ข้ามเวลามา300ปี

ยาสั่ง

ปัง

“ วางคนของกูลงซะ อย่าต้องให้กูพูดซ้ำไม่เช่นนั้น ที่ออกไปได้จะเป็นแค่วิญญาณของพวกมึง “ แก้ว กระโดดถีบประตู พร้อมกับมีดปังตอคู่ใจ จากนั้นเธอก็ชี้มีดไปที่ชายสองคนที่เอาผ้าดำคลุมหน้า ไอ้ชั่วสองตัวพอได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับตะลึง เพราะไม่คิดว่าแก้วจะมายืนจังก้าอยู่ที่นี้ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอต้องไปอยู่กับหมอผีแทน ผู้เป็นนายของตัวเองแล้ว

“ มันพูดภาษาอันใดของมันว่ะ กูฟังไม่รู้เรื่อง “ ไอ้โหม้งคนที่หนึ่งพูดออกมาอย่างคนไม่เข้าใจจริงๆ แล้วท่าทางของมันก็ไม่ได้ดูหวาดกลัวอะไรเลย ไม่เพียงแค่นั้นมันยังวางบัวกับกระรอกลงกับพื้นเพื่อที่จะเข้ามาจัดการกับแก้ว แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ พร้อมกับตั้งท่าพร้อมสู้กับพวกมันสองตัว

“ ไม่รู้เรื่องก็ไม่เห็นเป็นกะไรนี้ว่ะ แค่จัดการนางแล้วก็เอานางไปให้พ่อหมอ / อุ้ย ไปให้นายเราก็สิ้นเรื่อง ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ ไอ้โหม้งหลุดปากพูดออกมาว่าจะเอาเธอไปให้ใคร ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นพูดคำใหม่ ซึ่งนั้นก็ไม่ทันแล้วเพราะตอนนี้แก้วได้ยินเต็มสองหูเลยว่า คนที่ทำเรื่องเหี้ยๆกับคนของเธอนี้เป็นใคร

“ หึหึหึ มึงก็เข้ามาซิว่ะ ถ้ามึงคิดว่าทำได้ “ แก้วเธอยกยิ้มมุมปากพร้อมกับสายตาที่มองพวกมันอย่างกับกิ้งก้า กิ้งกือ พวกสองตัวที่ได้ยินแบบนั้นมันก็ทำท่าจะเข้าไปหานรกโดยที่มันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

“ แอ่ อาย อ้า อะ “ บัวกับกระรอกที่เห็นว่าพวกเดนนรกนั้นทำท่าจะเข้าไปทำร้ายนายของตัวเอง ทั้งคู่ที่โดนมัดมือ มัดเท้าและก็มัดปากอยู่นั้นก็ ทั้งดีดดิ้น แล้วก็บอกให้พวกมันหยุด แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเพราะตอนนี้ ไอ้โหม้งสองคนได้วิ่งเข้าใส่แก้วแล้ว

ปึก ปัก ผลัวะ ตุบ

มีดที่อยู่ในมือของแก้วดูเหมือนว่าเธอจะใช้แค่สันของมีดและก็ด้ามจับของเธอเท่านั้นเอง เพียงเท่านี้ก็หยุ่ดสองเดนนรกนั้นได้แล้ว โดยที่พวกมันลงไปนอนกองกับพื้น โดยที่พวกมันหลับกลางอากาศ บัวกับกระรอกไม่แปลกใจมากเท่าไหร่ที่เห็นว่านายของตัวเองจัดการกับไอ้สองโหม้งเลวนั้น แต่ที่แปลกใจคือพวกสองคนนี้ทำไมพุ่งเป้ามาที่เธอ

ตุบ ตับ ตุบ ตับ

“ นี้แนะ นี่แนะ นี่แนะ // ไอ้คนเลว “ หลังจากที่ทั้งสองคนเลวนั้นสลบลงบัวกับกระรอกที่โดนแก้มัดจากผู้เป็นาย ด้วยความโกรธแค้นทั้งคู่ก็จัดการทั้งทุบ ทั้งตี ร่างของไอ้เลวนั้น แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็ได้ห้ามคนของตัวเองเอาไว้ก่อน เพราะกลัวว่ามันจะตาย

