ข้ามเวลามา300ปี

พี่​ น้อง​ &​ หัวใจ

“ แม่แก้ว “ ชบาที่เห็นผู้เป็นน้องเธอก็เดินเข้ามาทักทายผู้เป็นน้องสาว แก้วที่เดินเลือกซื้อของเพื่อจะเอาไปทำยาล้างพิษให้ไอ้เม้นกับไอ้หิน อยู่นั้นพอเธอได้ยินเสียงของคนที่เคยคุ้นเคยกัน เธอก็เบิกตามองบนด้วยความเหนื่อยกับพี่สาวของเจ้าของร่าง ก่อนจะหันหน้าไปมองพร้อมกับยิ้มหลอกจนตาหยี๋ให้กับคนที่เรียกเธอ

“ อ้าว ข้าไหว้เจ้าคะคุณพี่ ไม่ทราบว่าคุณพี่ก็ออกนอกเรือนเหมือนกันเหรอเจ้าคะ ข้าก็คิดว่าคุณพี่เป็นผี….บ้าน ผีเรือนซะอีก นะเจ้าคะ “ แก้วเธอหันมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับยกมือไหว้ก่อนจะพูดกวน พี่สาวนอกคอกออกไปแบบนั้น ชบาที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถึงกับตกตะลึงด้วยความโกรธ เธอไม่คิดว่าแก้วจะเป็นคนปากจัดแบบนี้ เพราะแต่ก่อนเวลาที่แก้วเห็นชบา เธอจะต้องกลัวหัวหด แต่ว่าคราวนี้เธอไม่ใช่แค่ไม่กลัวแต่กลับกันเธอกับต่อปากต่อคำก่อนที่พี่สาวจะทันได้อ้าปากกัดเธอซะอีก

“ คุณหนูเจ้าคะ “ แม้น บ่าวคู่กายของพยอม ที่มารับใช้คนเป็นาย พอเห็นว่าแก้วพูดทำให้ผู้เป็นนายอับอาย เธอก็รู้ว่าคุณหนูชบาของเธอจะทำอะไรต่อไป ถ้าไม่ตบก็คงกรี๊ด พอเธอเห็นแบบนั้นก็เลยจับชายไบท์ของผู้เป็นนาย จากนั้นก็กระตุกเอาไว้อย่างเรียกสติว่าที่นี้ไม่ใช่เรือน ชบาที่กำหมัดแน่นพอเห็นบ่าวกระตุกชายไบส์เธอก็หันมามองค้อนบ่าวด้วยสายตาดุดัน ยิ่งพวกแม่ค้าและก็คนที่เดินผ่านไปมา ได้ยินที่แก้วพูด ทุกคนต่างก็พากันมองมาที่สองคน พร้อมกับหัวเราะเยาะ ด้วยความที่แก้วเป็นหญิงผู้ดี แต่เธอกับไม่ถือตัวอะไรเลย แม้แต่โสเภณีเธอก็พูดคุยเรียกทุกคนอย่างให้เกียรติ กับกันกับชบาที่เอาแต่รังเกรียจพวกบ่างไพร่และก็คนที่ต่ำกว่าตัวเอง ถ้าเกิดเรื่องที่ตลาดรับประกันว่าคนที่นี้เข้าข้างแก้วอย่างแน่นอน

“ คุณหนูแก้ว เหตุใดถึงว่าคุณพี่เยื้องนั้นละเจ้าคะ “ แม้นที่เห็นว่าเจ้านายโกรธนางก็ออกตัวปกป้องเพราะอยากได้หน้าทันที แก้วที่เห็นท่าทางของบ่าวที่กล้ามาทำท่าทางขึงขังใส่เธอ แต่ด้วยความที่จีนเป็นคนในยุคสมัยใหม่ การให้เกียรติคนที่แก่กว่าย่อมเป็นมารยาทหรือว่าสมบัติผู้ดี ที่ควรจะเป็นเมื่อคิดได้แบบนั้นเธอก็ทำท่าทางเหนื่อยหน่ายที่ไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัยมนุษย์ป้าก็คือมนุษย์ป้าอยู่วันยังค่ำ

“ คุณป้าแม้นคะ คือว่าข้าไม่อยากว่าคุณป้าหรอกนะเจ้าคะ เพราะข้าไม่อยากเป็นคนบาปที่ด่าคนแก่ เอาเป็นว่า คุณพี่มีเรื่องอันใดก็พูดมาเถอะเจ้าคะ ข้าไม่มีเวลามากดอกหนาเจ้าคะ “ แก้วเธอ บอกกับป้าแม้นก่อนจะตัดบทมาที่ชบา เมื่อเห็นว่าแม้นกำลังอ้าปากกำลังจะพูด ชบาที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็เดินเข้าหาผู้เป็นนางสาวอย่างช้าๆ พร้อมกับปากของนางที่เบ้ซ้าย เบ้ขวาอย่างเยาะเย้ยผู้เป็นน้อง แก้วที่เห็นสีหน้าของพี่สาว เธอก็ขำออกมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้

