"ทำไมลุงไม่บอกอะไรผมเลยเรื่องเมื่อคืน"
นนท์ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว ดวงตาของเขาที่จับจ้องไปยังชายสูงวัยตรงหน้า แดงก่ำและสั่นระริก มือของเขากำแน่นอยู่ใต้โต๊ะจนเล็บจิกเนื้อแทบจะห้อเลือด เขาทอดสายตาไปที่ ลุงชู ผู้ซึ่งกำลังยกกระป๋องกาแฟขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าเมื่อคืนไม่มีเรื่องราวที่น่าอับอายใด ๆ เกิดขึ้น
ลุงชูชะงักเพียงเสี้ยววินาที มือที่ถือกระป๋องกาแฟค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาที่เหี่ยวย่นตามวัยเงยขึ้นมองหลานชายอย่างพิจารณาจริงจัง สีหน้าของแกไม่ได้แสดงความสำนึกผิดใด ๆ มีเพียงคำถามอันเป็นปริศนาที่ส่งกลับมาแทนคำตอบ
"เรื่องที่ลุง... พาเมียผมไปให้ ลุงเชิด เพื่อนลุงเอาเมื่อคืนนี้ยังไงล่ะ!"
ความอดทนที่นนท์พยายามกักเก็บไว้ขาดสะบั้น เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้าไป พูดประโยคนั้นด้วย เสียงกระซิบที่เย็นเยียบและหนักหน่วงกว่าเสียงตะโกนใด ๆ พลางเหลือบตามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง เส้นเลือดที่
