บรรยากาศภายในป้อมยามของบริษัทในเช้าวันนั้นช่างแตกต่างจากทุกวัน แสงแดดจัดจ้านภายนอกส่องลอดบานเกล็ดเข้ามาทาบทับลงบนโต๊ะทำงานไม้บุลามิเนตที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน เข็มนาฬิกาเดินกระดิกผ่านเลขเก้าอย่างช้า ๆ ท่ามกลางเสียงพัดลมเพดานที่หมุนวนส่งเสียง หึ่ง... หึ่ง... อย่างน่ารำคาญใจ
นนท์นั่งจมอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงิน ใบหน้าของเขาม่วงคล้ำขอบตาแดงก่ำจากการไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน มือทั้งสองกุมเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลุงชูที่นั่งอยู่ตรงข้ามมีสภาพไม่ต่างกัน แกพยายามรินน้ำจากกระติกใส่แก้วสแตนเลส แต่มือที่สั่นเทากลับทำให้น้ำหกกระเซ็นลงบนโต๊ะ
ครืด... ครืด...
โทรศัพท์ของลุงชูสั่นสะเทือนอยู่บนโต๊ะไม้ เสียงของมันดังกระแทกโสตประสาทของทั้งคู่ราวกับเสียงฟ้าผ่า ลุงชูรีบตะครุบเครื่องมาดู แสงสีฟ้าจากหน้าจอฉาบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นของแก ก่อนที่แกจะค่อย ๆ วางมันลงตรงกลางโต๊ะแล้วพยักหน้าให้นนท์
“มันส
