ภายในป้อมยามที่อากาศเริ่มอบอ้าว ความเงียบถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยเสียงสั่นเครือของโทรศัพท์บนโต๊ะไม้ ลุงชูสบตากับนนท์ที่นั่งกำหมัดจนสั่น แกถอนหายใจยาวก่อนจะกดรับสายและเปิดลำโพง
“ว่าไงไอ้เชิด...” ลุงชูเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาจ้องเขม็งไปที่นนท์
“หึ... ว่าไงไอ้ชู มึงอยากรู้ไหมว่าตอนนี้กูกับพลอยเมียกูกำลังทำอะไรกัน?” เสียงของเชิดดังมาตามสาย พร้อมกับเสียงหายใจที่ดูหนักหน่วงและขาดห้วงเป็นระยะ
“กูว่ามึงคงเดาได้ แต่ว่าไม่ถูกต้องทั้งหมด เอาแบบนี้ดีกว่า อูยยย ซี๊ดด” เชิดพุดสะดุดเพราะเสียงครางกระเส่าของเขาแทรกมาแทน
“เดี๊ยวกูส่งรูปกูกับพลอยเมียกูให้ดูดีกว่า มึงจะได้เห็นชัดเจน” พูดจบเชิดก้กดวางสาย
เพียงแค่อึดใจเดียวก็มีเสียงข้อความส่งเข้ามา ลุงชูรีบเปิดดูอย่างเร่งรีบ
ย้อนกลับไปก่อนที่นนท์และลุงชูจะออกจากห้องพักมาทำงาน นนทืได้ถามคำถามที่ลุงชูเองก็ลำบากใจในการที่จะหาคำตอบ
“ลุง… ลุงคิดว่า ตลอด 7 วัน