“ คริ คริ คริ “ แก้วเธอขำสีหน้าของพี่สาวที่ดูตลกเป็นอย่างมาก นี้แหละที่โบราณเข้าว่า คนสวยทำอะไรก็ไม่น่าเกรียจแต่ว่าคนไม่สวยนะสิ อยากทำยังไงก็ดูจะไม่สวยเอาซะเลย นั้นก็เลยทำให้แก้วอดขำไม่ได้ ชบาที่เห็นแบบนั้นเธอก็รู้สึกโกรธแล้วก็สงสัยว่าเป็นเพราะอะไรน้องสาวถึงได้หัวเราะเธอออกมาแบบนั้น

“ นี่แม่แก้ว น้องเป็นกะไรเหตุใดถึงได้หัวเราะออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนั้น // ไม่มีความเป็นผู้ดีเอาซะเลย “ ชบาที่ตั้งสติได้เธอก็เดินเข้ามาจัดการพูดกับแก้วด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เธอตั้งใจจะหักหน้าของน้องสาว แต่ระหว่างที่แก้วกำลังจะตอบโต้ไปเธอก็ต้องพอแค่นั้น เมื่อมีเสียงของใครบางคนพูดสวนขึ้นมา

“ แม่ชบา แม่แก้ว ดีใจจังที่ได้เจอเจ้าสองพี่น้องวันนี้ // ว่าแต่แม่ชบาออกจากเรือนมาได้ด้วยรึ เห็นคุณลุงกับคุณป้าบอกว่าชบาแพ้ฝุ่น แพ้อากาศ ไม่ค่อยสบายถ้าออกนอกเรือน “ อำภา ลูกสาวของท่านเจ้าพญาเดชา เธอพูดออกมาด้วยความไร้เดียงสา เพราะเมื่อก่อนทุกครั้งที่เธอตามคุณพ่อกับคุณแม่ไปทำบุญที่วัด เธอจำได้ว่าคุณหญิงพยอมบอกกับแม่ของเธอว่า ชบาจะไม่สบายทุกครั้งที่ออกจากเรือน แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถึงกับหลุดขำออกมาอีกครั้ง ด้วยความตลกกับสิ่งที่ได้ยินหญิงสาวตรงหน้าถามพี่สาวของตัวเองออกมาแบบนั้น

“ ปู๊ด….ฮ่าๆฮ่าๆฮ่าๆ // เห็นไหมเจ้าคะขนาดคุณพี่อำภายังพูดเหมือนน้องเลย แล้วแบบนี้คุณพี่จะว่าน้องไม่เป็นแม่หญิงผู้ดีด้วยเยื้องใดเจ้าคะ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ แก้วเธอหัวเราะออกมาเสียงดัง อย่างไม่สนว่าใครจะมองว่าอย่างไรเพราะที่ผ่านมาคนก็หาว่าเธอวิปราสอยู่แล้ว เธอไม่ชอบอะไรที่ไม่เป็นตัวของตัวเองเอามากๆ เพราะไม่อยากทำอะไรที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง อุตส่าห์ได้เกิดใหม่แล้วแท้ๆ เธอจะไม่มีทางเสียเวลากับปากชาวบ้านและก็เสียเวลากับสิ่งที่เธอไม่เคยได้มีเหมือนตอนที่เธอยังเป็นจีนอยู่

“ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ เสียงของคนที่ตลาดได้ยินแสียงแก้วหัวเราะ ก็หัวเราะตามแก้ว อำภาที่เห็นแบบนั้นเธอก็เกาหัวอย่างงุนงง เหมือนกับว่าเธอไม่เข้าใจว่าที่แก้วพูดหมายความว่าอะไร จะมีก็แต่ชบาเท่านั้นที่ดูแค้น ดู โกรธ ดูเกลียดผู้เป็นน้อง แก้วที่ทำให้พี่สาวขายหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้วเธอก็คิดว่าจะขอตัวกลับแล้ว เพราะมาเสียเวลาที่นี้นานพอสมควร

