ข้ามเวลามา300ปี

วิธีรวย

“ อ้าวคุณ….เอ้อ…..” แก้วที่ไม่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใคร พอโดนชายหนุ่มพูดแบบนั้นเธอก็เลยจะอธิบายให้เขาฟังแต่ว่า เธอดันไม่รู้ว่า คนตรงหน้าเป็นใคร หาญ บ่าวคนสนิทของเจ้านายที่เห็นท่าทางของหญิงสาวมองเจ้านายงงๆแบบนั้นเขาก็ยิ้มแป๊น พร้อมกับพูดแนะนำเจ้านายทันที

“ ท่านหมื่นขอรับ ท่านหมื่นเมฆาขอรับ แม่หญิง “ หาญ เดินก้มตัวมาแนะนำตัวผู้เป็นเจ้านายให้กับแก้ว บัวที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถึงกับตกตะลึงด้วยความตกใจ เพราะเธอเคยได้ยินมาว่า หมื่นเมฆานั้นเป็นลูกชายของขุนหลวง แล้วก็ยังเป็นคู่มั้น ของแม่นายชบาคู่ปรับของแม่นายของเธอ แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ยิ้มให้หาญด้วยความขอบคุณ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มและก็ท่าทางสดใสว่า

“ ท่านหมื่นเมฆา เจ้าขา ก็พี่บัวเลี้ยงข้ามาตั้งแต่ข้าเกิด ข้าก็ต้องเรียกเขาว่าพี่สิเจ้าคะ แล้วอีกอย่างชีวิตของข้าถ้าไม่มีพี่บัวก็คงไม่ได้มายืนพูดกับท่านหมื่นแบบนี้หรอกเจ้าคะ แฮะๆ แฮะๆ” แก้วเธอเรียกหมื่นเมฆาว่าท่านหมื่น ด้วยความที่เธอยังไม่ชินกับศัพท์พนามที่นี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร่ ก็เลยพูดไปแบบนั้น หมื่นเมฆาที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ถึงกับรู้สึกแปลกใจ ตั้งแต่เขาเกิดมา ไม่เคยมีแม่หญิงผู้ใดเรียกบ่าวว่าพี่ แต่กลับกันผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ถึงแม้ว่าวาจาของนางจะดูไม่เหมือนกับที่ทุกคนพูดกัน แต่เขาก็พอเข้าใจได้ว่าสิ่งที่นางพูดหมายถึงอะไร

“ เอาละ ว่าแต่ที่แม่หญิงบอกว่าที่นี้เป็นที่ของเจ้า ถ้าอย่างนั้นเจ้าเป็นอะไรกับ พญาสิงข์ขรรึ “ หมื่นเมฆา รู้สึกสงสัยแล้วก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรหัวใจของเขาเต้นระทึกกับคำตอบของนางที่นางจะตอบ เพราะเขาเคยได้ยินมาว่า พญาสิงข์ขรมีเมียเยอะมาก นั้นก็เลยทำให้หมื่นเมฆาคิดว่า ผู้หญิงตรงหน้าเป็นเมียของพญาสิงข์ขรเช่นเดียวกัน แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็เอาปลาช่อนส่งให้บัว แล้วก็ยืดอกเชิดหน้าพูดกับคนตรงหน้าว่า

“ ข้าก็เป็นลูกสาวของ ท่านพญาสิงข์ขรสิเจ้าคะ แล้วท่านหมื่นคิดว่าข้าเป็นผู้ใด คริ คริ คริ “ แก้วเธอหันมาบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าที่ตอนนี้ขมวดคิ้วเป็นปม แก้วที่พูดจบเธอก็หัวเราะคริกคักเหมือนกับเด็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันเธอถึงได้รู้สึกอารมณ์ทั้งที่คนตรงหน้าไม่เคยรู้จักกับเธอมาก่อนเลย บัวที่เห็นเจ้านายของตัวเองเสียอาการก็ถึงกับดึงแขนแม่นายของตัวเองเอาไว้เพื่อปรามเธอ

