นนท์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกทอดทิ้งอยู่ในทะเลทรายที่ร้อนระอุ เขานั่งกำมือแน่นอยู่บนฟูกเก่าที่ส่งกลิ่นอับจาง ๆ ดวงตาแดงก่ำจ้องมองซากโทรศัพท์มือถือที่เขาเพิ่งเขวี้ยงอัดกำแพงจนหน้าจอแตกละเอียดเศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้นเหมือนเศษชีวิตของเขาในตอนนี้
“มึงเอะอะโวยวายอยางนี้แล้วมันแก้ปํญหาได้เหรอวะ?” เสียงลุงชูดังขึ้นเหมือนเป็นการเตือนสติหลานชายที่กำลังพุ่งพล่าน แกพ่นควันบุหรี่ตราแมวโชยฟุ้งจนบดบังใบหน้ากร้านโลก
“ลุงก็ยินเสียง...” นนท์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นสะท้าน “เสียงพลอย... มันไม่ได้ครางเพราะเจ็บนะลุง มันครางเพราะมันเสียว... มันชอบค*ยมุกของไอ้เชิด!”
ลุงชูไม่ตอบ แกเพียงแค่ขยับขวดน้ำขึ้นมารินใส่แก้วพลาสติก เสียงน้ำไหลลงแก้วดัง โจ๊ก... โจ๊ก... ในโสตประสาทของนนท์ มันช่างคล้ายกับเสียง... เสียงที่เขาเพิ่งได้ยินในสายโทรศัพท์
นนท์หลับตาลง แต่ภาพที่ปรากฏกลับชัดเจนยิ่งกว่าลืมตา เขาเห็นภาพพลอย เ