“ พี่บัว พี่กระรอก หยุดก่อนจ๊ะ เดี๋ยวพวกมันก็ตายห่ากันเสียก่อน ข้ายังไม่อยากให้มันตาย มันดูง่ายเกินไป หึหึหึ “ แก้วเธอมองไปตรงร่างของสองไอ้โหม้งพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ บัวกับกระรอกที่เห็นแบบนั้นทั้งสองคนต่างก็รอบกลื่นน้ำลายอย่างยากลำบากเหมือนกับว่ารู้สึกกลัวความคิดของเจ้านาย

เช้าวันต่อมา

ซู่…..

“ เห้ย เห้ย อะไรว่ะ เห้ย “ ไอ้สองตัวที่หลับไปตั้งแต่เมื่อคืน พอโดนน้ำสาดเข้าที่หน้าก็รีบสะดุ้งตื่นขึ้นมา ด้วยความตกใจและก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเอง ทำไมมาอยู่ที่นี้ได้เพราะฤทธิ์ตีนของเจ้าของบ้าน

“ เห้ย ทำพวกข้าทำไมว่ะ พวกเอ็งอยากตายมากนักรึ “ ไอ้เม้น พูดออกมาด้วยความโกรธเมื่อเห็นว่าคนที่สาดน้ำใส่ตัวเองเป็นบัวผู้หญิงที่ตัวเองคิดจะฉุดเมื่อคืน

“ แก้มัดพวกข้าเดี๋ยวนี้ พวกเอ็งอยากตายมากนักรึ แก้มัดพวกข้าเดี๋ยวนี้นะโว๊ย “ ไอ้หิน ตวาดลั้นด้วยความวโกรธ พร้อมกับสั่งให้บัวกับกระรอกแก้มัดพวกตน ระหว่างที่มันทำท่าจะเอาเรื่องกับบัวแล้วก็กระรอกอยู่นั้น แก้วที่นั่งเอาเข่าชันพร้อมกับเอาหินมาถูมีดเหมือนกับว่าเธอรับคมมีดอยู่

แซก แซก แซก

ไอ้เลวทั้งสองที่ได้ยินเสียงรับมีดอยู่ด้านหลังของสองบ่าว พวกมันสองคนก็แยกหน้าออกไปดูว่าเสียงที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเสียงของ อะไร พอมันมองเห็นว่าเสียงที่ดังรบกวนโสดประสาทอยู่นั้นใครเป็นทำ พวกมันสองคนก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะคนที่อยู่ตรงนั้นเป็นคนที่ทำให้มันสลบเมื่อคืน เพราะภาพเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นฝีมือของคนที่นั่งรับมีดอยู่ตอนนี้

ปึก

“ เอาละ ถ้าแกสองตัวไม่อยากตาย ก็บอกข้ามาซะว่าพวกแกสองตัวทำแบบนั้นกับพี่สาวของฉันทำไม “ แก้วเธอหยุดรับมีด พร้อมกับโยนมีด พร้อมฟันมีดลงที่แคร่เพื่อทดสอบความคม เมื่อไอ้สองตัวเห็นแบบนั้นก็ถึงกับสดุ้งตกใจกลัวก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงตะกุกตะกัก

“ ขะ ขะ ข้า ข้า // อัก อัก อึก “

“ แม่นาย “ ระหว่างที่ไอ้สองตัวกำลังจะพูดด้วยความกลัวอยู่นั้น อยู่ๆมันก็กระอักเลือดออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็รู้ได้ทันทีว่า ไอ้สองตัวนี้โดนยาสั่ง