“ แม่นาย “

“ แฮะๆ โทษทีจ๊ะพี่บัว ข้าลืมตัว “ แก้วเธอหันมาพูดเบาๆกับบัว ว่าเธอลืมตัว บวที่ได้ยินแบบนันเธอก็อดยิ้มอย่างนึกเอ็นดูแม่นายผู้ที่สดใส ตรงหน้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน บัวรู้สึกผ่อนคลาย ยิ้ม หัวเราะ กับคุณหนูที่เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด ได้อย่างเต็มใจแล้วก็มีความสุขเป็นครั้งแรก เธอมองคุณหนูของตัวเองด้วยสายตาที่มีความสุข และก็ดีใจที่อย่างน้อย ถ้าเธอตายไปเธอจะได้ไปบอกกับแม่นายพะยอมแม่ของคุณหนูของเธอได้ว่า คุณหนูของเธอ เก่ง และก็มีความสุข บัวที่คิดได้แบบนั้นเธอก็มองแม่นายพร้อมกับอมยิ้มอย่างนึกเอ็นดูเธอไม่ได้ ส่วน เมฆา และก็หาญที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ เพราะที่ผ่านมา เขาก็รู้แหละว่าพญาสิงข์ขรมีลูกสาวอยู่สองคน แต่เขาเห็นก็แต่แม่ชบา แต่กับอีกคนเขาไม่เคยเห็น แต่เคยได้ยินผ่านหูมาว่า เธอหน้าตา น่าเกรียจ และก็เป็คนสติไม่ดี แต่ที่เขาเห็นเธอทั้งสวย น่ารัก และก็สติดี ความคิด ความอ่านของเธอดูเป็นผู้ใหญ่ซะอีก เมฆาที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็เลยรีบเก็บอาการ ก่อนจะยิ้มแล้วก็พูดกับหญิงสาวอีกว่า

“ แล้วเหตุใดแม่หญิงมาอยู่ที่นี้ ทำไมไม่อยู่ที่เรือน “ เมฆา ถามหญิงสาวออกมาด้วยความสงสัย ว่าทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงได้มาอยู่ที่นี้ถ้าเธอเป็นลูกสาวของคนใหญ่คนโตอย่างพญาสิงข์ขร ความสับสน ปนกับความสงสัยก็ผุดเข้ามาในหัว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงได้มาอยู่ที่นี้ได้ แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็เปลี่ยนสีหน้าทันทีก่อนจะพูดออกมาว่า

“ ก็ข้าถูกไล่ออกจาเรือนนะสิ คนที่นั้นไม่ชอบข้าแล้วเหตุใดข้าถึงจะอยู่ที่นั้นอีกเล่า สู้ข้าออกมาอยู่คนเดียวที่นี้ไม่ดีกว่ารึ ว่าไหมพี่บัว “ แก้วเธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะหันมาถามบัวเพื่อสมทบ บัวที่ได้ยินที่แม่นายของตัวเองพูดเธอก็ถึงกับอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก เธอไม่คิดว่าแม่นายของตัวเองจะกล้าพูดออกมาแบบนี้ เมฆาที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ถึงกับขมวดคิ้วหนามองทำหน้าตาท่าทางแปลกใจไม่น้อย เพราะที่เขารู้มาที่เรือนของคุณหญิงพยอม เธอปกครองทุกคนด้วยคามเมตตา แต่ที่เขาได้ยินที่เด็กสาวตรงหน้าพูดนั้นมันช่างสวนทางกัน

“ ท่านหมื่น ข้าไปแล้วนะเจ้าคะ เอาเป็นว่ายินที่ได้รู้จักนะเจ้าคะ บายๆ “ แก้ว ที่รู้สึกอยากอาบน้ำผลัดผ้า แล้วก็กินข้าว เธอก็เลยกล่าวลาผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้จัก เมื่อเธอพูดจบเธอก็ยิ้มหวานส่งให้ชายหนุ่ม พร้อมกับโบกมือลาเขา เมฆาที่เห็นหญิงสวโบกมือให้แบบนั้นเขาก็ถึงกับตกตะลึงกับกิริยาของหญิงสาว เพราะที่นี้ไม่มีแม่หญิงคนไหน ทำท่าทางกระหริ้มกระเหรียผู้ชายแบบนี้มาก่อน บัวที่เห็นแม่นายไม่สงวนท่าทีเธอก็ทั้งบ่นแล้วก็ห้ามเจ้านายของตัวเองไปตามทาง แก้วที่ได้ยินแบบนั้น เธอก็หัวเราะบ่าวของตัวเองไปตามทางอย่างนึกเอ็นดู การกระทำท่าทาง และก็เสียงหัวเราะของผู้หญิงที่หมื่นเมฆาได้เห็นวันนี้ เขามองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยรอยยิ้มแล้วก็ความรู้สึกอีกมากมายที่เต็มไปด้วยคำถาม

