“ไม่ได้หรอก! กูทำอย่างนั้นได้ไง!” ลุงชูถือโทรศัพท์แนบหู ใบหน้า เคร่งเครียด และแสดงออกถึงความ ไม่พอใจ ต่อคู่สนทนาที่อยู่อีกปลายสายอย่างชัดเจน
“กูบอกมึงแล้ว! ไม่ได้! ไม่ได้โว้ย! กูทำอย่างนั้นไม่ได้อีกแล้ว!” เสียงลุงชูดังขึ้นกว่าเดิม อาการหัวเสีย ฉายชัดเจน
“หัวเด็ดตีนขาด ก็ไม่ได้ว่ะ มึงไม่ต้องคุยเรื่องนี้แล้ว แค่นี้นะ!” แก กดวางสาย อย่าง ไม่สบอารมณ์
“มีอะไรเหรอลุง ดูท่าทางหัวเสียนะเนี่ย” นนท์ร้องถามด้วยท่าทาง หยอกเย้า มากกว่าจะจริงจัง
“ไม่มีอะไร... ไอ้แหวงมันพูดไม่รู้เรื่อง” แกอ้างถึงเพื่อนร่วมงานอีกคนที่นนท์เองก็รู้จักดี
ลุงชู ส่ายหัว อย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปทางห้องน้ำที่อยู่อีกด้านของตึก
วันนี้เป็น วันสุดท้าย ของการที่ลุงชูและพลอยต้องถูก กักขัง ไว้ใน กฎเหล็ก ของนนท์ และแกเองก็ต้องตามนนท์มาอยู่ที่ทำงาน เพื่อให้อยู่ในสายตาของนนท์ตามข้อตกลงที่กำหนดไว้
ในช่วงเช้าที่ออกมาจาก