“ คุณพี่อำภาเจ้าคะ พอดีว่าวันนี้น้องต้องไปทำธุระ เอาเป็นว่าน้องไหว้นะเจ้าคะ ขอตัวก่อนเจ้าคะ บาย…… กุ๊ดบายเจ้าคะคุณพี่ // ฮ่าๆฮ่าๆฮ่าๆ “ แก้วเธอหัวเราะออกมาพร้อมกับเสกุ๊ดบายกับ แม่หญิงอำภากับพี่สาวของตัวเอง เธอหันหลังให้กับแม่หญิงอำภา ก่อนจะเอียงตัวแล้วก็หันหน้ามา พูดกุ๊ดบายพร้อมกับโบกมือลาพี่สาวของตัวเองอย่างกวนๆ จากนั้นเธอก็เดินหัวเราะออกไป ปล่อยให้อำภายืนอึ้งอย่างคนทำตัวไม่ถูกว่าตอนนี้เธอกำลังทำอะไรกันแน่ ส่วนชบานั้นเมื่อเห็น้องสาวกวนตัวเองแบบนั้นเธอก็รู้สึกแค้นเป็นอย่างมาก เธอกำมือแน่นด้วยความดกรธ จากที่จะมาทำให้เธอขายหน้า แต่กลับกันแก้วต่างหากที่ทำให้เธอขายหน้าต่อคนทั้งตลาด

เวลาต่อมา

“ อ้าวคุณพี่มาทำอะไรที่เรือนของข้าเจ้าคะ “ หมื่นเมฆาที่ได้ยินข่าวเรื่องที่เรือนของแก้วโดนโจรขึ้น เขาก็รีบมาที่นี้ทันที แก้วที่กลับมาพร้อมกับยูกยาเพื่อเอามาต้มให้กับไอ้เม้นกับไอ้หินกินเธอก็รู้สึกแปลกใจที่เห็นหมื่นเมฆาอยู่ที่นี้

“ พี่ก็มาหาเจ้านะสิแม่แก้ว เจ้าไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ “ หมื่นเมฆา เดินเข้ามาหาแก้ว พร้อมกับจับที่ข้อมือของเธอ ถามเธอออกมาด้วยน้ำเสียงและก็หน้าตาที่โคตรจะเป็นห่วง แก้วที่เห็นสายตาของหมื่นเมฆาแบบนั้นหัวใจดวงน้อยของเธอ ก็ถึงกับเต้นระส่ำอย่างกับกลองเพล เธอไม่คิดเลยว่าความรู้สึกแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเธอได้ ทั้งที่เมื่อก่อนเธอก็ใกล้ชิดกับผู้ชายมากมายตอนที่อยู่ในกองทัพ แต่ว่าเธฮไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลย แต่กับผู้ชายตรงหน้าคนนี้เะอกับรู้สึกหัวใจเต้นแรงเพียงแค่เห็นเขาเป็นห่วงเธอ

“ เอ้อๆ เอ้อๆ คือว่า คือว่า ข้าไม่ได้เป็นกะไรเลยเจ้าคะคุณพี่ จะมีก็แต่ไอ้สองตัวที่นอนซมอยู่นู่นแหละเจ้าคะ สงสัยว่ามันจะทำงานไม่สำเร็จก็เลยโดนนายของมันทำยาสั่งเพื่อเอาชีวิตของพวกมันเจ้าคะ “ แก้วเธอเอามือออกจากมือของหมื่นเมฆา พร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะตั้งสติแล้วก็บอกกับหมื่นเมฆาไปว่า เธอปลอดภัยดี มีเพียงได้สองตัวที่นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ตรงนั้นเท่านั้น ที่เป็น หมื่นเมฆาที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโลงอกก่อนจะหันไปมองเจ้าสองตัวที่ค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาไหว้หมื่นเมฆา

“ มึงสองตัวจงบอกกูมาบัดเดี๋ยวนี้ว่าผู้ใดเป็นคนส่งมึงมา “ หมื่นเมฆา ไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะเป็นหรือว่าตาย แต่ที่เขาอยากรู้คือว่าคนที่ส่งมันมาเป็นผู้ใดเท่านั้น บัวกับกระรอกที่เห็นท่าทางยิ่งสายตาที่มองมายังไอ้เม้นกับไอ้หิน ยิ่งดูหน้าหวาดกลัว อีกทั้งน้ำเสียงที่แข็งเกล้า ตวาดใส่เม้นกับหิน ด้วยความโกรธจนแทบอยากถลกหนังหัวของมันทั้งงสองคนออกก็ว่าได้ แต่ก็ต้องอดทน เพราะสภาพของพวกมันตอนนี้ก็แทบจะตายอยู่แล้ว ไอ้เม้นกับไอ้หิน ที่ได้ยินเสียงตวาดดังกังวาลทรงอำนาจแบบนั้น พวกมันสองคนก็รีบก้มกราบด้วยความหวาดกลัวกับอำนาจของคนที่มีราศรีลูกชายขุนหลวง