“ ไอ้หาญ มึงไปสืบมาให้กูทีว่าเหตุใดท่านพญาสิงข์ขรถึงได้ใจร้ายใจดำไล่ลูกสาวตัวเองออกมาอยู่ที่นี้ตามรำพังกับบ่าว นี้มันไม่ถูกต้อง “ เมฆา ที่มองตามเด็กสาวกับบ่าวไปความรู้สึกเป็นห่วงก็ผุดเข้ามาในหัว เพราะเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวน้อยๆแล้วบ่าวก็ ดูออ่นแอ ถ้าเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับเธอ เมฆาไม่อยากคิดเลยว่า อะไรจะเกิดขึ้น เมื่อความเป็นห่วง บวกกับความสงสัยเข้ามาในหัวของเมฆา เขาก็หันมาบอกให้บ่าวของตัวเองไปสืบเรื่องราวมาว่าเกิดอะไรขึ้น กับเด็กสาวคนนี้ หาญที่ได้ยินแบบนั้นเขาก็ก้มหน้าพยักหน้าให้คนเป็นเจ้านาย จากนั้นทั้งคู่ก็ขวบม้าออกไปจากที่นี้

เวลาต่อมา

“ แม่นายทำอันใดรึเจ้าคะ “ หลังจากที่ทั้งคู่กินอาหาร รสเลิศที่แก้วเป็นคนรังสรรณ์ทำ อย่างเอร็ดอหร่อย อย่างที่บัวไม่เคยกินจากที่ไหนมาก่อน หลังจากที่กินอิ่มหนำสำราญเสร็จเรียบร้อยแล้ว แก้วเธอก็ออกมาเดินดูรอบๆบ้าน ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างได้ว่า เธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อที่จะมีรายได้เข้ามา พอเธอคิดได้แบบนั้นแก้วเธอก็จัดการเดินถือมีดมา บัวที่ไม่รู้เรื่องก็รู้สึกแปลกใจ แล้วก็สงสัยว่านายของตัวเองจะทำอะไร

“ พี่บัวข้าจะทำให้ที่นี้ ที่ทำงานและก็สร้างรายได้ให้กับเรา “ แก้วเธอ บอกกับบัวด้วยสายตาที่จริงจังแล้วก็รี่ตาอย่างกับคนใช้ความคิดจินตนาการในหัวของเธอ บัวที่ไม่เข้าใจที่เจ้านายพูดเธอก็ได้แต่เกาหัวมองเจ้านายอย่างงงๆว่า ที่เจ้านายพูดนั้นหมายถึงอะไร

แก๊กๆ

“ ตั้งแต่แม่นายฟื้นขึ้นมา แม่นายก็ดูแปลกไปมากเลยนะเจ้าคะ แฮะๆแฮะๆ “ บัว ที่ไม่เข้าใจที่เจ้านายพูด บวกกับกิริยาของเธอที่เปลี่ยนไปบัวที่เป็นคนพูดตรงเธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ได้แต่ฟังแล้วก็ยิ้มให้บัวเท่านั้น

ป่าลึก

“ ท่านหมอผี ท่านหมอผีจักทำอันใดรึขอรับ “ ไอ้กระทิง ลูกน้องของหมอผีแทน ที่เห็นเจ้านายพาตัวเองมาที่ป่าลึก ด้วยความสงสัยมันก็ถามเจ้านายของมันออกมา

“ กูจะมาหาหว่านสาวหลง กูจักเอาไปทำของคืนนี้ใส่อีแก้ว ในเมื่อมันหยามกู กูจะทำให้มันมาเป็นเมียกู แล้วก็รับใช้กู หึหึหึ “ หมอผีแทน ที่แค้นแล้วก็อยากได้แก้วมาเป็นของตัวเองก็บอกจุดประสงค์ของตัวเอง ให้ลูกน้องของตัวเองรู้ว่าที่เขาพามันมาที่นี้เป็นเพราะอะไร หมอผีแทนที่นึกถึงเรือนร่างขาวโพน หน้าตาสวยของแก้วที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขา แล้วก็ปนเปรอร่างกายของเขา ไอ้หมอผีแทนก็ถึงกับยิ้มเยาะ สายตาของมันก็แฝงไปด้วยความชั่วช้าเลวทรามแฝงอยู่ในนั้น เมื่อไอ้กระทิงได้ยินจุดประสงค์ของผู้เป็นนาย มันก็ยิ้มตามพร้อมกับพยักหน้าอย่างคนเจ้าเล่ห์เห็นด้วยกับคนเป็นนาย

โป๊กๆ โป๊กๆ

“ แม่นาย แม่นายจักทำอันใดรึเจ้าคะ “ บัวที่เห็นแก้วเอามีดตัดบ่องไม้ไผ่ ด้วยท่าทางถมัดถะแมง อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งที่เธอเลี้ยงคุณหนูของเธอมาแท้ๆ บัวก็ไม่เคยเห็นแม่นายของตัวเองเอามีดพรามาตัดไม้ หรือว่าทำอะไรเลย ยิ่งเห็นเธอสู้คนบัวก็ยิ่งแปลกใจ แก้วที่กำลังจัดการกับบ่องไม้ไผ่อยู่นั้น พอเธอโดนถาม แก้วก็หันมายิ้มก่อนจะบอกกับบัวว่า เธอกำลังจะทำอะไร