“ พี่บัว พี่กระรอก แก้มัดมันซะ “ แก้วเธอบอกให้คนของเธอแก้มัดไอ้เม้นกับไอ้หิน บัวกับกระรอกที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าเก้ๆกัง เหมือนกับว่าไม่อยากช่วยแต่ก็ยอมช่วยโดยดี เพราะนี้เป็นคำสั่งของแม่นาย

“ หน้าจะปล่อยให้มันตายๆเสีย แม่นายไม่รู้จักช่วยมันทำกระไร “ กระรอกที่ีแก้มัดเธอก็บ่นออกมาด้วยความโมโหที่พวกมันทำร้ายเธอ บัวที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็มองหน้าของกระรอก กระรอกก็เลยได้แต่ถอนหายใจออกมาเท่านั้น

“ พี่บัว พี่กระรอกรีบไปเอารางจืดมาให้ข้า เร็ว เดี๋ยวพวกมันก็ตายกันจริงๆหรอก ข้าก็บอกพี่แล้วไงว่าข้าไม่อยากให้มันตาย มันดูง่ายเกินไป “ แก้วเธอตวาดบอกให้บัวกับกระรอกรีบไปหาว่านรางจืดมา ทั้งสองคนไม่เข้าใจว่าแม่นายจะเอารางจืดมาทำอะไร แต่ก็ไม่มีเวลามาถามเพราะสีหน้าของผู้เป็นนายตอนนี้มันดูจริงจัง และก็แตกตื่นเป็นอย่างมาก

“ เจ้าคะแม่นาย “ กระรอกกับบัวที่ได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนาย ก็วิ่งหาจอบ หาเสียม เพื่อไปหาว่านรางจืดมาให้ผู้เป็นนาย

“ เล็บเริ่มเขียวแล้ว กูก็จะช่วยได้เท่าที่ช่วยละว่ะ ที่เหลือก็แล้วแต่เวรแต่กรรมของพวกมึงก็แล้วกันว่ะ “ แก้วที่ยืนดูสองร่างที่เริ่มปากเขียวเล็บเขียวเพราะพิษของยาสั่ง ที่คนสมัยเธอเรียกว่าวางยานั้นแหละ เคราะห์ดีตอนที่เธอโดนวางยาตอนไปจัดการกับพวกก่อการร้ายที่อังกฤษ์ เธอได้คนจีนช่วย แล้วเขาก็บอกเธอว่ารางจืดมันเป็นของคนไทย ใช้เป็นยาถอนพิษได้ ขนาดยาฆ่าหญ้ายังถอนได้เลย แล้วนับภาษาอะไรกะอีแค่พิษกระจอกกระจอกนี้

เวลาไม่นาน

“ มาแล้วเจ้าคะแม่นาย มาแล้วเจ้าคะ “ ไม่นาน สองบ่าวก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาผู้เป็นนายพร้อมกับหว่านรางจืด แก้วที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งไปรับมาแล้วก็เอามาทุบพร้อมกับเอาไปผสมน้ำ จากนั้นเธอก็เอามาหยอดปากมัน ไม่นานเมื่อรางจืดไหลผ่านลำคอของไอ้สองตัวลงไป ปากที่ม่วง เล็บ ขอบตาที่ม่วงอยู่นั้น ก็ค่อยๆเริ่มมีสีเลือดปน จากนั้นเร่างที่เริ่มจะแข็งเหมือนกับซากศพ ก็กระอักเลืดสีดำออกมาแก้วที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกโล้งใจ ว่าพวกมันไม่ตาย

“ อัก อึก อึก อัก แครกๆ แคร่กๆ “ เสียงของไอ้เม้นกับไอ้หิน สำลักเลือดสีดำออกมาก่อนที่สีหน้าของพวกมันจะเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมา แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอก็นั่งลงไปที่แคร่ด้วยความโล้งใจ ที่เห็นว่าพวกมันไม่ตาย รวมทั้งกระรอกกับบัวด้วย

“ เห้ยยยยย รอดแล้วสินะพวกมึง “ แก้วเธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจเมื่อเห็นว่าไอ้สองตัวนี้รอดตายได้แล้ว

