ประตูไม้อัดบานเก่าคร่ำคร่าถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของ ลุงชู ก้าวเดินเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทางอ่อนล้าจากความเหน็ดเหนื่อยของทั้งวัน แกมองตรงไปยัง นนท์ และ พลอย ที่นั่งอยู่กลางห้อง ก่อนที่จะหันมาปิดประตูลงกลอนอย่างเชื่องช้า
ลุงชูเดินไปยังมุมห้องที่เป็นที่นอนของแก ทรุดนั่งลงบนฟูกส่วนตัว พร้อมกับวางเป้สะพายหลังพิงไว้กับผนังข้างๆ แกเหลือบไปมองสองผัวเมียอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก็ยังเห็นนนท์จ้องมาที่แกอย่างไม่ละสายตา แววตาของนนท์ไม่ได้ดุดัน แต่เย็นชาและจริงจัง ราวกับกำลังรอทวงสิทธิ์ที่ถูกย่ำยี ในขณะที่พลอยนั่งก้มหน้านิ่งอยู่ข้างๆ ผัว ปกปิดดวงตาที่ซ่อนความผิดบาปและความตื่นเต้น ไว้ภายใน
“เออ กูรู้ว่ากูทำเกินเลยไป กูก็ขอโทษมึงแล้ว” ลุงชูพูดขึ้นก่อนที่นนท์จะเปิดประเด็น น้ำเสียงของแกรู้สึกอ่อนลงมาก ต่างจากท่าทีที่แข็งกร้าวเมื่อตอนกลางวัน
“ใช่ ลุงทำเกินไป ลุงล้ำเส้นไปมาก” นนท์ร่ายยาวด้วยเสียงที่ราบเรียบ