“ ข้ากำลังจะทำไวท์ นะสิพี่บัว ข้ารู้มาว่าที่นี้มีซ่อง อุ๊ยไม่ใช่ มีโรงฝิ่น โรงชำเรา แล้วก็บ่อน อยู่ที่ตลาดท่าจีน “

“ แม่นาย แม่นายแม่นายอย่าพูดแบบนี้นะเจ้าคะ แม่หญิงผู้ดีเขาไม่พูดถึงตลาดท่าจีนหรอกนะเจ้าคะ แม่นาย “ บัวที่ได้ยินแม่นายของเธอพูดถึงตลาดท่าจีน เธอก็ตกใจเป็นอย่างมาก เพราะคนที่นี้แม่หญิงผู้ดี ลูกท่านหลานเธอทั้งหลายเขาไม่พุดถึงและก็ไม่มีใครไปใกล้ที่นั้นกัน แก้วที่เห็นท่าทางของบัวแบบนั้นเธอก็เบิกตามองบนด้วยความเหนื่อยหน่ายกับคนหัวโบราณ ที่ค่อยจะห้ามว่าอันนั้นไม่ได้ อันนี้ไม่ได้ ก่อนที่เธอจะพูดออกมาว่า

“พี่…บัว…ใจเย็นๆก่อน ….อย่าเพิ่งตีโพยตีพายได้ไหม ข้าแค่จะทำเหล้าแล้วก็เอาไปขาย เพื่อหารายได้เท่านั้น แล้วอีกอย่างจะผู้ดีหรือว่าทาส ทุกคนต่างก็เป็นคนเท่าๆกัน ที่ไม่เท่ากันก็คือความคิดแล้วก็หัวใจนะจ๊ะพี่ คนที่เรียกว่าตัวเองเป็นผู้ดี แต่กับทำแต่ความเลว ถ้าเป็นแบบนั้นอย่าเรียกพวกมันว่าผู้ดีเลยจะดีกว่า เราเป็นคนเท่าๆกันจ๊ะพี่บัวสำหรับข้าแล้ว ถ้าคนมันเลือกได้ไม่มีใครอยากเกิดมาเป็นทาส หรือว่าเป็นโสเภณี หรือว่าเป็นอะไรก็ตามที่ตัวเองไม่อยากเป็นหรอกนะพี่ ดังนั้นพี่บัวไม่ต้องตกใจ ข้าจะพาพี่รวย แล้วก็ร๊วย จ๊ะ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ แก้วที่มีวิชาการทำเหล้าหรือว่าไวท์มาจากตอนที่เป็นทหารรับจ้าง เธอก็เลยจะเอามาใช้แล้วก็เอาไปขายให้กับพวกตลาดท่าจีน เพราะที่นั้นจะเป็นที่ทำเงินให้กับเธอ ถ้าเธอเอามาขายให้กับคนธรรมดา ดูเหมือนว่าจะไม่มีประโยชน์ เพราะคนธรรมดาชาวบ้านคงจะไม่ทำให้เธอรวยได้ แต่ถ้าเธอเอาไปขายให้กับพวกคนจีนละก็ ทางรวยอยู่ไม่ไกล เพราะคนที่จะไปในที่แบบนั้นได้ ต้องเป็นคนที่มีฐานะ เท่านั้น บัวที่ได้ยินที่แม่นายของตัวเองพูดถึงแม้เธอจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่เธอก็พอจะจับใจความได้ว่าที่นายของเธอพูดนั้นหมายถึงอะไร บัวเธอถึงกับรู้สึกดีใจ คำพูดของแม่นายของเธอ ฟังดูแล้วมันเป็นการปลุกไฟแล้วก็เติมพลังในหัวใจของเธอที่ดับมอดมานาน นับตั้งแต่นายหญิงแม่ของเด็กสาวตายไป แต่พอเธอได้ยินที่นายตัวน้อยของเธอพูดแบบนี้ ความรู้สึกดีใจ ตื้นตันใจก็วิ่งเข้ามา

“ เจ้าคะแม่นาย เอาไงก็เอากันเจ้าคะ อึก อึก อึก กระซิก กระซิก” บัวเธอพูดออกมาทั้งน้ำตา ด้วยความภาคภูมิใจ และไฟในหัวใจที่มันดับมอดมานานก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็ดึงบัวเข้ามากอดเอาไว้เพื่อปลอบโยน การกระทำของสองสาวอยู่ในสายตาของผู้เป็นพ่ออย่างพญาสิงข์ขรที่แอบมาดูลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ทั้งน้ำตา