“ นั้นสิเจ้าคะ เอ้อ….ว่าแต่แม่นายรู้เรื่องถอนพิษยาสั่งได้อย่างไรเจ้าคะ “ ด้วยความสงสัยบัวก็หันมาถามเจ้านายของตัวเอง ด้วยสีหน้าแปลกประหลาดใจ กระรอกก็เช่นเดียวกัน ขนาดหมอที่อยู่เต็มพระนครยังหาทางแก้พิษของยาสั่งไม่ได้เลย แล้วเหตุใดผู้เป็นนายของตนถึงได้รู้เรื่องนี้

“ เอ้อ คือว่า คือว่า เอ้อ // เอ้อพี่ รีบไปต้มน้ำรางจืดให้ข้าที เราต้องรักษามัน 7-10วัน เอาเป็นว่าเสร็จเรื่องแล้วข้าจะเล่าให้พวกพี่ฟังก็แล้วกันจ๊ะ “ แก้วเธอไม่รู้จะตอบสองบ่าวอย่างไรดี เธอก็เลยพูดไปแบบนั้นเพื่อให้เธอเลิกถามแต่เรื่องที่ต้องให้มันสองตัวกินว่านรางจืด 7-10วันนั้นเป็นความจริงเพราะพิษนี้ต้องล้าง แล้วพวกมันก็ต้องทรมานอ้วกเพื่อล้างสารพิษในร่างกาย แค่นี้ก็คงจักทรมานพวกมันพอแล้ว

หลายวันต่อมา

“ อีแม้น มึงดูสินั้นใช่อีแก้วรึเปล่า หรือว่ากูตาฝาดว่ะ “ ชบาที่มาเดินตลาดเพื่อซื้อเครื่องประถินผิวเพื่อที่จะทำให้ตัวเองสวยกว่าชาวบ้าน เพราะอีกไม่นาน ที่วัดจะมีงานประจำปีนั้นก็เลยทำให้ชบาตื่นเต้นมากจนต้องขออณุญาติพ่อกับแม่มาที่ตลาดเพื่อจัดเตรียมซื้อผ้า ผ่อน ถ่อนสไบท์ สำหรับงานนี้ แต่ระหว่างที่เธอเดินๆอยู่นั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเข้ากับแก้วที่มาเดินหาดูของไปทำไวท์ แล้วก็ซื้อของไปทำยารักษาไอ้เม้นกับไอ้หิน

“ ใช่เจ้าคะ นั้นคุณหนูแก้วจริงๆด้วยเจ้าคะ “ แม้นบ่าวที่ติดตามเจ้านาย พอเธอรี่ตามองเธอก็รีบบอกกับผู้เป็นนายทันทีว่าคนที่เดินซื้อของอยู่นั้นเป็นแก้ว ด้วยความสวยสง่าแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก นั้นก็เลยทำให้ชบา จำน้องสาวของตัวเองไม่ได้ พอเธอได้ยินที่บ่าวของตัวเองย้ำว่านั้นเป็นน้องสาวต่างแม่ของเธอ ชบาก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เกลียดชัง และก็ริษยา น้องสาวที่สวยกว่า และตอนนี้ก็ดูจะเก่งแล้วก็ฉลาดกว่า เพราะเรื่องเล่าของเธอที่บ่าวต่างเอามาพูดกันนั้น เธอรู้เรื่องทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องที่หมื่นเมฆา ไปมาหาสู่กับแก้วอีกด้วย

“ อีแก้ว มึงกับกูหน้าจะอยู่ร่วมโลกกันมิได้จริงๆแล้วสินะ “ ชบา เธอจ้องมองไปยังแก้วที่กำลังเดินจับจ่ายซื้อของอยู่ เธอจ้องด้วยสายตาเกลียดชังพร้อมกับพูดกับตัวเองเบาๆว่าเธอกับน้องสาวต่างแม่คงจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้