“ ข้าผิดไปแล้วขอรับ ข้าผิดไปแล้ว ฮืออออออ “ ไอ้เม้นกับไอ้หิน ก้มลงกราบกับพื้นพร้อมกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว กับอำนาจมืดของหมื่นเมฆา แก้วที่กลัวว่าไอ้สองคนที่ยังไม่ทันได้ฝื่นจากยาสั่ง เธอก็รีบเข้ามาห้ามทันที

“ คุณพี่เจ้าคะ ใจเย็นก่อนนะเจ้าคะ “ แก้วเธอเดินเข้ามาจับที่แขนของหมื่นเมฆา พร้อมกับบอกให้ชายหนุ่มใจเย็นลง หมื่นเมฆาได้ยินแบบนั้นก็หันมามองแก้วพร้อมกับยอมทำตามที่เธอพูดอย่างไม่ถามหรือว่าอะไรทั้งนั้น แก้วที่เห็นว่าหมื่นเมฆายอมลงให้กับเธอ เธอก็เดินเข้ามาหาบัวกับกระรอกที่นั่งก้มหน้าตัวสั่นเทาเช่นเดียวกันกับไอ้สองตัว

“ พี่บัว พี่กระรอกไปต้มยานี้ มาให้ไอ้เม้นกับไอ้หินเถอะจ๊ะ ข้าจะคุยกับคุณพี่หมื่นสักครู่ // ไม่ต้องเป็นห่วง…..ไม่เป็นไรจ๊ะ “ แก้ว เธอเดินเข้ามาหาบัวกับกระรอก พร้อมกับบอกให้สองคนไปต้มยามาให้ไอ้เม้นกับไอ้หิน ก่อนจะบอกให้ทั้งคู่รู้ว่าเธอจะไปคุยกับหมื่นเมฆา บัวที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าเหมือนจะห้ามปราม คุณหนูของตัวเอง แก้วเธอรู้ว่าบัวเป็นห่วงเรื่องความใกล้ชิดกับหมื่นเมฆาเป็นอย่างมากด้วยความที่ท่านหมื่นเป็นว่าที่พี่เขย บัวก็เลยไม่อยากให้แก้วเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายนี้มากเท่าไหร่ แก้วก็เลยพูดออกไปแบบนั้น เพื่อที่จะให้บัวสบายใจได้

เวลาต่อมา

“ คุณพี่เจ้าคะเรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละเจ้าคะ “ แก้วเธอเล่าเรื่องของหมอผีแทน ที่คิดจะมาทำของใส่เธอเพื่อที่จะเอาเธอไปทำเมีย ให้กับหมื่นเมฆาฟัง ทั้งหมดหลังจากที่ไอ้เม้นกับไอ้หินรอดจากความตายมาได้เพราะแก้ว พวกมันสองตัวก็ยอมเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์ของแก้ว หมื่นเมฆาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับนิ่งกำหมัดแน่นด้วยความโกรธและก็โมโหเป็นอย่างมาก แก้วที่เห็นแบบนั้นก็เอมือไปจับที่ขาของหมื่นเมฆา เพื่ออยากบอกกับเขาว่า ให้เขาเย็นลงก่อน หมื่นเมฆาที่กำลังโกรธอยู่นั้นพอเขาโดนแม่หญิงคนนี้แตะเนื้อต้องตัวเขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เมฆาก็ถึงกับหันมามองเธอพร้อมกับใจเย็นเลงอย่างกับว่ามันมีปุ่มเปิดปิดอารมณ์ของเขาอย่างนั้นแหละ

“ แม่แก้ว พี่เป็นห่วงเจ้ามากเจ้ารู้หรือไม่ “ หมื่นเมฆา จับมือของแก้วขึ้นมา จากนั้นเขาก็พูดตามความรู้สึกของตัวเองให้เธอได้รู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอมาก แก้วที่โดนสายตาของความห่วงใยและก็ความรู้สึกดีๆของหมื่นเมฆามองมาแบบนั้นหัวใจดวงน้อยของเธอมันก็สั่นไหว หน้าตา หัว หู ของเธอมันก็แดงอย่างกับลูกมะเขือเทศ ยิ่งหัวใจของเธอมันก็ยิ่งเต้นแรงอย่างกับว่ามีคนมาวิ่งอยู่ในหัวใจของเธอ

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก