ข้ามเวลามา300ปี

บ่าวคนใหม่

กองตรวจการ

“ ไหนแม่แก้ว แม่แก้วอยู่ที่ใด ถอยไป “ พลึก เสียงของท่านพญาสิงข์ขรเดินเข้ามาด้วยความร้อนใจเมื่อได้ยินว่าลูกสาวของตัวเองโดนจับมาอยู่ที่กองตำรวจ

“ แม่แก้ว // หมื่นสรศักดิ์ ข้าเป็นพ่อของแม่แก้ว ลูกข้าทำอันใดผิดรึถึงได้เอานางมาจองจำเอาไว้ที่นี้ “ พญาสิงข์ขร วิ่งมาหน้าตาตื่นเมื่อเห็นว่าคนเป็นลูกสาวนั่งอยู่ที่แคร่ของคนที่โดนสอบสวน พญาสิงข์ขรก็รีบออกตัวทันที แก้วที่เห็นผู้เป็นพ่อเข้ามาแบนี้เธอก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ลึกๆเธอจะรู้ว่าผู้เป็นพ่อของเจ้าของร่างรักเด็กสาวคนนี้อยู่ แต่ที่ทำอะไรมากไม่ได้เพราะเมียเอกอย่างพยอมน่ากลัว

“ ขอรับท่านพญา แต่ว่าลูกสาวของท่านเจ้าพญาทำร้ายไอ้ถึกผัวอีกระปิปางตายนะขอรับ ข้าก็เลยเอาตัวมาสอบสวน “ หมื่นสรศักดิ์ ผู้เป็นผู้บังคับบัญชากการอยู่ที่นี้เมื่อเห็นว่าท่านพญาพ่อของเด็กสาวเข้ามาโดยที่ไม่ได้รับอาณุญาติ ก็หัวเสียไม่น้อยแต่ก็ต้องเก็บอาการเพราะด้วยตำแหน่งที่ต่างกัน เจ้าพญษสิงข์ขรพอได้ยินว่าลูกสาวทำร้ายผู้ชายร่างใหญ่ แถมยังปางตายก็ทำให้สิงข์ขรต้องขมวดคิ้วเป็นปม อย่างไม่อยากเชื่อว่าเรื่องที่หมื่นสรศักดิ์พูดจะเป็นความจริง

“ ท่านเจ้าพญา ไม่เชื่อก็รองถามลูกสาวของท่านดูสิขอรับ นางยอมรับแล้วก็มีพยานมากมายที่ตลาดเห็นว่านางเป็นคนทำ “ หมื่นสรศักดิ์ พูดยื่นยันเมื่อเห็นว่าพ่อของเด็กสาวทำหน้าไม่เชื่อ แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็มองหน้าของพ่อ แล้วก็พยักหน้างึกๆ ท่านเจ้าพญาเมื่อเห็นแบบนั้นก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลูกสาวที่ออ่นแอ ออ่นหวาน จนตนเป็นห่วงว่าเธอจะโดนเมียเอกฆ่าตาย จะเก่งกาจสามารถขนาดนี้ แต่แล้วท่านเจ้าพญาก็ต้องตกใจขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา

“ จริงเจ้าคะ เมื่อก่อนข้าโดนรังแกบ่อยพอเห็นคนเห็นโดนรังแก ความโมโหก็เลยทำให้ข้าโกรธ เลยเผลอทำร้ายไอ้ยักษ์นั้น “ แก้วเธอบอกผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งคำพูดของเธอ เหมือนกับอยากตอกย้ำผู้เป็นพ่อว่าที่ผ่านมายัยเจ้าของร่างต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ก่อนจะมองค้อนไปที่ไอ้ร่างยักษ์ที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง

หลายชั่วโมงต่อมา

“ ขอบพระคุณเจ้าคะ แต่ทีหลังไม่ต้องมาช่วยข้าหรอกนะเจ้าคะ เดี๋ยวคุณพ่อจะเสียชื่อเปล่าๆ “ แก้ว ที่ไม่ได้ทำอะไรผิด อีกทั้งเธอยังขอซื้อตัวของกะปิมาจากไอ้ถึก พอทุกอย่างเครียกันได้ลงตัวแล้ว แก้วเธอก็เดินออกมาพร้อมกับบัว กระปิ แล้วก็พ่อของเธอ พอออกมาพ้นจากที่กุมขังเธอก็หันมาพูดกับผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ว่าเธอไม่ต้องการให้พ่อของเธอมาช่วยเพราะเธอช่วยตัวเองได้ อีกทั้งเธอไม่ลืมที่จะพูดกัดพ่อของตัวเองไปด้วยว่าท่านจะเสียชื่อเสียง ท่านเจ้าพญาที่ได้ยินลูกสาวพูดประชดประชันมาถึง2ครั้งแล้วก็ถึงกับรู้สึกน้อยใจ แล้วก็เข้าใจผู้เป็นลูกสาว แต่ด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นพ่อก็ต้องพูดอะไรบ้างเพื่อให้เด็กสาวรู้ตัวว่าเธอเป็นใคร แล้วก็อยู่ในฐานะอะไร

“ ข้าเป็นพ่อของเจ้า แม้แต่ชีวิตของข้า ข้าก็ต้องปกป้องเจ้าเอาไว้ เจ้าอย่ลืมว่าเจ้าเป็นลูกพญานาเมือง ไม่ใช่เป็นหญิงตามตลาดที่สด เจ้าเข้าใจหรือไม่ “ ท่านเจ้าพญา ก็บอกผู้เป็นลูกสาวเหมือนกับอยากให้เธอรู้ว่าถึงแม้ว่าเธอจะเป็นอย่างไรแม้แต่ชีวิตของเขา เขาก็จะปกป้องเธอให้ได้ แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็บ่นออกมาเบาๆด้วยความสมเพสพ่อของเจ้าของร่างว่า

“ ตอนที่แก้วยังอยู่ทำไมไม่พูดให้เธอได้ยิน พูดกับฉันก็เท่านั้นเพราะยัยแก้วไม่ได้ยินหรอก “ แก้วเธอพูดกับตัวเองเบาๆ อย่างคนที่สงสารเจ้าของร่างเดิม ที่ไม่ได้ยินความรู้สึกของพ่อตัวเองที่พูดกับเธอแบบนี้ เมื่อเธอพูดจบก็เดินจากมาโดยที่ไม่หันหลังมามองเลยว่าตอนนี้ท่านเจ้าพญาจะมองเธอหรือว่ารู้สึกอย่างไร โดยมีสายตาของหมื่นเมฆากับหมื่นสรศักดิ์มอง อยู่ไกลๆ

“ พ่อเมฆ เจ้าคิดเห็นเป็นประการใด “ หมื่นสรศักดิ์ หันมาถามผู้เป็นเพื่อนที่ยืนมองเด้กสาวเดินจากไปด้วยความสงสัยว่าเพื่อนคิดเห็นเป็นประการใด เมฆาที่ได้ยินเพื่อนถามแบบนั้นก็หันมามองก่อนจะพูดออกมาว่า

“ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่ข้าเกิดมาไม่เคยเห็นแม่หญิงผู้ใดเป็นแบบนี้มาก่อน หึหึหึ “ เมฆา หันมาแล้วก็ยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงใบหน้าแป่นแล่นของหญิงสาว ก่อนจะบอกผู้เป็นเพื่อนไปว่าตัวเองคิดยังไงกับแก้ว หมื่นสรศักดิ์ ที่เห็นเพื่อนยิ้มเป็นครั้งแรกก็ถึงกับตกตะลึงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“ พ่อเมฆ นี้พ่อพ่อเมฆยิ้มหรือนี้ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่า แค่เจ้าพูดถึงลูกสาวของท่านเจ้าพญาเท่านั้น พ่อเมฆก็ถึงกับยิ้มออกมา “ หมื่นสรศักดิ์ พูดออกมาด้วยสีหน้าตื่นตกใจกับสิ่งที่เห็น เมฆที่ไม่รู้สึกว่าตัวเองยิ้มหรือว่าอะไร พอได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นก็รีบเก็บอาการทันที

“ อะแฮ้ม ข้าก็ยิ้มแบบนี้อยู่เป็นปกติของข้า เพียงแค่เจ้าไม่เคยเห็นเอง เอาเป็นว่าข้าจักต้องไปแล้ว คุณแม่ข้าคงรออยู่ที่เรือนปานนี้คงบ่นแย่ “ หมื่นเมฆา เมื่อโดนเพื่อนแซวแบบนั้นก็รู้สึกเขิลๆอย่างอธิบายไม่ถูก ก่อนจะโบยให้ผู้เป็นแม่ที่รออยู่ที่เรือน จากนั้นหมื่นสรศักดิ์ก็เดินออกไป

บ้านนาของแก้ว

“ อีกะปิ เอ็งเจ็บหรือไม่ เอ้านี้ยาแก้ปวด แม่นายข้าบอกว่าให้เอ็งกินข้าวแล้วก็กินยานี้ซะ พรุ่งนี้เอ็งจะได้ไม่จับไข้ “ หลังจากที่มาถึงเรือน แก้วกับบัวก็พา กระปิคนที่แก้วซื้อตัวมาจากไอ้ถึกผัวชั่วของเธอ มาดูห้องหับด้วยความที่แก้วกับบัวเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี้อะไรๆก็เลยยังไม่เข้าที่ นั้นก็เลยทำให้ทั้งนายทั้งบ่าวนอนรวมกันในห้อง

“ จ๊ะ จ๊ะ ขอบใจจ๊ะพี่บัว ขอบน้ำใจเจ้าคะแม่นาย “ กะปิที่ร่างกายบอบช้ำจากการโดนทำร้ายของผัวชั่ว เธอก็รู้สึกขอบคุณแม่นายของตัวเองแล้วก็บัวที่ช่วยเธฮให้หลุดออกมาจากขุมนรก ได้ เธอทราบซึ่งใจอย่างไม่รู้จะเอาคำไหนมาพูดกับคนที่ช่วยชีวิตเธอมา

“ อื้มไม่เป็นไรจ๊ะพี่กระปิ เอาเป็นว่าตอนนี้พี่ก็เป็นไทแล้ว เอาเป็นว่าถ้าพี่อยากไปไหน อยากทำอะไรก็แล้วแต่พี่เถอะ พี่อยากอยู่ที่นี้กับพวกข้าพี่ก็อยู่ หรือว่าพี่อยากกลับบ้านไปหาพ่อแม่พี่ก็ไปได้เลยจ๊ะ ไม่่ต้องคิดมาก “ แก้วเธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มบอกกับกระปิ เพื่อให้เธอเข้าใจว่าที่เธอช่วยซื้อตัวของเธอมา เธอไม่ได้อยากซื้อมาเพื่อให้เธอมาเป็นทาสของตัวเอง แต่ที่เธอซื้อตัวมาเพราะเธออยากช่วยก็เท่านั้น กะปิที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถึงกับทราบซึ่งในความใจดีของเด็กสาว อีกทั้งคำพูดคำจาของเด็กสาวที่เรียกเธอก็ไม่จิ๊กหัวเรียกเหมือนกับคนอื่นๆ นั้นยิ่งทำให้กระปิร้องไห้โฮออกมาด้วยความรู้สึกดีใจ ทราบซึ่งใจ เป็นอย่างมาก

“ อึก อึก แม่นาย แม่นยเจ้าขา ฮือออออ ฮือออออ นับแต่นี้ต่อไปข้าจักไม่ไปที่ใดอย่างเด็ดขาด ชั่วชีวิตนี้ของข้า ข้าขอมอบให้แม่นายนะเจ้าคะ ฮือออออ ฮืออออออ “ กระปิ เธอก้มกราบแก้ว พร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจแล้วก็ทราบซึ่งใจที่ อย่างน้อยๆชีวิตหนึ่งของเธอเกิดมาก็ได้เจอกับคนใจดีอย่างนี้บ้าง บัวแก้วที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าอย่างสงสารแล้วก็เต็มใจที่จะมีสมาชิกเพิ่มมาอีกคน

หลายวันต่อมา

“ กรี๊สสสสสสส “

“ แม่นาย แม่นายเป็นอะไรรึเจ้าคะ // ไหนมันอยู่ที่ไหนบ่าวจะฆ่ามันเองเจ้าคะ “ แก้วที่อยู่ในครัว เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสมเธอก็เลยมารองเปิดชิมไวท์ที่เธอกับบัวหมักไว้ตอนนั้นมาชิมว่า ใช้ได้หรือยัง เมื่อเธอตักขึ้นมาชิมด้วยความอหร่อยของไวท์ แก้วเธอก็เลยกรีดร้องออกมาอย่างลืมตัว บัวกับกระปิ ที่กำลังทำงานของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงของเจ้านายกรีดร้องทั้งคู่ก็รีบวางของแล้วก็วิ่งหน้าตาตื่นมายังที่เจ้านาย บัวกระปิที่ไม่รู้ว่านายเป็นอะไรเธอก็ยืนกันเจ้านายในท่าสู้ตายแล้วก็ถามหาคนที่ทำร้ายผู้เป็นนาย แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็ส่ายหน้าอย่างนึกเหนื่อยหน่ายกับพี่สองคน ก่อนจะพูดออกมาว่า

“ พี่ๆ ข้าไม่ได้เป็นอะไร…….” แก้ว เธอพูดเสียงรากยาวบอกบ่าวทั้งสองคนว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร บัวกับประปิที่ได้ยินแบบนั้น ทั้งคู่ก็หันมามองแม่นายของตัวเองด้วยความสงสัยว่าเธอกรี๊ดทำไม

“ แล้วแม่นายร้องทำไมรึเจ้าคะ // นั้นสิเจ้าคะ “ บัวที่ได้ยินว่าแม่นายไม่ได้เป็นอะไร ก็อดที่จะเอ็ดแม่นายของตัวเองไม่ได้ โดยมีกระปิพูดสัมทับอีกคนอย่างเห็นด้วยกับบัว แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนจะพูดออกมาว่า

“ เห้อ……..ก็ไวท์ที่เราทำกันเมื่อหลายวันก่อน มันใช้ได้แล้วนะสิจ๊ะพี่ “

“ จริงเหรอ เจ้าคะแม่นาย กรี๊สสสสสส “ บัวที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็กรี๊ดออกมาอย่างลืมตัวเหมือนกันเพราะที่ผ่านมาเธอก็เห็นแม่นายพูดแล้วก็เฝ้าดูอย่างทะนุทะนอม อย่างกับไข่ในหินเมื่อเธอได้ยินว่าสิ่งที่เธอกับคุณหนูได้ทำนั้นสำเร็จเป็นรูปร่างแล้วเธอก็ดีใจมา มีเพียงแค่กระปิเท่านั้นที่ดูจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เธอได้แต่มองทั้งคู่ที่ทำท่าทางดีใจเท่านั้น