ข้ามเวลามา300ปี

ผู้อยู่เบื้องหลัง

“ หึหึหึ ดีนะเป็นแค่ข้าวสารถ้าเป็นถ่านละก็งานนี้กูไม่ให้อภัยมึงแน่ ไอ้หมอผีชั่ว “ แก้วเธอมองที่ตัวของตัวเอง ก่อนจะบ่นออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกสนุกกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ ด้วนความที่เธอเป็นเจ้าแม่แห่งสงครามทั้งชีวิตของเธอ เท่าที่เธอจำความได้ คือเธอจะอยู่แต่กับ ระเบิด ปืน มีด และก็ความตาย พอเธอได้ข้ามเวลามาที่นี้ ด้วยความที่สมัยก่อนค้อนข้างจะสงบไพร่ฟ้าต่างพากันมีความสุขกัน นั้นเลยทำให้จีนรู้สึกสนุกกับที่นี้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับเธอก็ตาม

“ มึงอย่าทำอะไรคุณหนูของกูนะ ไอ้หมอผีเลวถ้ามึงจักทำอะไรคุณหนูของกู มึงก็ต้องข้ามศพกูไปก่อนเถอะมึง “ ด้วยความสงสารแล้วก็เป็นห่วงคุณหนูของตัวเอง บัวทนดูต่อไปไม่ไหวเธอรีบวิ่งเข้ามายืนจังก้าขวางหน้าคุณหนูเอาไว้ พร้อมกับพูดท่าทายหมอผีว่าให้ฆ่าเธอให้ตายก่อนแล้วก็ค่อยทำร้ายคุณหนูของเธอ แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็รู้สึกทราบซึ่งใจแต่ก็ต้องกระซิบบอกกับบัวเบาๆไปว่า

“ พี่บัวหลบไปก่อน ข้าบอกพี่แล้วไงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า พี่ไม่ต้องห่วง “ แก้วเธอกระซิบบอกบัวด้วยความตกใจ เพราะกลัวว่าคนที่อยู่ตรงนี้จะจับได้ว่าเธอไม่ได้ถูกผีเข้า บัวที่ได้ยินแบบนั้นเธอที่คิดว่าเจ้านายของเธอโดนผีเข้าจริงก็ตกตะลึงอ้าปากค้างก่อนจะหันมาบอกหาเจ้านายของตัวเอง แล้วก็พูดเสียงเบาว่า

“ อ้าวคุณหนู คุณหนูไม่ได้โดนผีเข้าหรอกรึเจ้าคะ “ บัวเธอขมวดคิ้วมองหน้า คุณหนูด้วยความตกใจแล้วก็แปลกใจ อย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณหนูของตัวเองจะกล้าทำแบบนี้ แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็เบิกตามองบนด้วยความเหนื่อยหน่ายก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่ายไใม่ต่างจากสายตา

“ เห้อ….ก็ใช่สิจ๊ะก็ข้าบอกพี่เป็น100รอบแล้วว่า ไม่ต้องห่วงไงเล่า ไปถ้อยไปได้แล้ว ฉันจะโชว์ให้พี่ดูว่าการที่มันรังแกคนที่ออ่นแอ มันจะได้รับผลกรรมอย่างใด หึหึหึ “ แก้ว พูดออกมาเสียงเบาบอกกับบัวให้เข้าใจว่าที่เธอทำนั้นมันเป็นแค่การแสดงเท่านั้น บัวที่เข้าใจที่แม่นายของตัวเองพูดก็พยักหน้าก่อนจะถ้อยออกมห่างตามที่แม่นายของตัวเองขอเอาไว้

“ ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะคุณหนู “ บัว ที่ถ้อยหลังไปเธอก็ไม่ลืมกระซิบบอกกับคุณหนูของตัวเองว่าให้เธอระวังตัวด้วย แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็พยักหน้าก่อนจะหันมาเอาเรื่องหมอผีอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่คิดจะเล่นๆอีกต่อไปแล้ว ด้วยความที่เธอฟังมาว่าแม่ของเจ้าของร่างนี้ตายเพราะไอ้หมอผีนี้ เธอก็ถึงกับรู้สึกโกรธแล้วก็อยากลงโทษมัน แต่ถ้าจะให้เธอฆ่ามันตอนนี้ดูเหมือนว่าจะง่ายเกินไปเธออยากให้มันทรมานแล้วก็อยากให้มันรู้สึกว่ากลัวทุกคืน ทุกวัน ทุกครั้ง ที่มันได้ยินชื่อของคนชื่อแก้ว นี้คือสิ่งที่เธอคิด

ผลึบ

“ เข้ามาเลยไอ้หมอผี มึงอย่าดีแต่ปากมึงอยากทำอันใดกับกู ก็ก้าวขามึงมาได้เลย อย่ามัวแต่ขี้คุยอยู่ // เข้ามา “ แก้ว กระโดดลงจากเรือนของตัวเอง ก่อนจะยื่นแขนออกไปเรียกให้หมอผีเข้ามาหาจัดการกับเธอ หมอผีที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมากที่โดนหยามหน้าแบบนั้น ไอ้หมอผีแทนก็ทำท่าจะวิ่งเข้ามาหาร่างบางอย่างโกรธแล้วก็หัวเสีย เมื่อข้าวสารเสกที่มันเสกทำอะไรผีตนนี้ไม่ได้

“ ย๊าก……..” ผลึก ผลัก ปึก เสียงของหมอผีหนุ่มวิ่งเข้าใส่ร่างบางอย่างดุดัน แต่ก่อนที่หมอผีจะถึงตัวของหญิงสาว เขาก็ต้องสลบกองไปอยู่ที่พื้น อีกทนั้งที่หัวของหมอผีก็มีฝ่าตีนของแก้วเยียบอยู่อีกด้วย ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ตกใจอ้าปากค้าง รวมทั้ง ชบ พยอม แล้วก็พญาสิงข์ขรอีกด้วย

“ หึหึหึ กูบอกแล้วว่าถ้ามึงไม่ฆ่ากู กูก็จัดการมึง แต่คราวนี้กูจักปล่อยมึงไปก่อน ถ้าคราวหน้ามึงกับเจ้านายของมึงมายุ่งกับกูอีก กูสาบานเลยว่า กูจักไปฆ่าพวกมึงทุกตัวผู้ถึงที่นอนของมึงเลย หึหึหึ “ แก้วเธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมบอกกับลูกน้องของหมอผีให้ไปบอกกับหมอผีลูกพี่ของมันเอาไว้ พอเธอพูดจบเธอก็เอาเท้าออกจากหัวของหมอผี ก่อนจะเดินขึ้นเรือนไปท่ามกลางสายตาของบ่าวไพร่แล้วก็ทุกคนที่มองด้วยสายตาตื่นตกใจ ปากที่อ้าปค้างไว้ก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันจะหุบไม่ลง อีกด้วย

เวลาต่อมา

“ แม่แก้ว เจ้าจักไปที่ใด “ ระหว่างที่แก้วกับบัวกำลังเดินมาตามทางเพื่อที่จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ หลังจากที่ร่างบางของแก้วได้อยู่ที่นี้เหมือนกับตกนรกทั้งเป็นอีกทั้งบ่าวผู้ซื่อสัตย์ของเธอ ที่เลี้ยงเธอมาอย่างยากรำบากไม่ต่างอะไรจากแม่ของเธอ จีนที่อยู่กลางดินกินกลางทรายมานาน แค่การออกจากบ้านแค่นี้เป็นเรื่องจิ๊บจ่อยมาก อีกทั้งยังมีเงิน ทอง เบี้ย ที่พ่อของเจ้าของร่างให้มาอีกด้วย เธอคิดว่าถ้าใช้อย่างประหยัดก็ไม่หน้าจะลำบากมากเท่าไหร่ แต่ระหว่างที่เธอเดินอยู่ตามทางอยู่นั้นเสียงของคนที่เธอไม่คิดว่าจะเข้ามาช่วยเธอก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเรียกให้เธอหยุดเดินได้

