ร่างของพลอยหายลับเข้าไปหลังประตูกระจกบานใหญ่นานแล้ว แต่นนท์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับหุ่นปั้น ลมหายใจของเขาขาดช่วงเป็นระยะ แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงบัดนี้ดูห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด ความร้อนระอุของแดดยามบ่ายที่แผดเผาลงมาบนถนนไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายผิว เพราะข้างในใจของเขามันเย็นเยียบจนชาไปหมด
เสียงของพลอยที่บอกว่า "พลอยมีความสุขมาก" ยังคงก้องอยู่ในหูซ้ำๆ มันไม่ใช่แค่คำบอกเล่า แต่มันคือคำพิพากษาที่ตอกย้ำว่าศักดิ์ศรีของเขาไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาเมียรัก นนท์เดินออกจากห้างมาอย่างคนไร้จุดหมาย ฝีเท้าแต่ละก้าวหนักอึ้งราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นฉุดรั้งไว้
………………
นนท์นั่งนิ่งจ้องมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังป้อมยามอย่างไร้ความหมาย เข็มยาวที่ขยับไปทีละนิดบอกเวลา 21:45 น. แต่มันกลับเป็นเวลาที่เดินไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกินในความรู้สึก ความคิดของเขาล่องลอยไปไกลเกินกว่าขอบเขตของป้อมยามแคบๆ ใ
