti. Benim koca cüsseli, burnu havada, kendinden emin kocam gitti, yerine beş yaşında bir çocuk geldi.
Harun’u bırakıp toparlandım. Enişteyi aradım az kaldığını söylediler. Evden sadece kişisel eşyalarımızı aldım. Enişte ve Atmaca’nın gelmesi iyi oldu. Harun bu halde mümkünatı yok yolculuk yapamazdı. Onlarda öyle düşünmüş olacak ki bizi almaya geliyor.
Geldiler. Harun sessizdi hemde çok sessiz. Atmaca bizim arabayı aldı, biz
