แสงไฟนีออนสีขาวซีดในห้องเช่าสลัวลงยามค่ำคืน แต่บรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก นนท์และพลอยนั่งอยู่บนฟูกของพวกเขาอย่างเงียบสงบ
ลุงชูเดินผ่านประตูห้องเข้ามาในชุดยามที่เรียบร้อยกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย แต่ใบหน้าของแกซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเมียกับหลานชายมานั่งเคียงข้างกัน รอคอยแกอยู่ราวกับเป็นคณะลูกขุนที่พร้อมตัดสินชะตากรรม
ลุงชูทรุดตัวนั่งลงบนฟูกเก่าๆ ของแกที่อยู่ห่างออกไปอีกด้านหนึ่งของห้อง แกรับรู้ถึงอุณหภูมิที่เย็นยะเยือกจากสายตาของคนทั้งสอง
“ลุง... เราต้องคุยกัน” นนท์เริ่มขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างน่าประหลาดใจ แต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะทัดทาน
ลุงชูรีบพยักหน้ารับทันที ใบหน้าของแกแสดงความสำนึกผิดออกมาอย่างเปิดเผย “กู... กูกล้าพูดได้เลยว่า กูสำนึกผิดจริง ๆ ไอ้นนท์ มึงจะให้กูทำอะไรก็ได้ กูก้มหน้ายอมรับผิดหมด” แกเสียงอ่อนแต่มีแววจริงจัง
พลอยบ