“ ข้าก็จะไปตามทางของข้าสิเจ้าคะ ในเมื่อที่นี้ไม่มีใครต้องการข้า มีพ่อก็เหมือนไม่มี แล้วจักให้ข้าอยู่ที่นี้ไปเพื่ออะไร “ แก้วเธอพูดกับ พ่อของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งท่าทางของเธอที่พูดกับพญาสิงข์ขร ก็พูดออกจะกวนๆอย่างที่เธอไม่เคยทำมาก่อนด้วย ท่านเจ้าพญาที่ได้ยินแบบนั้น เขาก็รู้สึกหนักอึ้งที่อกข้างซ้ายเป็นอย่างมาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักลูกสาว แต่พอได้ยินแบบนี้ท่านเจ้าพญาก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากไอ้มิ่งเท่านั้นที่ทนฟังแล้วก็เห็นกิริยาของคุณหนูที่ทำต่อพ่อผู้อยู่เบื้องหลังในการช่วยเธอทุกครั้ง ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว ก็เลยทำท่าจะพูดออกมาว่า

“ นี้คุณหนู “

“ ไม่ต้องพูดอันใดไอ้มิ่ง “ มิ่งที่กำลังจะพูดเพื่อให้เด็กสาวเลิกเข้าใจผิดผู้เป็นพ่อ ก็ต้องหยุดแค่นั้นเพราะเจ้านายของเขาบอกให้หยุด

“ แม่แก้ว ถ้าลูกจะไปก็ไปเทิดแต่พ่ออยากให้เจ้าเอานี้ไปด้วย “ หมับ พญาสิงข์ขร ที่ได้เตรียมความพร้อมเอาไว้อยู่แล้ว เขารู้ว่าไม่วันใดก็วัหนึ่งลูกสาวของตัวเองต้องออกเรือนก็เลยแอบไปซื้อที่ดินเอาไว้ให้ แต่ในเมื่อลูกสาวของตัวเองไม่ได้ออกเรือนไปแบบแต่งงาน แต่ออกเรือนไปเพราะคนที่นี้รังแกเธอ เจ้าพญาสิงข์ขรก็เลยตัดสินใจมารอเธออยู่ที่นี้เพื่อที่จะเอาโฉนดแผ่นนี้ให้กับลูกสาว แก้วกับบัวที่เห็นแบบนั้นก็อึ้งมองแผ่นกระกระดาษที่ทำจากวัสดุธรรมชาติที่อยู่ในมือ ด้วยความตกใจแล้วก็แปลกประหลาดใจ พอท่านเจ้าพญาสิงข์ขรเอาที่ดินที่ตัวเองแอบไปซื้อเอาไว้ให้ลูกสาวเสร็จเรียบร้อย ก็หันหลังเดินจากผู้เป็นลูกสาวมาทั้งน้ำตา ปล่อยให้แก้วกับบัวมองตามแผ่นหลังด้วยความแปลกใจว่า ทำไมท่านเจ้าพญาคนนี้ถึงได้ทำดีกับเธอ ทั้งที่ผ่านมาไม่เคยสนใจเธอเลย

“ นี้มันโฉนดที่ดินนี้เจ้าคะคุณหนู “ เมื่อแผ่นกระดาษถูกกางออก ก็ทำให้บัวถึงกับตื่นตกใจ เพราะในใบโฉนดมันได้บอกว่าที่ดินพื้นนี้มีถึง10ไร่ ถึงแม้ว่าบัวจะอ่านหนังสือไม่ออกแต่เธอก็รู้ว่านี้คือแผ่นอะไร แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็มองแผ่นหลังผู้เป็นพ่ออีกครั้งก่อนจะพูดเสียงเบาออกว่า

“ อย่าน้อยเธอก็มีพ่อที่ยังดีกับเธออยู่บ้างนะแก้ว // เอาระเราไปกันเถอะพี่บัว เราสองคนไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ เราจะไม่ใช้ชีวิตอยู่ที่ขุมนรกแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว ข้าจะพาพี่ไปอยู่สวรรค์ที่ฉันกับพี่เราสร้างด้วยกัน “ แก้วเธอพูดเสียงเบาเพื่อบอกให้เจ้าของร่างรู้ว่าอย่างน้อยเธอก็มีพ่อที่รักเธออยู่ห่างๆถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยแสดงออกเหมือนคนอื่นๆก็ตาม แต่พอเธอพูดจบก็หันมาบอกกับบัวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นแล้วก็ดีใจ บัวที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา แห่งความดีใจ

ด้านที่ดินผื่นน้อย

“ โห่…..คุณหนูเจ้าขานี้มัน มีพร้อมเลยนะเจ้าคะ มีทั้งเรือน มีทั้งนาข้าว มีทั้งพืช ผัก ที่คุณหนูชอบเต็มไปหมดเลย “ หลังจากที่แก้วกับบัวเดินถามชาวบ้านมาเรื่อยๆว่าที่ดินพื้นนี้อยู่ที่ไหน ทั้งคู่ก็เดินมาถึง แล้วก็ต้องตกใจเพราะที่ดินที่ร้อมรัวเอาไว้อย่างแน้นหนาพอแก้วเปิดประตูไม้ไผ่ออกบัวก็ถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่เธอเห็นอยู่เบื้องหน้า เมื่อมีบ้านเรือนไทยหลังไม่ใหญ่ไม่เล็ก รอบๆเรือนก็เป็นคองน้ำล้อมรอบ ปลาที่เต็มบ่อ นาข้าวที่มีข้าวอยู่ประมาณสามไร่ อีกฝั่งก็เป็น ผัก ผลไม้นานาชนิด บัวที่เห็นแบบนั้นเธอก็ถึงกับตาโตตื่นเต้นอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เธอจะมีวันนี้ได้ จีนที่เห็นแบบนั้นเธอก็ยิ้มอย่างนึกเอ็นดูบ่าวผู้ซื่อสัตย์ของเธอ แล้วก็ยังเป็นเพื่อนคนเดียวของเธอที่นี้ด้วย

“ แก้วฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธออยู่ที่ไหน แต่ฉันอยากบอกเธอว่า พ่อของเธอรักเธอมากนะ “ จีนเธอพูดกับเจ้าของร่างไปตามลมตามแร้งเบา เพื่อให้เจ้าของร่างได้รู้ว่าถ้าเธอกลับเข้าร่างของตัวเอง อย่างน้อยเจ้าของร่างก็มีพ่อที่รักเธอ

ฟิ๊ว……ฟิ๊ว……ฟิ๊ว

สิ้นคำพูดของจีนลมก็พัดออ่นๆเบาๆเหมือนกับว่า เจ้าของร่างรับรู้กับสิ่งที่จีนพูดเพราะจีนสัมผัสได้ถึงความตื้นตันใจและก็ความรู้สึกมีความสุขอยู่ภายในใจของเจ้าของร่าง ระหว่างที่เธอหลับตาดื่มด่ำกับความสุขอยู่นั้น บัวก็วิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับพูดว่า

“ คุณหนูเจ้าขาวันนี้บ่าวจะทำแกงส้มปลาให้คุณหนูกินเจ้าคะ “ บัวที่วิ่งวนดูนู่นนี้นั้นอยู่นั้น พอเธอเห็นปลาตัวใหญ่ๆ บัวก็นึกขึ้นได้ว่านั้นเธอจะทำอะไรให้เจ้านายของเธอกินดี แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ยิ้มพร้อมกับพยักหน้าอย่างนึกเอ็นดู บ่าวของตัวเองที่ดูเหมือนว่าจะดีใจกว่าเธอซะอีก

ด้านบ้านเจ้าพญา

“ อีแก้วมันเยียบหัวหมอผีแทน เลยนะเจ้าคะคุณหญิง “ เสียงของแม้น พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นเหมือนกับว่าเจ้านายของตัวเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ คุณหญิงพยอมที่ยังอึ้งไม่อยากจะเชื่อว่าแก้วเด็กสาวที่โดนเธอกับลูกสาวทำร้ายมาตลอด พอมาถึงวันนี้คุณหญิงพยอมต้องมาคิดย้อนหลังว่า ถ้าวันนั้นอีแก้วมันสู้เธอกับชบา คุณหญิงไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

“ นั้นสิอีแม้น ถ้าวันนั้นอีแก้วมันลุกขึ้นมาสู้กูกับแม่ชบา เหมือนอย่างที่มันทำกับหมอผีแทนละ มึงคิดว่าอะไรจักเกิดขึ้นกับกูว่ะ “ คุณหญิงพยอมหันมาพูดกับบ่าวด้วยสีหน้าท่าทางตื่นตกใจ เพราะภาพที่ีเธอเห็นนั้นมันเกินที่เธอจะบรรยาย ทั้งบ่าวไพร่ต่างโจษจันกันว่าแก้วโดนผีเข้าจนเธอเป็นบ้าลุกขึ้นมาต่อยตีกับผู้ชาย

ด้านบ้านหมอผีแทน

เพล๊ง เป๊ง ปึง

“ ฮือออออออ อีแก้วมึงกล้ามากที่ทำกับกูเยียงนี้ ถ้าคราวหน้ากูเจอมึงกูจักเอามึงมาเป็นเมียกูให้จงได้ “ หลังจากที่หมอผีแทนฟื้นตื่นขึ้นมาจากการสลบ หมอผีแทนก็ขวางปาข้าวของอย่างกับคนเสียสติด้วยความเสีหน้าแล้วก็โกรธแค้นที่โดนผู้หญิงเล่นงานจนสลบไม่หน่ำซ้ำยังโดนผู้หญิงเอาเท้าเยียบที่หัวของตนอีก นั้นเลยทำให้บารมีที่สั่งสมมานานหลายปีต้องมาเสียหน้าโดนผู้คนกล่าวขานกันไปสามบ้าน แปดบ้านว่าหมอผีแทนโดนผู้หญิงเอาส้นตีนเยียบหัว

“ พี่แทน ใจเย็นก่อนสิจ๊ะ อย่าใจร้อนไปเลย ถ้าน้องเจออีแก้วที่ตลาดน้องจะให้คนของเราจัดการมันเองเจ้าคะ คุณพี่ไม่ต้องโมโหหรอกนะเจ้าคะ มาเจ้าคะเดี๋ยวพิกุลจะช่วยให้คูพี่ผ่อนคลายนะเจ้าคะ “ พิกุลเมียสาว คนที่4ของหมอผีแทน เธอเดินเข้ามาบีบนวดพูดง่ายๆเรียกว่าออ่ยนั้นแหละ พอเธอเห็นว่าสามีของเธอโกรธ ด้วยความร่านสวาทจากมนต์ดำของหมอผี นั้นเลยทำให้เธอหลุ่มหลงสามีเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่สามีเรียกหาเธอพิกุลก็จะดีดดิ้นอย่างกับกุ้งเต้นเพราะเธอติดใจรสสวาทที่หมอผีแทนมอบให้ / หมอผีแทนที่ได้ยินหญิงสาวพูดเสียงหวาน เสียงน้อยใหญ่ อีกทั้งนิ้วมือของเธอที่สวยกรีดกรายที่ก้ามหน้าอกของเขา เร้าอารมณ์หื่นกระหาย ทำให้ความโกรธ ความแค้น ความโมโห เปลี่ยนเป็นความหื่น ขึ้นมาได้